Uzasadnienie
Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, działając na podstawie art. 61 a § 1 w zw. z art. 154, art. 155, art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 2, art. 161, art. 163 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku J.T. z dnia 28 września 2016 r., postanowieniem z dnia 28 listopada 2016 r. nr [...] odmówiła wszczęcia postępowania.
W pouczeniu do ww. orzeczenia organ wskazał, że od przedmiotowego postanowienia przysługuje zażalenie do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w terminie 7 dni od otrzymania postanowienia.
J.T. otrzymał ww. postanowienie w dniu 9 grudnia 2016 r.
J.T. nie wniósł zażalenia na ww. postanowienie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, natomiast pismem z dnia 12 grudnia 2016 r. (17 grudnia 2016 r. - data stempla pocztowego na kopercie zawierającej przedmiotowe pismo) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, skargę na postanowienie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia 28 listopada 2016 r. nr [...], wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie, podnosząc, że skarżący nie skorzystał z prawa wniesienia zażalenia na postanowienie z 28 listopada 2016 r. nr [...], natomiast wniósł na ww. postanowienie skargę do Sądu.
Postanowieniem z 10 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 90/17, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. Sąd odrzucił skargę. Sąd uznał, że skarga dotyczy postanowienia wydanego w pierwszej instancji, od którego stronie przysługiwało prawo wniesienia zażalenia. Z akt sprawy wynika, że skarżący takiego zażalenia nie złożył, natomiast zaskarżył postanowienie do Sądu. W związku z tym Sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł J.T. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 52 i 58 P.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że nie zostało wyczerpane postępowanie przed organem oraz, że skarga była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniósł, że pismo z 1 grudnia 2016 r. zatytułowane "SKARGA/ZAŻALENIE", w istocie zawierało dwa środki zaskarżenia: skargę na bezczynność organu oraz zażalenie i oba te środki wniesione do Centralnej Komisji winny uzyskać dalszy bieg.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania
W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała.
W pierwszej kolejności stwierdzić trzeba, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 52 i art. 58 P.p.s.a. są postawione niestarannie. Przepisy art. 52 i 58 składają się z paragrafów, a dodatkowo paragraf pierwszy art. 58 dzieli się na sześć punktów, skarżący zaś nie sprecyzował, które normy tych przepisów zostały, w jego ocenie, naruszone. Jednak pomimo niestaranności tych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną skargę kasacyjną, która nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W świetle art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W związku z powyższym, bez wyczerpania trybu zaskarżenia nie jest możliwym zwrócenie się do Sądu ze skargą na postanowienie organu pierwszej instancji. Przy czym za wyczerpanie trybu nie można rozumieć jednoczesnego złożenia zażalenia oraz skargi na postanowienie organu pierwszej instancji, tak jak upatruje tego skarżący. Niewypełnienie przez stronę warunku określonego w powyższych przepisach skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Należy wskazać, że postanowieniem z 28 listopada 2016 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. odmówiła wszczęcia postępowania w przedmiocie uchylenia decyzji. Zgodnie z art. 61a § 2 K.p.a. na takie postanowienie służy zażalenie. Skarżący został pouczony przez organ o prawie wniesienia zażalenia. Zatem, wbrew twierdzeniom skarżącego nie można przyjąć, że pismo z 1 grudnia 2016 r. zatytułowane "SKARGA/ZAŻALENIE", zawiera dwa środki zaskarżenia: skargę na bezczynność organu oraz zażalenie. W piśmie tym skarżący wskazał, że wnosi skargę/zażalenie od orzeczenia z dnia 28 listopada 2016 r., [...].
W takiej sytuacji Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że wniesiona do sądu administracyjnego skarga dotyczy postanowienia organu pierwszej instancji, od którego przysługiwało stronie wniesienia zażalenia. Tym samym Wojewódzki Sąd prawidłowo stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna. Nie można bowiem skutecznie zaskarżyć do sądu administracyjnego aktu organu pierwszej instancji. Skutkiem niewyczerpania środków zaskarżenia przez stronę jest odrzucenie wniesionej do sądu skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.