Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 marca 2016r. sygn. akt I SAB/Wa 312/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. G. na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2014r. o wydanie z akt sprawy dokumentów i przyznanie świadczenia ze środków pomocy społecznej w części dotyczącej nierozpoznania wniosku w zakresie wydania żądanych w nim kserokopii dokumentów oraz umorzył postępowanie sądowe w pozostałym zakresie.
Wspominany wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Pismem z dnia [...] marca 2015r. T. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2014r. o wydanie kopii akt sprawy oraz o udzielenie pomocy pieniężnej.
Odpowiadając na skargę Prezydent m.st. Warszawy wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że wniosek T. G. z dnia [...] marca 2014r. w zakresie doręczenia wydania kopii z akt sprawy został załatwiony przez organ pismem z dnia [...] kwietnia 2014r. nr [...]. Kopie dokumentów skarżąca odebrała osobiście dnia [...] kwietnia 2014r. W odniesieniu do drugiej części wniosku skarżącej, a dotyczącego udzielenia pomocy pieniężnej organ wskazał, że wniosek w tej części został rozstrzygnięty przez organ w dniu [...] kwietnia 2014r. poprzez wydanie trzynastu decyzji administracyjnych, które skarżąca odebrała osobiście w dniu [...] maja 2014r.
W piśmie procesowym z dnia [...] września 2015r. wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącej dodatkowo podniósł, że organ dopuścił się bezczynności nie wydając decyzji administracyjnych, lub wydał je, ale nie doręczył ich skutecznie skarżącej. Pełnomocnik wskazał także, że skarżąca wielokrotnie ustnie oraz pisemnie sygnalizowała, że nie ma dostępu do skrzynki pocztowej i chciałaby odbierać przedmiotowe decyzje osobiście zwłaszcza, że co kilka dni odwiedza organ. W ocenie pełnomocnika skarżącej organ w swoim postępowaniu naruszył również art. 73 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2013r. poz. 267 ze zm.), dalej powoływanej jako "K.p.a.", nie wydając skarżącej kopii z akt sprawy lub też nie udostępniając jej akt do wglądu. Następnie pismem procesowym z dnia [...] grudnia 2015r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał w całości skargę oraz argumentację przedstawioną w piśmie procesowym z dnia [...] września 2015r.
Na rozprawie w dniu 10 marca 2016r. pełnomocnik skarżącej cofnął skargę w części dotyczącej punktu 2 wniosku z dnia [...] marca 2014r. tj. w zakresie odnoszącym się do wydania decyzji, podtrzymując skargę w pozostałej części.
Powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 10 marca 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. G. w części dotyczącej nierozpoznania wniosku o wydanie żądanych kserokopii dokumentów oraz umorzył postępowanie sądowe w pozostałym zakresie. W motywach rozstrzygnięcia Sąd przypomniał, że T. G. wnioskiem z dnia [...] marca 2014r. zwróciła się do Centrum Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] m.st. Warszawy o wydanie kopii dokumentów z akt sprawy oraz wniosła o udzielenie pomocy pieniężnej. Na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015r. pełnomocnik skarżącej oświadczyła, że przedmiotowy wniosek w zakresie pkt. 1, tj. doręczenia kopii wskazanych w nim dokumentów, nie został załatwiony w całości. Ponieważ zarówno pełnomocnik, jak i sama skarżąca nie potrafiły wskazać, jakich kopii organ nie doręczył skarżącej, Sąd odroczył rozprawę i zobowiązał pełnomocnika do sprecyzowania, w terminie 14 dni, w jakim zakresie wniosek z dnia [...] marca 2014r. w pkt. 1 nie został rozpoznany przez organ w związku z doręczeniem skarżącej pisma z dnia [...] kwietnia 2014r.
Sąd I instancji podkreślił, że zarówno w piśmie z dnia [...] grudnia 2015r., jak i na kolejnej rozprawie, która odbyła się w dniu 10 marca 2016r., nie zostało przez stronę skarżącą wskazane, w jakiej części żądanie zawarte w pkt. 1 wniosku z dnia [...] marca 2014r. nie zostało wykonane przez organ. Zdaniem Sądu w tej sytuacji należy uznać, że organ nie pozostaje bezczynny. Jednocześnie Sąd zauważył, że przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2014r. przekazano kopie dokumentów żądanych przez skarżącą we wniosku z dnia [...] marca 2014r. Tymczasem skarżąca nie potrafiła wskazać, w jakim zakresie ta część jej wniosku nie została wykonana przez organ.
Dodatkowo Sąd I instancji wskazał, iż daty podjętych przez Prezydenta m.st. Warszawy czynności również wskazują, że rozpoznając wniosek skarżącej organ nie przekroczył terminów zakreślonych przepisami K.p.a. W konsekwencji Sąd stwierdził, że – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." – w powyższym zakresie skargę należało oddalić.
W odniesieniu do drugiej części wniosku, tj. udzielenia pomocy pieniężnej Sąd I instancji wyjaśnił, że na rozprawie w dniu 10 marca 2016r. pełnomocnik skarżącej oświadczyła, że cofa skargę w tej części. Sąd uznał, że w realiach sprawy nie zachodzą okoliczności, które czyniłyby cofnięcie skargi niedopuszczalnym i wobec powyższego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła T. G.. Zaskarżając wyrok w zakresie pkt. 1 podniosła zarzut naruszenia art. 174 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 7 – 10 K.p.a. oraz art. 73 K.p.a. poprzez naruszenie słusznego interesu skarżącej wbrew dyrektywie, o którym mowa w art. 7 K.p.a.; zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i ich kultury prawnej, o której mowa w art. 8 K.p.a.; prawa do informacji zagwarantowanego w art. 9 K.p.a.; zasady czynnego udziału strony w postępowaniu z art. 10 K.p.a., a także prawa wglądu strony do akt postępowania, o którym mowa w art. 73 K.p.a. poprzez wydanie skarżącej jedynie części kserokopii dokumentów z akt, o które ona wnioskowała oraz braku reakcji na późniejsze zastrzeżenia skarżącej odnośnie otrzymania tylko częściowej dokumentacji oraz na wezwania do przedstawienia brakującej części, co miało w konsekwencji bezpośredni wpływ na możliwość skutecznego zaskarżenia odwołań od decyzji administracyjnych wydanych przez organ o nieprzyznaniu skarżącej zasiłku celowego, w których chciała się ona powołać na ww. dokumenty, o które wnioskowała, a zatem oddziaływało to bezpośrednio na sferę jej praw i gwarancji procesowych.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 P.p.s.a. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie lub na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 188 P.p.s.a. o uchylenie wyroku oraz rozpoznanie sprawy poprzez uwzględnienie skargi na bezczynność organu oraz zobowiązanie organu do wydania osobiście skarżącej w lokalu administracji publicznej całości kserokopii akt administracyjnych, o które ona wnioskowała, w określonym terminie wraz ze stwierdzeniem, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Ponadto w skardze kasacyjnej zawarto wniosek o przyznanie na rzecz pełnomocnika skarżącej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu; na podstawie art. 109 P.p.s.a. o rozpoznanie sprawy pod nieobecność pełnomocnika skarżącej oraz na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pominął przy rozpatrywaniu sprawy istotne fakty i okoliczności, na które powoływała się skarżąca i jej pełnomocnik w pismach z dnia [...] września 2015r. oraz [...] grudnia 2015r., o czym świadczy nieustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu wyroku. Wyjaśniono, że w pismach tych pełnomocnik skarżącej podniósł, że skarżąca spotyka się notorycznie z nieskutecznym doręczaniem jej decyzji administracyjnych oraz innych dokumentów przez organ, które następnie wracają do akt.
Ponadto organ nieraz uniemożliwił skarżącej wgląd do akt postępowań. Mimo, że skarżąca czyniąc zadość wezwaniu Sądu przejrzała kserokopie akt wszystkich swoich spraw administracyjnych prowadzonych przez organ w ostatnich latach, nie była w stanie dokładnie określić dat i sygnatur brakujących dokumentów, najprawdopodobniej z tego względu, że część znajdowała się w zamkniętych kopertach w aktach sprawy. Skarżąca nie była również w stanie wizualnie zidentyfikować, jak dokumenty, o które wnioskowała powinny wyglądać, a wiedzę w tym zakresie ma tylko organ.
W przekonaniu skarżącej kasacyjnie organ dopuścił się w przedmiotowej sprawie naruszenia szeregu zasad postępowania administracyjnego. Organ powinien się kierować dyrektywą sprawności, efektywności postępowania oraz ochrony praw i interesów skarżącej i ponownie wydać jej wszystkie dokumenty, o które wnioskowała. Zdaniem skarżącej nie jest zrozumiałe dlaczego organ, wiedząc o sytuacji osobistej skarżącej, nie zgodził się na powtórne wydanie jej kserokopii dokumentacji, o którą wnioskowała. W konsekwencji T. G. nie mogła się z nią zapoznać oraz wykorzystać jako dowód lub część argumentacji w odwołaniu od decyzji administracyjnych nieprzyznających jej prawa do zasiłku celowego.
W ocenie skarżącej kasacyjnie bezczynność organu polegała na wydaniu jedynie części kserokopii dokumentów, o które wnioskowała, oraz braku reakcji na zastrzeżenia odnośnie otrzymania tylko części dokumentacji. Miało to w konsekwencji bezpośredni wpływ na nieskuteczne wniesienie przez skarżącą odwołań od decyzji administracyjnych o nieprzyznaniu jej zasiłku celowego poprzez niemożność ich skutecznego uzasadnienia, a zatem oddziaływało bezpośrednio na sferę jej praw i gwarancji procesowych.
Dalej w skardze kasacyjnej podkreślono, że to organ administracji jest zobowiązany informować stronę o jej sytuacji procesowej, przysługujących jej środkach obrony, tak aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, zgodnie z art. 9 K.p.a. Tymczasem organ nie uświadomił skarżącej znaczenia pokwitowania odbioru dokumentów. Skarżąca podkreśliła, że obowiązkiem organu jest czuwanie nad tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, a zatem organ powinien udzielać stronie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Skarżąca, podpisując odbiór dokumentacji, nie była świadoma znaczenia swojego podpisu oraz tego, że tym samym potwierdza odbiór całości dokumentacji.
Skarżąca kasacyjna podniosła również, że naruszenie jej praw polegało również na naruszeniu jej uprawnienia do wglądu do akt poprzez bezczynność organu polegającą na niewydawaniu/nieskutecznym doręczaniu jej całości kserokopii akt czy też uniemożliwianiu jej wglądu do akt, co jest sprzeczne z ogólną zasadą postępowania administracyjnego – zasadą jawności wewnętrznej, jak również z zasadą czynnego udziału strony w postępowaniu i zasadą zaufania obywatela do Państwa. Skarżąca kasacyjnie podkreśliła przy tym, że prawo przeglądania akt nie jest uwarunkowane spełnieniem żadnych dodatkowych przesłanek.
T. G. podkreśliła dalej, że brak jednoznacznego określenia treści żądania strony stanowi naruszenie zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7 – 10 K.p.a. W przypadku, gdy charakter pisma budzi wątpliwości, to organ administracji ma obowiązek wyjaśnić rzeczywistą wolę strony i treści jej żądania, tj. wydania całości kserokopii wskazanych akt administracyjnych. Ponieważ ustalenie, których akt nie otrzymała skarżąca, było niemożliwe nawet w drodze postępowania dowodowego, organ powinien przychylić się do postulatu skarżącej i wydać jej całość dokumentacji. Skarżąca kasacyjnie zaznaczyła, że wskutek powszechnego doręczania jej dokumentów za pomocą doręczania zastępczego z zastosowaniem fikcji doręczenia, nie była w stanie powiązać dokumentów, o które wnioskowała z dokumentami, które otrzymała.
W konsekwencji jedynie wydanie skarżącej całości dokumentów, o które ona wnioskowała, zabezpieczało jej prawa i interesy. Skarżąca podkreśliła również, że działanie organu naruszyło zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, która przejawia się m.in. w całościowym wyjaśnieniu sprawy, uwzględnieniu interesów wszystkich stron biorących udział w postępowaniu, reprezentujących rozbieżne interesy czy też odpowiednim uzasadnieniu stronom okoliczności zaistniałych w sprawie.
W ocenie skarżącej w przedmiotowej sprawie nie sposób przyjąć, że jakikolwiek z tych postulatów został zrealizowany, bowiem zarówno organ, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ograniczyły się tylko do opisania krótko stanu faktycznego i stwierdzenia, że organ nie był bezczynny. Przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy nie zostały zaś uwzględnione takie czynniki jak sytuacja majątkowa skarżącej, powszechne doręczanie skarżącej dokumentów poprzez fikcję doręczenia, niewyjaśnienie skarżącej znaczenia potwierdzenia odbioru dokumentów jej własnoręcznym podpisem. Uzasadnienie wyroku pomija ponadto okoliczności przedmiotowej sprawy dotyczące funkcji dokumentów, o które wnioskowała skarżąca, bowiem miały one jej służyć jako argumentacja lub dowód do wniesienia środka zaskarżenia w postaci odwołań od decyzji administracyjnych odmawiających jej przyznania zasiłku celowego. Zdaniem skarżącej kasacyjnie powyższe miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W końcowej części skargi kasacyjnej wskazano, że nie można uznać za uzasadnione rozstrzygnięcie zawarte w wyroku, szczególnie mając na względzie sytuację majątkową skarżącej, która jest zwolniona od kosztów sądowych zgodnie z art. 239 pkt 1a oraz pkt 4 P.p.s.a. jako strona skarżąca bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej oraz strona, której przyznane zostało prawo do pomocy w postępowaniu administracyjnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek.
Przedmiotową skargę kasacyjną oparto na podstawie przewidzianej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do stawianych zarzutów wypada wskazać, iż wadliwie i nieadekwatnie do okoliczności sprawy sformułowany został zarówno zarzut naruszenia przepisów art. 7 – 10 K.p.a. polegający na pogwałceniu podstawowych zasad postępowania administracyjnego, jak i zarzut naruszenia art. 73 K.p.a. polegający na uniemożliwieniu skarżącej wglądu do akt postępowania. Skarga kasacyjna sformułowana w tak ogólny sposób generalnie uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kontrolę zaskarżonego wyroku. Ze względu na ograniczenia wynikające chociażby z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować.
Do autora skargi kasacyjnej należy podanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd I instancji. Ponadto uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno przedstawiać argumenty mające na celu wykazanie słuszności przywołanych podstaw kasacyjnych. Systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 P.p.s.a. prowadzi bowiem do konkluzji, że nie jest możliwe rozpoznanie merytorycznie zarzutów skargi kasacyjnej, które zostały wadliwie skonstruowane. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone zaskarżonym wyrokiem, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (vide: uchwała NSA z dnia 26 października 2009r. sygn. akt I OPS 10/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Jest to możliwe jednak tylko wtedy gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej, zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu – dlaczego powinien być zastosowany.
Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (vide: wyrok NSA: z dnia 7 stycznia 2010r. sygn. akt II FSK 1289/08; wyrok NSA z dnia 22 września 2010r. sygn. akt II FSK 764/09; wyrok NSA z dnia 16 lipca 2013r. sygn. akt II FSK 2208/11; wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2017r. sygn. akt I OSK 1592/17; wyrok NSA z dnia 2 września 2016r. sygn. akt I OSK 735/15 www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Analiza badanej skargi kasacyjnej wskazuje, iż w zakresie uzasadnienia zarzutu naruszenia przepisów art. 7 – 10 K.p.a. ograniczono się do przywołania treści poszczególnych zasad postępowania administracyjnego uregulowanych w powyższych przepisach i do podania, że zastały one naruszone. Tego rodzaju sformułowanie skargi kasacyjnej uniemożliwia weryfikację stawianych zarzutów kasacyjnych na gruncie konkretnych okoliczności niniejszej sprawy. Co więcej, kluczowe ustalenie dokonane w postępowaniu administracyjnym, które zostało bez zastrzeżeń zaakceptowane przez Sąd I instancji, tyczące terminowego załatwienia wniosku skarżącej z dnia [...] marca 2014r. nie zostało nawet "zaatakowane" w skardze kasacyjnej w sposób, który pozwalałby na jego procesową weryfikację.
Natomiast to na ustaleniu zarówno terminowego załatwienia przez organ wniosku skarżącej z dnia [...] marca 2014r., jak i osobistego odebrania przez skarżącą od organu wnioskowanych dokumentów, opiera się zaskarżony wyrok, w którym Sąd I instancji nie zaakceptował stanowiska skarżącej o pozostawaniu organu w jakimkolwiek zakresie w bezczynności w załatwieniu ww. wniosku. Jeżeli skarżąca kasacyjnie zamierzałaby zdeprecjonować powyższe ustalenie winna co najmniej przywołać w skardze kasacyjnej jako naruszone przepisy tyczące gromadzenia i oceny materiału dowodowego w toku postępowania administracyjnego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) w związku z wadliwą akceptacją przez Sąd I instancji ustaleń dokonanych w postępowaniu administracyjnym i tym samym niewłaściwym zastosowaniem przepisu wynikowego (art. 151 P.p.s.a.). Zarzut taki nie został jednak postawiony w skardze kasacyjnej, co petryfikuje ustalenia faktyczne leżące u podstaw kontrolowanego wyroku i nie pozwala aktualnie przyjąć innych okoliczności za podstawę rozstrzygnięcia, niż te wskazane przez Sąd I instancji.
Skoro więc – zgodnie z niezakwestionowanymi ustaleniami – skarżąca otrzymała od organu wszystkie dokumenty, o które wnioskowała, to niemożliwe jest zaakceptowanie oczekiwania skarżącej tyczącego ponownego przesłania przez organ dokumentów w ramach tego samego postępowania. Ponadto należy podkreślić, iż kwestia ta pozostaje bez wpływu na przedmiot niniejszej sprawy, którym jest bezczynność organu w załatwieniu wniosku skarżącej z dnia [...] marca 2014r.
Wypada także jasno wskazać, iż okoliczności niniejszej sprawy wyraźnie wskazują na osobisty odbiór przez skarżącą wnioskowanych dokumentów w dniu [...] kwietnia 2014r. – co zresztą zgodne było z oczekiwaniami skarżącej. Tym samym nie odpowiadają okolicznościom tej sprawy zarzuty odnoszące się do nieskuteczności doręczeń skarżącej przesyłek w trybie awizacji (art. 44 K.p.a.).
Ponadto nie można zaakceptować zapatrywania o naruszeniu przez organ art. 9 K.p.a. wskutek niepoinformowania skarżącej o znaczeniu czynności pokwitowania odbioru dokumentów, skoro czynność "kwitowania" nie jest czynnością specyficzną w postępowaniu administracyjnym lecz ma charakter powszechny, a organ – podobnie zresztą jak i Sąd I instancji – pokwitowaniu odbioru przesyłki przez skarżącą nie nadał innego znaczenia, jak tylko potwierdzenie doręczenia skarżącej, w określonej dacie, przesyłki zawierającej żądane dokumenty. Dokonanie pokwitowania odbioru przesyłki nie pozbawiło skarżącej możliwości dowiedzenia, że przesyłka nie zawierała wszystkich żądanych dokumentów. Skarżąca dowodu tego jednak nie tylko nie zainicjowała, ale wręcz przyznała, iż nie jest w stanie wskazać jakich konkretnych dokumentów organ zaniechał jej doręczyć.
Natomiast brak jednoznacznego wskazania przez stronę skarżącą w jakim zakresie wniosek o dostęp do określonych dokumentów nie został załatwiony, uniemożliwia zakreślenie pola, na którym między skarżącą a organem występuje kontrowersja co do zakresu załatwienia wniosku z dnia [...] marca 2014r. Dokonanie przez skarżącą pokwitowania odbioru przesyłki także nie ma wpływu na możliwość zakreślenia tego pola, skoro skarżąca i tak nie jest w stanie wskazać, w udostępnieniu których konkretnie dokumentów organ pozostaje bezczynny.
Ponadto oderwany od okoliczności niniejszej sprawy jest zarzut kasacyjny naruszenia zasad postępowania administracyjnego (art. 7 – 10 K.p.a.) wskutek zaniechania wyjaśnienia treści żądania skarżącej. Skoro we wniosku z dnia [...] marca 2014r. skarżąca żądała od organu udostępnienia konkretnie wskazanych dokumentów, to nie można twierdzić, iż treść tego wniosku była niejasna, a w szczególności nadużyciem jest twierdzenie, że rzeczywistą wolą strony wyrażoną w tym wniosku był wydanie całości wskazanych akt administracyjnych.
Chybiony jest także zarzut naruszenia 73 K.p.a. Po pierwsze zarzut ten został wadliwie sformułowany, bowiem ww. artykuł K.p.a. zawiera cztery jednostki redakcyjne (paragrafy) normujące określone aspekty prawa strony do wglądu w akta sprawy. Brak wskazania w skardze kasacyjnej nie tylko jednostki redakcyjnej uznanej za naruszoną, ale także zaniechanie sformułowania w czym konkretnie skarżąca upatruje wadliwości zastosowania powyższej regulacji przez Sąd I instancji uniemożliwia merytoryczne odniesienie się do powyższego zarzutu, w szczególności wobec niezakwestionowania przez skarżącą udostępnienia jej przez organ, w żądany sposób, wszystkich wnioskowanych dokumentów.
Niezależnie od powyższych uwag wypada wskazać, iż kasacyjny zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) jest skuteczny jedynie wówczas gdy dostrzeżone uchybienie mogło mieć "istotny wpływ na wynik sprawy". Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść rozstrzygnięcia sprawy. (vide: T.Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, WK 2016r., uwaga 21 do art. 145; wyrok NSA z dnia 10 listopada 2015r. sygn. akt II OSK 566/14, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym kontekście mówi się także o uprawdopodobnieniu możliwości odmiennego wyniku sprawy (vide: wyrok NSA z dnia 25 listopada 2014r. sygn. akt II FSK 1224/13; wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2014r. sygn. akt I OSK 160/13; wyrok NSA z dnia 25 marca 2014r. sygn. akt II GSK 62/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Warunkiem uchylenia wyroku z powyższego powodu jest zatem wykazanie w skardze kasacyjnej, że gdyby nie było zarzucanego naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne (vide: wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005r. sygn. akt I OSK 407/05, www.orzeczenia.nsa.gov.pl; J.P.
Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2011, uwaga 6 do art. 145). Dokonując analizy niniejszej skargi kasacyjnej wypada podkreślić, iż nie zawiera ona argumentacji wskazującej – w okolicznościach niniejszej sprawy – na możliwość odmiennego rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd I instancji wskutek zarzucanego naruszenia przepisów postępowania. Istotności tej nie można natomiast upatrywać w deklarowanym przez skarżącą celu i sposobie wykorzystania wnioskowanych dokumentów. Skoro prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów, dla strony postępowania nie jest obwarowane jakimkolwiek warunkiem (art. 73 § 1 K.p.a.), to konkretny cel i sposób użycia wnioskowanych informacji nie może stanowić "lepszego" uzasadnienia do ich udostepnienia.
Z tych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 P.p.s.a.
Wniosek o przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi skarżącej z tytułu pomocy prawnej udzielanej z urzędu podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (art. 258 – 261 P.p.s.a.).