Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Ke 1066/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 [aktualnie: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369], z późn. zm.) – dalej: p.p.s.a., oddalił skargę Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. znak [...]w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne.
Wyrok ten zapadł w następującym stanie sprawy.
Decyzją z dnia [...]r. Starosta K. skierował Z. K. (dalej również: skarżący; skarżący kasacyjnie; strona) na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Skierowanie na badania nastąpiło na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że do organu wpłynął odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia 13 czerwca 2014 r. sygn. akt II K 285/14, uznającego skarżącego winnym prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości. Organ I instancji podkreślił, że przesłanka ta zobowiązuje organ do skierowania kierowcy na przedmiotowe badania.
W odwołaniu skarżący podniósł, że decyzja ta jest przedwczesna. Stwierdził, że wyrok, na podstawie którego organ wydał decyzję, jest niesłuszny, w związku z czym wystąpił do Rzecznika Praw Obywatelskich z prośbą o zaskarżenie go kasacyjnie, wobec czego postępowanie w niniejszej sprawie powinno zostać zawieszone do czasu rozstrzygnięcia jego wniosku przez Sąd Najwyższy – lub umorzone.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej również: Kolegium; organ II instancji; organ odwoławczy), utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. wyjaśniło, że Sąd Rejonowy w S. uznał skarżącego winnym kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości i orzekł m.in. środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych objętych kat. B prawa jazdy na okres 1 roku, zaś wyrok ten uprawomocnił się w dniu 6 maja 2015 r. Zdaniem organu odwoławczego, skoro orzeczenie to zostało przekazane organowi I instancji zgodnie z art. 135a ustawy o kierujących pojazdami i w przypadku zaistnienia okoliczności wskazanych w tym przepisie organ ma obowiązek skierować kierowcę skazanego za kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu, na badania psychologiczne. Kolegium zaznaczyło, że w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżący, będąc w stanie nietrzeźwości, prowadził w dniu [...]r. w B. w ruchu lądowym samochód osobowy.
Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że jest związany rozstrzygnięciem podjętym przez Sąd Rejonowy w S. i wobec treści wyroku z dnia 13 czerwca 2014 r. sygn. akt II K 285/14 zasadnym było skierowanie skarżącego na badania psychologiczne.
Kolegium uznało za bezzasadny zarzut odnoszący się do konieczności zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia wniosku wniesionego przez skarżącego do Rzecznika Praw Obywatelskich. Organ II instancji stwierdził w tym względzie, że przesądzające jest zrealizowanie obowiązku z art. 182 Kodeksu karnego wykonawczego i dopóki wyrok karny pozostaje w obrocie prawnym, skierowanie na badania psychologiczne jest w pełni uzasadnione.
W skardze wniesionej do WSA w K. Z. K., domagając się uchylenia decyzji wydanych w tej sprawie w obydwu instancjach, zarzucił naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.). Skarżący podniósł, że przed Rzecznikiem Praw Obywatelskich toczy się postępowanie zmierzające do oceny, czy istnieją podstawy kasacyjnego uchylenia wyroku będącego podstawą wydania kwestionowanej decyzji, wobec czego "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od rozstrzygnięć zapadłych w tym postępowaniu", a to zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. "obliguje organ do zawieszenia postępowania".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach (dalej; WSA w Kielcach; Sąd I instancji; Sąd), motywując swoje rozstrzygnięcie, wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 82 ust. 1 pkt 4a oraz art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2015 r., poz. 155, ze zm.) – dalej: ustawa o kierujących pojazdami. Ponadto Sąd zaznaczył, że stosownie do art. 135a powołanej ustawy, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, do dnia 3 stycznia 2016 r. skierowanie na badanie lekarskie i badanie psychologiczne w przypadku kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu, następuje na podstawie odpisu wyroku przesłanego przez sąd w trybie art. 182 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (dalej: k.k.w.).
Sąd I instancji podkreślił, że decyzja o skierowaniu na badanie psychologiczne, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek jej wydania, jest decyzją związaną, co oznacza, że jeżeli do organu wpłynie skierowany odpis wyroku, z którego wynika, że kierowca został uznany za winnego prowadzenia pojazdu m.in. w stanie nietrzeźwości, starosta (prezydent miasta) ma obowiązek wydania decyzji, o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami.
Sąd stwierdził, że skoro organ I instancji w dniu [...]r. otrzymał wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 13 czerwca 2014 r. sygn. akt II K 285/14 (prawomocny od dnia 6 maja 2015 r.), którym uznano skarżącego za winnego tego, że w dniu [...]r. w miejscowości B., będąc w stanie nietrzeźwości, prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy, to fakt taki zobowiązywał organ I instancji do wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badanie psychologiczne.
Odnosząc się do zarzutu skargi wskazującego na konieczność zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na złożenie przez skarżącego do Rzecznika Praw Obywatelskich "wniosku o kasację wyroku z 13 czerwca 2014 r.", Sąd I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie nie toczy się jakiekolwiek postępowanie, o którym mowa w przywołanym przepisie. Zdaniem Sądu, faktu takiego nie tworzy samo skierowanie wniosku do Rzecznika Praw Obywatelskich, skoro zgodnie z informacjami zawartymi w dołączonym do skargi piśmie Naczelnika Wydziału Klasyfikacji i Rozpoznawania Wniosków w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia [...] r. oraz w piśmie z dnia [...]r., "sprawa jedynie pozostaje w zainteresowaniu Rzecznika", który zwrócił się do Sądu Rejonowego w S. o nadesłanie akt sprawy o sygn. II K 285/14.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Z. K., "działając na podstawie art. 173 i art. 174 pkt 1 i 2" p.p.s.a. i zaskarżając to orzeczenie w całości, zarzucił:
- - obrazę art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej polegającą na podważaniu zaufania obywatela do organów władzy publicznej stosujących prawo, a wynikającą z faktu, że "w tym samym stanie faktycznym i prawnym różne organy podjęły sprzeczne, wzajemnie wykluczające się decyzje", w tym zaskarżony wyrok WSA w Kielcach,
- - obrazę art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., mającą istotny wpływ na treść wyroku, polegającą na wadliwym uznaniu, że "postępowanie przed Rzecznikiem Praw Obywatelskich zmierzające do oceny zasadności wyroku karnego będącego podstawą decyzji wydanych w niniejszej sprawie nie może mieć wpływu na treść tych decyzji".
W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie podniósł, że kwestionowany wyrok jest oczywiście wadliwy, gdyż "po pierwsze godzi (...) w konstytucyjnie zagwarantowane obywatelom zasady pewności prawnej i zaufania do organów władzy publicznej", skoro skarżący na rozprawie przed WSA w K. wykazał, że przed Rzecznikiem Praw Obywatelskich toczy się postępowanie zmierzające do ustalenia, czy "wyrok karny będący podstawą decyzji w niniejszej sprawie jest zasadny oraz że to postępowanie skutkowało zawieszeniem postępowania przeciwko skarżącemu przed Sądem Dyscyplinarnym dla Prokuratorów". Strona podniosła w tym względzie, że "te same przesłanki winny skutkować zawieszeniem postępowania przed organami administracyjnymi w przedmiocie badań psychologicznych skarżącego", gdyż "w przeciwnym razie dochodzi do sytuacji, że w tym samym stanie faktycznym i prawnym różne organy państwa wydają sprzeczne, wzajemnie wykluczające się decyzje (...)".
Po drugie skarżący zakwestionował stanowisko Sądu I instancji co do tego, że postępowanie przed Rzecznikiem Praw Obywatelskich nie było postępowaniem, o którym mowa w przepisie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem strony, "stanowisko to jest nie tylko wadliwe – "(bo w takim razie czymże jest to postępowanie prowadzone w Biurze Rzecznika)" – ale i oczywiście sprzeczne z orzeczeniem tego samego Sądu z dnia 18 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Ke 1067/15, dotyczącym tego samego stanu faktycznego.
W ocenie skarżącego, skoro Sąd I instancji uznał, że "jest to postępowanie, tyle że nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego", to już ta okoliczność "winna skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku w imię poszanowania zasad zaufania obywateli do obowiązującego porządku prawnego i organów działających w ramach tego porządku prawnego". Ponadto skarżący stwierdził, że "nie można zakładać, by wynik postępowania przed Rzecznikiem Praw Obywatelskich nie przesądzał o istnieniu zagadnienia wstępnego. Przeciwnie, dopóki postępowanie to nie zostanie zakończone, żadne rozstrzygnięcie administracyjne – zarówno pozytywne, jak negatywne nie powinno zapaść, bo nie wiadomo czy będzie ono słuszne i sprawiedliwe", dlatego też "postępowanie administracyjne również winno zostać zawieszone".
Przy tak sformułowanych zarzutach, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Kielcach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej również: Sąd kasacyjny) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a która to sytuacja w tym przypadku nie zachodziła. Postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się zatem wyłącznie na badaniu zasadności zarzutów przytoczonych w ramach powołanych podstaw kasacyjnych, które skarżący sformułował, wskazując ogólnie na art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.
Zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), który należy w tym wypadku – pomimo braku precyzyjnego przedstawienia poszczególnych podstaw kasacyjnych – sprowadzić do zarzutu obejmującego art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., nie dość, że jest merytorycznie chybiony, to ponadto został wadliwie skonstruowany. Zarzut naruszenia przez wojewódzki sąd administracyjny przepisu postępowania administracyjnego nie został bowiem powiązany z żadnym przepisem ustawy regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). Niemniej jednak Sąd kasacyjny, mając na uwadze stanowisko wyrażone w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. I OPS 10/09 (ONSAiWSA 1/2010/1/1, uchwała dostępna w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), rozpoznał skargę kasacyjną w tym zakresie mimo braku powiązania powołanego w ramach procesowej podstawy kasacyjnej przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego z odpowiednimi przepisami procedury sądowoadministracyjnej (p.p.s.a.). W odniesieniu do omawianego zarzutu Sąd kasacyjny kierował się zasadą falsa demonstratio non nocet (por. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 391/15, dostępny jw.).
W ocenie skarżącego Sąd I instancji błędnie uznał, że "postępowanie przed Rzecznikiem Praw Obywatelskich zmierzające do oceny zasadności wyroku karnego będącego podstawą decyzji wydanych w niniejszej sprawie nie może mieć wpływu na treść tych decyzji", tymczasem sytuacja taka wypełnia dyspozycję przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i stanowi zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania skarżącego na badania psychologiczne. Stanowisko to jest nietrafne.
Przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przewiduje obowiązkowe zawieszenie postępowania administracyjnego, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca.
Skierowanie przez skarżącego wniosku do Rzecznika Praw Obywatelskich o wywiedzenie kasacji od prawomocnego orzeczenia – co oczywiste – nie jest jednoznaczne ze wzruszeniem takiego orzeczenia w wyniku postępowania kasacyjnego. Ponadto złożenie do Rzecznika Praw Obywatelskich wniosku o wniesienie kasacji na podstawie art. 521 Kodeksu postępowania karnego (dalej: k.p.k.) nie oznacza też samo przez się wszczęcia postępowania kasacyjnego, daje jedynie możliwość do skorzystania przez ten organ z uprawnienia do wystąpienia z kasacją (por. wyrok NSA z dnia 14 rudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 2445/11, dostępny jw.). Postępowanie w takiej sprawie nie jest postępowaniem administracyjnym ani postępowaniem sądowym, którego prowadzenie stanowiłoby zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Trzeba również mieć na uwadze, że orzeczenie sądu karnego staje się prawomocne z chwilą upływu terminu do wniesienia apelacji od wyroku sądu pierwszej instancji lub z chwilą wydania przez sąd odwoławczy wyroku oddalającego apelację, gdyż od orzeczeń sądu odwoławczego oraz od orzeczeń wydanych przez Sąd Najwyższy nie przysługuje środek odwoławczy, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 426 § 1 k.p.k.). Należy podkreślić, że uprawomocnienie się wyroku sądu karnego nie jest związane z prawem wniesienia kasacji. Kasacja jest bowiem nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, przysługującym od prawomocnego wyroku odwoławczego kończącego postępowanie, jak to wynika z art. 519 k.p.k. (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2015 r. sygn. akt II OSK 2276/15, dostępny jw.).
Żądanie zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. z przedstawionej przez skarżącego przyczyny pozbawione jest podstawy faktycznej i prawnej. W czasie orzekania przez organ II instancji sprawa skarżącego pozostawała też "jedynie (...) w zainteresowaniu Rzecznika". Nawet jednak w przypadku, gdyby taka kasacja została finalnie wywiedziona, to okoliczność ta nie mogłaby być uznana za przesłankę, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1343/12, dostępny jw.).
Przepis art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami stanowi, że w razie stwierdzenie faktu kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości starosta (prezydent miasta) ma obowiązek wydania decyzji o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu. Skierowanie na badanie lekarskie i badanie psychologiczne, o których mowa w art. 99 ust. 1 powołanej ustawy, w przypadku kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, następuje na podstawie odpisu wyroku przesłanego przez sąd w trybie art. 182 § 1 k.k.w., co wynika z art. 135a ustawy o kierujących pojazdami.
W sprawie zaistniał niekwestionowany przez skarżącego stan faktyczny, odpowiadający dyspozycji przepisów art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a i art. 135a ustawy o kierujących pojazdami. To zaś zobowiązywało właściwy organ do wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badanie psychologiczne. Jak już wspomniano, wywiedzenie kasacji od prawomocnego wyroku karnego, który stwierdzał okoliczności stanowiące podstawę faktyczną do wydania decyzji, o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a tej ustawy, nie mogło stanowić okoliczności, która wiązałaby się z obowiązkiem zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Tym bardziej takiej podstawy nie stanowiło pozostawanie sprawy skarżącego jedynie "w zainteresowaniu Rzecznika".
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji w ślad za organem odwoławczym prawidłowo uznał, że skierowanie przez skarżącego do Rzecznika Praw Obywatelskich "wniosku o kasację wyroku z 13 czerwca 2014 r." nie świadczy o tym, że w niniejszej sprawie toczy się jakiekolwiek postępowanie, o którym mowa w przepisie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Innymi słowy, rozstrzygnięcie przez Rzecznika co do wniosku skarżącego nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w stosunku do przedmiotowego postępowania administracyjnego.
Dodać jeszcze należy, że wynik postępowania dyscyplinarnego prowadzonego wobec skarżącego ani rozstrzygnięcia wpadkowe podejmowane w takim postępowaniu (postępowanie dyscyplinarne zostało zawieszone) nie mogły mieć jakiegokolwiek wpływu na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej, bowiem różne są cele i zakresy prowadzenia tych postępowań i brak jest pomiędzy nimi jakiekolwiek zależności. Wobec tego teza skarżącego co do podjęcia "w tym samym stanie faktycznym i prawnym" przez różne organy "sprzecznych, wzajemnie wykluczających się decyzji" jest całkowicie nieuprawniona. To nie orzeczenie właściwego sądu dyscyplinarnego stanowi podstawę do wydania decyzji, o której mowa art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, lecz m.in. stwierdzenie faktu kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, co następuje na podstawie prawomocnego wyroku sądu karnego.
Wobec tego zawieszenie postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przeciwko skarżącemu nie mogło w żadnej sposób zdeterminować postępowania administracyjnego i prowadzić do automatycznego zawieszenia tego postępowania. Jeszcze raz należy przypomnieć, że zgodnie z art. 135a ustawy o kierujących pojazdami skierowanie na badanie lekarskie i badanie psychologiczne w przypadku kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości następuje na podstawie odpisu wyroku przesłanego przez sąd w trybie art. 182 § 1 k.k.w., co w niniejszej sprawie miało miejsce i nie było przez skarżącego w żaden sposób kwestionowane.
Całkowicie bezpodstawne było również argumentowanie przez stronę, że zachodzi sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem wydanym przez Sąd I instancji w przedmiotowej sprawie a orzeczeniem tego samego Sądu z dnia 18 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Ke 1067/15, dotyczącym tego samego stanu faktycznego [w sprawie skierowania kierowcy na badania lekarskie]. Pomiędzy tymi rozstrzygnięciami zachodzi pełna spójność i w obydwu WSA w Kielcach nie znalazł podstaw do uznania argumentacji skarżącego co do zachodzenia podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego. Próba uczynienia z naturalnych różnic stylistycznych w zakresie wyrażenia stanowiska obydwu składów sędziowskich argumentu przemawiającego za ich niespójnością nie mogła prowadzić do skutecznego podważenia prawidłowości zaskarżonego wyroku z dnia 17 lutego 2016 r.
Różnica w ujęciu braku podstaw do zastosowania w każdej z tych spraw przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i zawieszenia postępowania administracyjnego jest taka, że kontrolowanym w niniejszym postepowaniu kasacyjnym wyroku Sąd I instancji stwierdził, że "w niniejszej sprawie nie sposób przyjąć, że jakiekolwiek postępowanie, o którym mowa w powyższym przepisie[,] się stoczy", a zatem Sąd ten w istocie uznał, że nie zachodzi przesłanka do zawieszenia postępowania, o której mowa w tym przepisie, tj. nie występuje zagadnienie wstępne. Natomiast w wyroku z dnia 18 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Ke 1067/15 WSA w Kielcach wprost stwierdził, że "toczące się przed RPO postępowanie mające na celu wstępną ocenę wniosku skarżącego o wniesienie kasacji, nie stanowi zagadnienia wstępnego warunkującego zawieszenie postępowania prowadzonego w przedmiocie skierowania na badania lekarskie", a nadto, że "nie ma (...) żadnej bezpośredniej zależności pomiędzy postępowaniem toczącym się przed RPO, a rozpatrywaną sprawą" i dlatego "nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa.".
Istotą postępowania kasacyjnego w niniejszej sprawie nie było też przeprowadzenie semantycznej analizy porównawczej pomiędzy przywołanymi wyrokami WSA w Kielcach w celu ustalenia, czy Sąd I instancji nazwał procedowanie przez Rzecznika Prawa Obywatelskich nad wnioskiem skarżącego "postępowaniem", czy też nie, lecz ocena, czy fakt wniesienia takiego wniosku i podejmowane przez Rzecznika działania stanowiły zagadnienie prawne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. To zaś zostało jednoznacznie rozstrzygnięte przez Sąd I instancji.
Co się tyczy zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów Konstytucji, należy podkreślić, że jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie – skarga kasacyjna nie wskazuje naruszenia przez Sąd I instancji przepisów podlegających ocenie sądu administracyjnego w procesie kontroli zaskarżonej decyzji. Strona opiera podstawę kasacyjną w tym zakresie wyłącznie na zarzucie naruszenia zasad konstytucyjnych określonych w art. 2 i art. 7 Konstytucji. Tymczasem zarzut naruszenia tych przepisów – jakakolwiek sąd administracyjny obowiązany jest działać na podstawie i w granicach prawa (co wynika z art. 7 Konstytucji) – bez odwołania się do innych przepisów regulujących postępowanie administracyjne lub sądowoadministracyjne nie mógł odnieść oczekiwanych skutków, gdyż powołane przepisy art. 2 i art. 7 Konstytucji, podobnie jak inne przepisy ustawy zasadniczej o ogólnym charakterze, nie mogą stanowić samodzielnej podstawy rozstrzygnięcia sprawy przez sąd.
Wobec tego zarzut dotyczący ich naruszenia, sformułowany w ramach samodzielnej podstawy kasacyjnej, bez konkretyzacji zarzutu polegającej na powiązaniu go z innymi przepisami prawa, okazał się chybiony i nie mógł w ogóle stanowić samoistnej podstawy rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia 2014 r. sygn. akt II UK 439/13, LEX nr 1458716). W konsekwencji, skoro żaden z tych przepisów w sposób samodzielny nie znajdował i nie mógł znaleźć zastosowania przed sądem administracyjnym, to powołanie (w materialnoprawnej podstawie skargi kasacyjnej) samych przepisów konstytucyjnych w oderwaniu od norm prawa administracyjnego mających zastosowanie w sprawie nie pozwala potraktować ich jako podstawy kasacyjnej w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. (por. wyroki NSA z dnia 18 września 2008 r. sygn. akt I OSK 988/07 oraz z dnia 7 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 1115/14 – dostępne jw.).
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.