Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1337/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi J. K., stwierdził wydanie z naruszeniem prawa uchwały Zarządu Dzielnicy Mokotów m.st. Warszawy z dnia 13 lutego 2013 r. nr 3396/2013 w przedmiocie odmowy zakwalifikowania wniosku o najem lokalu mieszkalnego.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
J. K. w dniu 12 czerwca 2012 r. wystąpił z wnioskiem o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu miasta.
Zarząd Dzielnicy Mokotów m.st. Warszawy uchwałą z dnia 13 lutego 2013 r. nr 3396/2013 odmówił zakwalifikowania wniosku skarżącego o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu miasta.
W uzasadnieniu wskazano, że wnioskodawca nie spełnia kryteriów przewidzianych uchwałą Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. nr LVIII/1751/2009 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m. st. Warszawy.
Pismem z dnia 15 kwietnia 2013 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa oraz podał, że spełnia wymagane kryteria do najmu lokalu z zasobów lokalowych miasta i w tej sytuacji nie można go nie zakwalifikować na listę osób oczekujących na najem.
Zarząd Dzielnicy Mokotów m.st. Warszawy uchwałą z dnia 30 kwietnia 2013 r. nr 3782/2013, odmówił uwzględnienia wezwania.
W uzasadnieniu wskazano, że od 1996 r. zainteresowany mieszka i jest zameldowany w lokalu przy ul. [...] w Warszawie, który został wynajęty w ramach pomocy mieszkaniowej na zasadzie określanej – w ówczesnym Urzędzie Dzielnicy Mokotów Gminy Warszawa Centrum – "najmem okazjonalnym". Umowa na lokal została zawarta na czas oznaczony i była kilkakrotnie przedłużana na tej samej zasadzie, jednak z zastrzeżeniem, że z powodu przejęcia nieruchomości przez spadkobierców właścicieli, lokal należy opróżnić po wypowiedzeniu umowy. Umowy na najem lokalu za czynsz odmienny od czynszu regulowanego przez organy gminy były zabezpieczane aktami notarialnymi, na podstawie których skarżący poddawał się dobrowolnej egzekucji w trybie art. 777 § 4 k.p.c. W związku z przejęciem własności budynku przez osoby fizyczne w dniu 16 stycznia 2004 r., Zarząd Budynków Komunalnych Mokotów wypowiedział skarżącemu najem lokalu z zachowaniem 3-miesięcznego okresu wypowiedzenia i wezwał go do opróżnienia mieszkania najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2004 r. Jednakże J. K. nie opróżnił lokalu i mieszka w nim do dnia dzisiejszego.
W okresie zamieszkiwania w lokalu wynajętym na czas określony, skarżący był właścicielem mieszkania położonego przy ul. [...] w Warszawie, które otrzymał w spadku, a zgodnie z przedłożonym aktem notarialnym mieszkanie to zostało zbyte przez niego w 2001 r. na pokrycie zobowiązań komorniczych oraz remont mieszkania przy ul. [...]. Na marginesie dodano, że obowiązujące obecnie przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, w zakresie najmu okazjonalnego zdjęły ze strony wynajmującej obowiązek zabezpieczenia lokalu osobie, która jest eksmitowana po zakończeniu najmu okazjonalnego. Wynika z tego, że obowiązek zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych w przypadku konieczności opróżnienia lokalu zajmowanego na podstawie najmu okazjonalnego, po jego opróżnieniu spoczywa całkowicie na osobie zajmującej powyższy lokal.
Ponadto na dzień 4 lipca 2012 r. kwota zaległości czynszowych wynosiła 1.325,67 zł. Po przekazaniu budynku przez ZGN prywatnym właścicielom, skarżący wznowił starania o najem lokalu komunalnego i składał w tej sprawie kolejne wnioski. We wniosku z roku 2009 podał nową okoliczność polegającą na nadaniu klauzuli wykonalności tytułowi wykonawczemu o poddaniu się dobrowolnej egzekucji w trybie art. 777 § 4 k.p.c. wynikającemu z oświadczenia złożonego przez niego przed notariuszem w dniu 13 listopada 2001 r. Żaden z wniosków składanych w latach 2004 – 2010 nie uzyskał pozytywnej opinii Komisji Mieszkaniowej i nie został zakwalifikowany do najmu lokalu komunalnego na czas nieoznaczony, jak również do najmu lokalu socjalnego na czas określony.
Następnie J. K. złożył do sądu pozew o zobowiązanie gminy do dostarczenia lokalu socjalnego.
W dniu 14 czerwca 2010 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa, I Wydział Cywilny w sprawie sygn. I C 153/10 oddalił powództwo, w uzasadnieniu podkreślając, że domaganie się przyznania lokalu socjalnego nie sposób pogodzić z zasadami słuszności (współżycia społecznego). Stwierdzono, że J. K. nie spełnia żadnej z przesłanek uprawniających do otrzymania lokalu socjalnego, a na podstawie jego zeznań podano m.in., że nie pracuje w sposób legalny (odprowadzając podatki, składki ubezpieczeniowe), lecz od siedmiu lat (wcześniej przez trzy lata także pracował dorywczo) świadczy pracę, za którą otrzymuje ekwiwalent pieniężny w wysokości 1.200 zł miesięcznie w postaci opłacania obciążających go rachunków.
W ocenie Sądu to, że J. K., mimo iż ewidentnie świadczy pracę zarobkową, od 10 lat nie zatrudnił się legalnie, stanowi jego przemyślany wybór. Tzw. "praca na czarno" (niewykazywanie uzyskiwania dochodów), po pierwsze pozwala mu otrzymywać pomoc z ośrodka pomocy społecznej w wysokości 350 zł miesięcznie, a po drugie umożliwia mu uniknięcie skutecznej egzekucji komorniczej.
Następnie Sąd Okręgowy w Warszawie V Wydział Cywilny-Odwoławczy wyrokiem z dnia 15 listopada 2010 r. oddalił apelację skarżącego.
W uzasadnieniu wyroku wskazano, że nie budzi wątpliwości, że nawet gdyby powód spełniał przesłanki wynikające z art. 14 ust. 4 ustawy o ochronie praw lokatorów do otrzymania lokalu socjalnego, jego żądanie przyznanie mu takiego lokalu rażąco narusza zasady współżycia społecznego i z mocy art. 5 k.c. powinno być oddalone.
Komisja Mieszkaniowa w dniu 10 października 2012 r. ponownie zaopiniowała wniosek negatywnie.
Następnie w dniu 5 listopada 2012 r. skarżący dołączył do akt sprawy zaświadczenie z ponowną prośbą o uzupełnienie akt i przedstawienie nowej dokumentacji Komisji Mieszkaniowej. Według zaświadczenia Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie z dnia 16 października 2012 r., zainteresowany w dniu wydania zaświadczenia został przyjęty do szpitala psychiatrycznego w celu przeprowadzenia diagnostyki i wdrożenia leczenia. Według wywiadu lekarskiego pojawienie się objawów depresyjnych wiązać można z trudną sytuacją życiową, w jakiej znalazł się pacjent, kilkuletnią walką o pozostanie w mieszkaniu, które obecnie zajmuje, nękaniem i prześladowaniem przez właściciela budynku w związku z odmiennym stylem bycia i charakterem pracy.
W związku z dołączeniem powyższego zaświadczenia do akt sprawy zgodnie z prośbą wnioskodawcy, sprawa została ponownie zaopiniowana przez Komisję Mieszkaniową, która w dniu 14 listopada 2012 r. wydała opinię pozytywną.
Oceniając występowanie przesłanek uzasadniających udzielenie wnioskodawcy pomocy mieszkaniowej podkreślono, iż kierując się ustaleniami wynikającymi z uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa z dnia 14 czerwca 2010 r. sygn. I C 153/10 uznać należy, iż w sprawie ma zastosowanie § 6 ust. 1 pkt 3 przepisów prawa miejscowego.
Wskazano, że w ocenie Sądu, mimo że J. K. nie pracuje w sposób legalny, to ewidentnie świadczy pracę zarobkową, z której nie wykazuje dochodów. Natomiast wnioskodawca przy ubieganiu się najem lokalu po raz ósmy, jak również w poprzednich wnioskach składanych od roku 2004, na przestrzeni lat, wykazywał, że od 2003 r. jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, a jego dochodem są jedynie zasiłki celowe z OPS, jak i fundusze z prac dorywczych (200 - 300 zł miesięcznie), nie wykazywał żadnych dochodów z tytułu pomocy od znajomych jak i z wykonywanej działalności (poza oświadczeniem, iż w 2011 r. z tytułu działalności wykonywanej osobiście osiągnął roczny dochód w łącznej wysokości 2.135,65 zł).
Powyższe stoi w sprzeczności z jego zeznaniami złożonymi przed Sądem. Podkreślono, iż po pobieżnym przeglądzie informacji publicznie dostępnych w sieci internet, na jednej z witryn reklamowany jest występ estradowy zainteresowanego mający miejsce w marcu 2012 r. tj. w okresie objętym koniecznością wykazania wszystkich dochodów dołączonych do wniosku z czerwca 2012 r. O wysokości dochodu uzyskanego m.in. z takiego występu J. K. nie dostarczył odpowiedniego zaświadczenia. Pozwala to sądzić, że sytuacja opisywana przez Sąd Rejonowy oraz Sąd Okręgowy w roku 2010 może być nadal aktualna.
Również w zeznaniach sądowych wnioskodawca przyznał, że nie choruje obłożnie, natomiast stwierdzona u niego niepełnosprawność jest stopnia lekkiego i nie powoduje niezdolności do zatrudnienia. Wynika ona z nadwagi. Tę dolegliwość – jak stwierdzono w uzasadnieniu wyroku sądu – powód posiada już od 20 lat i nie przeszkadza mu ona w wykonywaniu pracy. Powyższe zeznania również świadczą o wykonywaniu pracy zarobkowej przez wnioskodawcę. Oceniając zaś stopień i rodzaj niepełnosprawności oraz biorąc pod uwagę informacje o stanie zdrowia wnioskodawcy z ostatniego okresu (zaburzenia adaptacyjne, pozostawanie pod opieką lekarza psychiatry, hospitalizację z powodu epizodu depresyjnego) nie pozwalają jednoznacznie ocenić, czy istnieje podstawa do zastosowania przepisu § 5 ust. 2 pkt 3 uchwały. Wskazano, że wielokrotne podnoszenie przez wnioskodawcę w rozlicznych interwencjach zarzutu nie udzielenia przez m.st.
Warszawę pomocy mieszkaniowej ze względu na [...], nie może wpływać na ocenę wniosku J. K., który winien być rozpatrywany jedynie w świetle obowiązujących przepisów. W przedmiotowej sprawie jedynym i podstawowym warunkiem było i jest ustalenie, czy wymieniony spełnia kryteria uprawniające do najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu miasta, określone przepisami prawa miejscowego. Zasadniczym powodem odmowy zakwalifikowania wniosku J. K. do zawarcia umowy najmu z mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, jest występowanie rażącej dysproporcji pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi przy składaniu wniosku o zawarcie umowy najmu lokalu, a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy.
Nie sposób bowiem zignorować ustaleń i oceny sądów powszechnych, które podniosły, że wnioskodawca nie tylko nie spełnia kryteriów do otrzymania lokalu socjalnego, lecz że żądanie przyznania mu takiego lokalu, w ustalonych okolicznościach rażąco narusza zasady współżycia społecznego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, J. K. podał, że spełnia wszystkie kryteria do zakwalifikowania jego wniosku o najem lokalu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdzając wydanie uchwały z naruszeniem prawa powołał się na treść § 4, § 1 pkt 25 i pkt 26 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m. st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132 poz. 3937 ze zm.) i wskazał, że zawarte są w nich pozytywne przesłanki wynajmowania lokali na czas nieoznaczony osobom pozostającym w trudnych warunkach mieszkaniowych i materialnych. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały nie ma wskazania, bądź też nie wskazania pozytywnych przesłanek, albo też wyłączeń do ich stosowania przewidzianych w § 5. W ocenie Sądu I instancji taka powinność wynika z § 22 ust. 1 uchwały. Uzasadnienie uchwały nie wskazuje, aby te kwestie były badane, a także nie wynika to z dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych. Organ w swoich rozważaniach oparł się w zasadzie jedynie na ustaleniach poczynionych przez sądy powszechne w roku 2010, natomiast z dużą dozą prawdopodobieństwa uznać należy, że stan faktyczny uległ zmianie.
Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, że skarżący nie odmówił złożenia oświadczenia i dokumentów, o których mowa w § 22 ust. 1 uchwały, bowiem złożył oświadczenie w dniu 12 czerwca 2012 r. w sprawie uzyskiwanych dochodów. Na marginesie zauważono, że w decyzji o przyznaniu zasiłku okresowego od 1 marca 2012 r. do 30 czerwca 2012 r. w kwocie 418 zł miesięcznie stwierdzono, że strona nie posiada własnego dochodu, zaś w decyzji z dnia 7 marca 2012 r. o przyznaniu zasiłku celowego w uzasadnieniu stwierdzono, że "zasiłek celowy przyznano w oparciu o wywiad rodzinny stwierdzający trudną sytuację materialną z powodu: bezrobocia, niepełnosprawności". Organ nie zbadał średniego miesięcznego dochodu na jednego członka gospodarstwa domowego, o czym mowa § 4 pkt 2 uchwały, a powołał się w sposób ogólny na informacje umieszczone w internecie o prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał również, że zgodnie z § 6 pkt 3 uchwały (na który to przepis jako jedyny powołał się organ) odmawia się zawarcia umowy najmu, jeżeli z analizy wniosku oraz sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej ustalonej między innymi w miejscu zamieszkania wnioskodawcy wynika, że występuje rażąca dysproporcja pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi przy składaniu wniosku o zawarcie umowy najmu lokalu, a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy lub osób ubiegających się wraz z nim o najem lokalu, a także gdy faktyczne warunki mieszkaniowe wnioskodawcy lub osób ubiegających się z nim o najem nie potwierdzają sytuacji wykazanej we wniosku, a w ocenie zarządu dzielnicy wnioskodawca ma możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie.
Tymczasem organ nie dokonał analizy sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej skarżącego, bowiem opierał się w głównej mierze na materiale dowodowym ze spraw toczących się przed sądem powszechnym, bądź uczynił to w sposób pobieżny i lakoniczny.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Zarząd Dzielnicy Mokotów m.st. Warszawy, domagając się:
- 1) uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i odrzucenia skargi;
ewentualnie:
- 2) uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji;
- 3) zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 1, art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 6, art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. polegające na nie odrzuceniu skargi i rozpoznaniu sprawy, w której droga sądowa jest niedopuszczalna, w związku z czym zachodzi nieważność postępowania;
- - z ostrożności procesowej zarzucono naruszenie:
- b) art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez przekroczenie granic sprawy, wskutek stwierdzenia wydania uchwały Zarządu Dzielnicy Mokotów m.st. Warszawy z dnia 13 lutego 2013 r. z naruszeniem prawa, podczas gdy przedmiotem skargi była sprawa J. K. wyodrębniona i określona w załącznikach do zaskarżonej uchwały, zaś uchwała dotyczyła także innych wniosków;
- 2) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.:
- a) pozbawione podstaw zarzucenie organowi niewłaściwego zastosowania przepisu § 4 uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., nr LVIII/1751/2009 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m. st. Warszawy poprzez pozbawioną podstaw ocenę, że organ nie zbadał średniego miesięcznego dochodu na jednego członka gospodarstwa domowego skarżącego;
- b) pozbawione podstaw zarzucenie organowi niewłaściwego zastosowania przepisu § 5 ust. 2 pkt 3 uchwały, mimo tego iż organ w oparciu o zebrany materiał dowodowy dokonał oceny występowania przesłanek określonych w tym przepisie;
- c) pozbawione podstaw zarzucenie organowi niewłaściwego zastosowania przepisu § 6 ust. 1 pkt 3 uchwały poprzez pozbawione podstaw zarzucenie organowi, że nie dokonał analizy sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej skarżącego;
- d) pozbawione podstaw zarzucenie organowi niewłaściwego zastosowania przepisu § 22 ust. 2 uchwały, mimo iż z uzasadnienia uchwały z dnia 13 lutego 2013 r. wynika, iż organ przesłanki wskazane w tym przepisie poddał analizie;
- e) niezastosowanie przepisu § 22 ust. 2 pkt 1 uchwały, podczas gdy przepis ten także stanowi samoistną przesłankę odmowy zakwalifikowania wniosku skarżącego o najem lokalu mieszkalnego w związku z występującymi zaległościami czynszowymi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.
Jak akcentuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych w sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania - jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie - w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zarzut naruszenia przepisów postępowania.
Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale jest związany granicami sprawy administracyjnej. Stosownie zaś do przepisów art. 61 i 63 § 2 k.p.a., które w postępowaniu spornym mają odpowiednie zastosowanie granice sprawy administracyjnej wyznacza zgłoszone do organu administracji żądanie strony. Zakres żądania strony identyfikujący sprawę administracyjną, w tym przedmiot postępowania administracyjnego. Należy podnieść, że uchwała Zarządu Dzielnicy Mokotów m.st. Warszawy z dnia 13 lutego 2013 r. nr 3396/2013 w sprawie rozpatrzenia wniosków o najem lokali mieszkalnych i socjalnych zaskarżona została przez J. K. w części dotyczącej odmowy zakwalifikowania jego wniosku o najem lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu miasta.
Jak słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przy rozpoznawaniu sprawy przekroczył granice sprawy zakreślone w skardze i wbrew art. 134 § 1 p.p.s.a. stwierdził wydanie z naruszeniem prawa zaskarżonej uchwały w całości, mimo że zaskarżona została wyłącznie odmowa zakwalifikowania wniosku o najem lokalu mieszkalnego skarżącego J. K. z mieszkaniowego zasobu miasta, a uchwałą tą rozpatrzono także wnioski innych osób ubiegających się o najem lokali komunalnych.
Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a. jest w pełni uprawniony, bowiem dla skuteczności tego zarzutu sporządzający kasację wykazał, iż Sąd I instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy w znaczeniu podmiotowym.
Zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt. 6 p.p.s.a., jest nie uzasadniony, gdyż przepis ten nie miał zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Natomiast art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, jako przepis o charakterze ustrojowym, nie może stanowić samodzielnej podstawy zaskarżenia, co czyni ten zarzut nietrafnym.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego to jest § 4, § 5 ust. 2 pkt 3 § 6 ust. 1 pkt 3 i § 22 ust. 2 uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., nr LVIII/1751/2009 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m. st. Warszawy zauważyć należy, że jest on także uzasadniony.
Obszerny materiał zgromadzony w sprawie wymagał przy dokonywaniu kontroli pod względem zgodności z prawem zaskarżonej uchwały dokonania szczegółowej analizy przedstawionej dokumentacji. Zarzucając niedopełnienie przez organ obowiązku wynikającego z § 22 ust. 2 pkt 3 powołanej uchwały Sąd pierwszej instancji nie wskazał precyzyjnie na czym polegały uchybienia w tym względzie i w jaki sposób winny być usunięte.
Ponownie rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie winien, mając na uwadze całościową dokumentację sprawy, ocenić czy Zarząd Dzielnicy Mokotów m.st. Warszawy w odniesieniu do wniosku skarżącego, prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające sytuacje bytową skarżącego a zwłaszcza czy dołożono należytych starań w celu ustalenia dochodów skarżącego. Regulowanie świadczeń skarżącego przez jego pracodawcę, co ustalił organ, także stanowi dochód skarżącego i powinno być uwzględnione przy ustalaniu kryterium dochodowego. Należy przy tym pamiętać, że kontrola poprawności trybu podjęcia uchwały nie może być odnoszona do regulacji postępowania dowodowego zawartej w Kodeksie postępowania administracyjnego.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego z uwagi na szczególną sytuację życiową skarżącego podjęte zostało w myśl art. 207 § 2 powołanej ustawy.