Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt: II SA/Wa 858/16 oddalił skargę W.K. na decyzję Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [..] marca 2016 r., nr [..] w przedmiocie odmowy powołania do zawodowej służby wojskowej.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Rozkazem personalnym nr [..] z dnia [..] stycznia 2016 r. Dowódca [..] Brygady Strzelców Podhalańskich odmówił powołania starszego szeregowego W.K. do służby stałej żołnierza pełniącego służbę kontraktową, wskazując, że w świetle obowiązujących przepisów ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych brak jest podstawy prawnej do powołania do służby stałej w korpusie szeregowych zawodowych.
Po rozpoznaniu odwołania W.K. z dnia 26 stycznia 2016 r. Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych decyzją nr [..] z dnia [..] marca 2016 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny Dowódcy [..] Brygady Strzelców Podhalańskich z dnia [..] stycznia 2016 r. W uzasadnieniu organ potwierdził, że nie ma przepisu prawa umożliwiającego powołanie żołnierza zajmującego stanowisko służbowe w korpusie szeregowych zawodowych do zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała. Ustawodawca na gruncie art. 9 ust. 3 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w sposób jednoznaczny wprowadził ograniczenie katalogu korpusów, w ramach których dochodzić może do powołania do służby stałej. Dopiero ewentualne objęcie przez starszego szeregowego stanowiska służbowego w korpusie podoficerów zawodowych lub oficerów zawodowych - po mianowaniu na odpowiedni stopień wojskowy, wykreuje po stronie żołnierza uprawnienie do wystąpienia w trybie art. 15 ust. 1 powyższej ustawy z wnioskiem o powołanie do zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała.
W.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie przepisów art. 2 i 32 Konstytucji RP przez oparcie rozstrzygnięcia o niezgodne z tymi przepisami przepisy art. 9 ust. 3 i art. 11 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, które nie przewidując możliwości powołania do służby stałej żołnierzy korpusu szeregowych zawodowych godzą w konstytucyjne zasady równości i sprawiedliwości społecznej z uwagi na pozbawione racjonalnych podstaw i arbitralne zróżnicowanie praw podmiotów charakteryzujących się tą samą cechą prawnie relewantną.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę przywołał treść przepisu art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym powołanie do zawodowej służby wojskowej następuje: do służby stałej - w korpusach oficerów zawodowych i podoficerów zawodowych, natomiast do służby kontraktowej - w korpusach oficerów zawodowych, podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych, a także powołał się na przepis art. 11 ustawy umożliwiający (ust.
2) fakultatywne powołanie do służby stałej w korpusie oficerów zawodowych - oficerów służby kontraktowej i oficerów rezerwy, a w korpusie podoficerów zawodowych - podoficerów służby kontraktowej i podoficerów rezerwy. Sąd I instancji zgodził się ze stanowiskiem organu, że z przepisów tych wynika, że powołanie do służby stałej nie następuje w korpusie szeregowych zawodowych. Okolicznością bezsporną w sprawie było, że W.K. będąc starszym szeregowym, należy do korpusu szeregowych zawodowych, w ramach którego możliwość powoływania do służby stałej została wyłączona. Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego, jakoby przepisy, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji miały charakter dyskryminujący skarżącego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł W.K. zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o jego uchylenie i uwzględnienie skargi przez uchylenie decyzji obu organów, zasądzenie kosztów postępowania, zrzekając się rozprawy, wnosząc o rozważenie przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego o zgodność zaskarżonych przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z Konstytucją RP oraz zarzucając:
- 1) naruszenie prawa materialnego, tj.:
- - art. 9 ust. 3 i art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. zastosowanie tych przepisów pomimo ich niezgodności z art. 2 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i przyjęcie, że brak możliwości powołania do służby stałej żołnierzy korpusu szeregowych zawodowych skutkujący nieuprawnionym różnicowaniem praw podmiotów charakteryzujących się tą samą cechą prawnie relewantną, nie narusza powołanych przepisów Konstytucji RP,
- - art. 2 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe niezastosowanie i zaaprobowanie jako właściwej podstawy rozstrzygnięcia art. 9 ust. 3 i art. 11 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, pomimo iż przepisy te, w zakresie, w jakim nie przewidują możliwości powołania do służby stałej żołnierzy korpusu szeregowych zawodowych, są sprzeczne z powołanymi wyżej normami konstytucyjnymi;
- 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 2 i 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organy administracyjne w/w przepisów konstytucyjnych i zastosowaniu jako podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia art. 9 ust. 3 i art. 11 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, pomimo iż przepisy te w zakresie, w jakim pozbawiają żołnierzy korpusu szeregowych zawodowych możliwości powołania do służby stałej, są sprzeczne z powołanymi wyżej normami konstytucyjnymi,
- - art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez oddalenie skargi, mimo istnienia przesłanek do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że skarżący kasacyjnie nie kwestionuje zgodności decyzji organów z przepisami ustawy, jak również jest świadom, że Sąd nie mógł orzekać wbrew wyraźnym postanowieniom tych przepisów, jednakże podtrzymuje swoje stanowisko, że przepisy te godzą w jego słuszne i gwarantowane konstytucyjnie prawa. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, Sąd pominął argumentację skarżącego, że przynależność do grupy zawodowej żołnierzy, a nie przynależność do określonego korpusu jest cechą prawnie istotną, w oparciu o którą należy oceniać, czy nie doszło do naruszenia zasady równości. Zdaniem skarżącego niedopuszczalne jest różnicowanie sytuacji żołnierzy szeregowych w zakresie prawa do możliwości pełnienia służby wojskowej jako służby stałej w sytuacji, gdy ustawodawca stawia jednakowe wymagania kandydatom na żołnierzy zawodowych oraz nakłada jednakowe obowiązki na wszystkich żołnierzy.
Brak jest racjonalnego kryterium w różnicowaniu sytuacji żołnierzy szeregowych względem żołnierzy pozostałych korpusów w kwestii prawa do uzyskania stabilizacji zawodowej. Sąd nie odniósł się jednak do argumentów strony, upatrując – w oderwaniu od racjonalnych przesłanek- cechy prawnie relewantnej jedynie w przynależności do korpusu podoficerów lub oficerów, których żołnierze posiadają prawo do pełnienia służby wojskowej jako służby stałej. Tymczasem w żadnej innej formacji mundurowej nie spotyka się podobnie dyskryminujących przepisów.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według 182 § 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie jest uzasadniona.
W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113). W niniejszej sprawie zarzuty te jednak w sposób bezpośredni wiążą się z zarzutem naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, stąd ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do zasadniczego problemu w niniejszej sprawie, tj. zasadności oddalenia przez Sąd I instancji skargi w sytuacji zarzucanego naruszenia prawa materialnego, tj. zastosowania art. 9 ust. 3 i art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1726) jako niezgodnych – w ocenie skarżącego kasacyjnie - z art. 2 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP.
Skarżący kasacyjnie upatruje naruszenia przepisów art. 9 ust. 3 i art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w ich niewłaściwym zastosowaniu wskazując, że przepisy te – ze względu na treść art. 2 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP – nie powinny być w sprawie stosowane jako sprzeczne z art. 2 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, które z kolei nie zostały w sprawie zastosowane.
Zarówno organy administracji publicznej, jak i sądy podejmują rozstrzygnięcia na podstawie prawa powszechnie obowiązującego, którym są związane. Jedynym organem państwa, który jest kompetentny do orzekania o zgodności norm ustawowych z Konstytucją RP jest Trybunał Konstytucyjny. Wprawdzie z treści art. 178 ust. 1 i art. 188 Konstytucji RP wynika, że sądy administracyjne nie są upoważnione do oceny konstytucyjności przepisów ustawowych, nie zwalnia to ich jednak z wynikającego z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP obowiązku uwzględnienia norm konstytucyjnych w procesie wykładni przepisów rangi ustawowej (zob. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2010 r., I FSK 88/10), co tym samym nie może być utożsamiane z ingerowaniem w kompetencje Trybunału Konstytucyjnego. Stosowanie norm prawa powszechnie obowiązującego wymaga zatem od podmiotów stosujących to prawo (również od organów administracji publicznej) dokonywania wykładni przepisów ustawowych, w których zakodowane są normy materialnoprawne, zgodnie z Konstytucją, w tym nawet do przełamywania językowego brzmienia tego rodzaju przepisów, jeżeli wykładnia językowa prowadziłaby do rozwiązań absurdalnych lub rażąco niesprawiedliwych.
Dopiero w sytuacji, gdy w drodze pełnej wykładni – w tym również prokonstytucyjnej - nie da się odczytać treści normy prawnej zakodowanej w przepisach w sposób zgodny z Konstytucją, można kwestionować zgodność norm ustawowych z Konstytucją. Dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, że z treści art. 8 ust. 2 Konstytucji RP stanowiącego o obowiązku bezpośredniego stosowania Konstytucji RP nie można wywodzić kompetencji sądu do odmowy zastosowania przepisu ustawy, zdaniem tego sądu, niezgodnego z Konstytucją. Jak wielokrotnie wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny, bezpośredniość stosowania Konstytucji nie oznacza kompetencji do kontroli konstytucyjności obowiązujących ustaw przez sądy i organy powołane do ich stosowania (postanowienie TK z dnia 22 marca 2000 r. o sygn. akt P 12/98; OTK ZU z 2000 r. nr 2, poz. 67, wyrok TK z dnia 31 lipca 2001 r. o sygn. akt P 4/99; OTK ZU z 2001 r. nr 1, poz. 5, wyrok TK z dnia 4 października 2000 r. o sygn. akt P 8/00; OTK ZU z 2000 r. nr 6, poz. 189).
Uwagi powyższe należy odnieść do przewidzianych w p.p.s.a. postaci naruszenia prawa materialnego, które mogą stanowić podstawę kasacyjną. Zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia.
Regulacja p.p.s.a. nie daje możliwości skutecznego kwestionowania przed sądem administracyjnym prawidłowości stosowania norm prawa materialnego poprzez wykazywanie, że normy te jako niezgodne z Konstytucją powinny być ignorowane przez organy administracji publicznej i sądy. Skuteczne natomiast w realiach konkretnej sprawy mogą okazać się zarzuty wadliwego odczytania treści norm prawnych przez organy administracji publicznej i sądy, które w konsekwencji może skutkować również niewłaściwym zastosowaniem tych norm w konkretnym stanie faktycznym. W tym kontekście należy mieć na uwadze, że chociaż przepis art. 8 Konstytucji RP wprowadził zasadę bezpośredniego stosowania przepisów Konstytucji, to nie oznacza to, że każdy przepis Konstytucji stanowi i może stanowić podstawę podejmowania rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej. Przepisy ustawy zasadniczej dostarczają wskazówek pozwalających na właściwą wykładnię ustawy i innych aktów prawa powszechnie obowiązującego, ich zakresu stosowania, a także zakresu ich obowiązywania (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2006 r., sygn. akt: II OSK 293/05).
Konstytucja nie zawiera bowiem zasadniczo takich norm prawa materialnego, które podlegając indywidualizacji i konkretyzacji stanowią podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych, lecz normy mające charakter norm-zasad, spełniające przede wszystkim rolę wzorca konstytucyjnego zarówno dla prawodawcy, jak i podmiotów odkodowujących normy zawarte w przepisach prawa. Stosowania norm konstytucyjnych nie można zatem utożsamiać ze stosowaniem norm materialnoprawnych prawa administracyjnego.
Skarżący kasacyjnie w niniejszej sprawie nie podnosi jednak zarzutu niewłaściwej wykładni art. 9 ust. 3 i art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wyraźnie podkreślając w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że "nie kwestionuje zgodności decyzji organów z przepisami ustawy, jak również jest świadom, że Sąd nie mógł orzekać wbrew wyraźnym postanowieniom tych przepisów". Brak podniesienia zarzutu niewłaściwej wykładni powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując zarzuty niewłaściwego zastosowania (niezastosowania) wskazanych przepisów przyjmuje jako punkt odniesienia wykładnię tych przepisów przyjętą przez Sąd I instancji oraz przyjęte przez ten Sąd ustalenia w zakresie stanu faktycznego, o ile nie zostały one podważone w drodze skutecznych zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Taka sytuacja zaistniała w realiach niniejszej sprawy.
W skardze kasacyjnej wskazano na nieuwzględnienie treści art. 2 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP prowadzące do zaakceptowania przez Sąd I instancji treści art. 9 ust. 3 i art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jako prawidłowej podstawy rozstrzygnięcia w ramach zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, co – z wyżej wskazanych przyczyn – nie mogło odnieść skutku. Należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest zarzutami skargi kasacyjnej i nie ma podstaw do domniemywania stanowiska strony skarżącej kasacyjnie. Wprawdzie dopuszczalne jest w wyjątkowych przypadkach rekonstruowanie w określonym zakresie treści zarzutów skargi kasacyjnej, jeżeli umożliwia to jej treść (zob. uchwałę pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09), jednakże w niniejszej sprawie brak ku temu podstaw, bowiem z treści zarzutów, jak i uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika bezspornie, że skarżący kasacyjnie kwestionuje zastosowanie w sprawie przepisów art. 9 ust. 3 i art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a nie sposób ich rozumienia, domagając się pominięcia norm wynikających z tych przepisów jako sprzecznych z art. 2 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. W skardze kasacyjnej nie podniesiono też zarzutu art. 8 ust. 2 Konstytucji RP.
Konstrukcja zarzutów naruszenia prawa materialnego w niniejszej sprawie nie dawała zatem podstaw do ich uwzględnienia, czyniąc tym samym niezasadnymi zarzuty naruszenia przepisów postępowania powiązanych z zarzutami naruszenia prawa materialnego. Skoro bowiem nie zakwestionowano wykładni przepisów stanowiących podstawę materialnoprawną decyzji Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [..] marca 2016 r., nr [..], a zarzut ich niewłaściwego zastosowania nie mógł odnieść skutku w realiach niniejszej sprawy, to brak było podstaw do uwzględnienia zarzutu niezasadnego oddalenia skargi przez Sąd I instancji na podstawie art. 151 p.p.s.a., a w konsekwencji niewłaściwego uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w wyniku uwzględnienia skargi.
W odniesieniu do wniosku o rozważenie przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego o zgodność zaskarżonych przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z Konstytucją RP, należy zwrócić uwagę, że przesłanką do wystąpienia z pytaniem opartym na art. 193 Konstytucji RP jest powzięcie przez Sąd uzasadnionych wątpliwości co do zgodności danego przepisu z Konstytucją RP bądź ratyfikowaną przez Polskę umową międzynarodową, w sytuacji, w której odpowiedź na to pytanie ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W niniejszej sprawie taka podstawa nie zaistniała, skoro – wobec konstrukcji zarzutów skargi kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł zweryfikować dokonanej w sprawie prawidłowości wykładni art. 9 ust. 3 i art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych dokonywanej m.in. przez pryzmat treści art. 2 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP.
Jak podkreślano już w orzecznictwie "Sąd nie może stawiać pytania prawnego w trybie art. 193 Konstytucji dopóty, dopóki sam nie wyrobi sobie poglądu prawnego w kwestii niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją. W przeciwnym razie należałoby stanąć na stanowisku, że w danej sprawie sąd de facto uchyla się od dokonania autonomicznej (samodzielnej) wykładni i zastosowania prawa ad casum. Oznaczałoby to równocześnie także i to, że sąd zwraca się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym nie po to, aby przedstawić umotywowany zarzut niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ale po to, aby uzyskać od Trybunału Konstytucyjnego stanowisko w kwestii prawidłowej wykładni wskazanych norm prawnych, które mają stanowić podstawę prawną rozstrzygnięcia sądowego, co oczywiście nie należy do kompetencji Trybunału Konstytucyjnego" (zob. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2014 r., I OSK 78/14; wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 listopada 2005 r., III SA/Wa 2426/05).
Z powyżej wskazanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako niemającą usprawiedliwionych podstaw na podstawie art. 184 p.p.s.a.