Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 września 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 590/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę T. M. na zarządzenie Nr [...] Prezydenta K. z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie zatwierdzenia konkursu na stanowisko dyrektora [...] Liceum Ogólnokształcącego w K..
Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Zarządzeniem Nr [...] z [...] stycznia 2017 r. Prezydent K. zatwierdził konkurs na stanowisko Dyrektora [...] Liceum Ogólnokształcącego w K., w którym wyłonionym kandydatem na to stanowisko został J. K. Pozostałymi kandydatami byli skarżący oraz J. G., która w toku konkursu zrezygnowała z ubiegania się o ww. stanowisko.
Pismem z 28 lutego 2017 r. skarżący wezwał Prezydenta K. do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie powyższego zarządzenia oraz unieważnienie wyników konkursu. Zarzucił, że powołanie komisji konkursowej odbyło się za późno, tj. w tym samym dniu, w którym odbył się konkurs, co było niezgodne z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz.U. Nr 60, poz. 373 z późn. zm.), dalej: rozporządzenie, i było przyczyną rażących nieprawidłowości w toku działania komisji, które polegały na:
- 1) dopuszczeniu do postępowania konkursowego J. K. na podstawie dołączonej do dokumentacji konkursowej karty oceny pracy z listopada 2016 r., podczas gdy od 1 września 2015 r., zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 8 grudnia 2015 r., sygn. III SA/Kr 1299/15, nie mógł on pełnić funkcji dyrektora [...] Liceum Ogólnokształcącego;
- 2) wydaniu z opóźnieniem zarządzenia o powołaniu członków komisji konkursowej;
- 3) dopuszczeniu przez przewodniczącego komisji do odczytania oświadczenia przez kandydatkę J. G., które to oświadczenie nie miało żadnego związku z koncepcją rozwoju szkoły i jednocześnie wyrażało negatywne opinie o skarżącym;
- 4) nieprawidłowościach w protokole z posiedzenia komisji – braku informacji o udzielonych odpowiedziach kandydatów;
- 5) braku zapoznania się komisji konkursowej z całością koncepcji rozwoju szkoły opracowanej przez skarżącego oraz uniemożliwieniu skarżącemu, jako jedynemu prawidłowo dopuszczonemu kandydatowi, pełnego i swobodnego przedstawienia koncepcji działania i wizji rozwoju szkoły.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie Prezydent K. wydał w dniu [...] marca 2017 r. zarządzenie Nr [...] o braku podstaw do uwzględnienia wezwania skarżącego.
W uzasadnieniu podał, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 września 2016 r., sygn. I OSK 697/16 utrzymujący w mocy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2015 r., sygn. III SA/Kr 1299/15, nie spowodował natychmiastowego odwołania J. K. ze stanowiska. Aby wykonać wyrok organ musiał podjąć szereg czynności, np. unieważnić konkurs na stanowisko dyrektora [...] Liceum Ogólnokształcącego w K. przeprowadzony [...] kwietnia 2015 r. i zarządzić ponowne jego przeprowadzenie, czy zasięgnąć opinii Małopolskiego Kuratora Oświaty w sprawie odwołania J. K. ze stanowiska.
Nadto przepisy rozporządzenia nie narzucają terminu, w którym winna zostać powołana komisja konkursowa, zatem nie został złamany żaden przepis. Natomiast D. D. podpisał skierowane do skarżącego zawiadomienie o miejscu i terminie posiedzenia komisji, używając funkcji przewodniczącego komisji, ponieważ w tym czasie otrzymał ustne polecenie jej przewodniczenia. W protokole z posiedzenia komisji konkursowej znajdował się zapis, że każdy z kandydatów ma możliwość prezentacji, zatem nie można było odmówić zabrania głosu J. G., która odczytała oświadczenie uzasadniające jej rezygnację z ubiegania się o stanowisko, a nadto odniosła się do faktów powszechnie znanych, przy czym nie zostało podane żadne nazwisko. Rozporządzenie w § 7 nie nakłada obowiązku cytowania odpowiedzi kandydatów, podobnie wyrok WSA z 8 grudnia 2015 r. Ponadto skarżący nie wyjaśnił, jakich istotnych dla przebiegu procedury konkursowej uwag w odniesieniu do udzielonych przez niego odpowiedzi w protokole nie zamieszczono.
Zdaniem Prezydenta nieprawdziwy jest zarzut, że komisja konkursowa nie zapoznała się z koncepcją rozwoju szkoły złożoną przez skarżącego – przeciwnie, koncepcja ta została odczytana, co potwierdził zapis w pkt. 11 protokołu z posiedzenia komisji. Ponadto każdy z kandydatów miał tyle samo czasu na przedstawienie swojej koncepcji. Bezzasadny jest również zarzut skarżącego co do braku bezstronności dwóch członków komisji - D. D. i A. T. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący domagał się stwierdzenia nieważności zarządzenia Nr [...] zatwierdzającego konkurs na Dyrektora [...] Liceum Ogólnokształcącego w K. Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że mimo późnego formalnego powołania komisji konkursowej, tzn. wydania w tej sprawie zarządzenia dopiero w dniu konkursu, nie doszło do naruszenia prawa, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd ten zgodził się z Prezydentem, że zasadniczo rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 r. nie przewiduje terminu, w jakim ma zostać powołana komisja konkursowa. Jednak zgodnie z § 3 ust. 1 przewodniczący komisji konkursowej zawiadamia jej członków i kandydatów o terminie posiedzenia na co najmniej 7 dni przed tym terminem, a więc komisja powinna zostać powołana formalnie w terminie umożliwiającym przewodniczącemu wykonanie jego obowiązków. Przyszły przewodniczący (D. D.) w wymaganym terminie (a więc formalnie jeszcze przed swoim powołaniem) zawiadamiał członków i kandydatów o dacie i miejscu posiedzenia. Wszyscy kandydaci zostali zawiadomieni z wymaganym wyprzedzeniem, wszyscy stawili się w terminie – Sąd I instancji uznał więc, że opóźnienie nie wpłynęło na rozstrzygnięcie konkursu.
Wojewódzki Sąd nie podzielił zdania skarżącego, wskazując, iż z literalnego brzmienia § 3 zarządzenia z dnia 20 stycznia 2017 r. wynika wprost, że zarządzenie wchodzi w życie z dniem podpisania. Skoro zarządzenie zostało podpisane 20 stycznia 2017 r., to z tym dniem wchodziło w życie. Ze skargi wynika dodatkowo, że to właśnie konieczność oczekiwania na podpisanie przedmiotowego zarządzenia spowodowała opóźnienie w rozpoczęciu posiedzenia komisji konkursowej, zatem w momencie rozpoczęcia procedowania członkowie komisji działali na podstawie formalnego powołania ww. zarządzeniem. Nadto czas pomiędzy powołaniem komisji a konkursem nie miał wpływu na jego wynik, ponieważ oferty konkursowe są otwierane dopiero w dniu konkursu. Opóźnienia w powołaniu składu komisji nie ograniczyły więc możliwości prezentacji poszczególnych kandydatur.
Niezasadny był również w ocenie Sadu I instancji zarzut naruszenia § 1 ust. 2 pkt 6 ww. rozporządzenia z dnia 8 kwietnia 2010 r. poprzez brak wskazania w ogłoszeniu o konkursie informacji o sposobie powiadomienia członków komisji o terminie i miejscu przeprowadzenia postępowania konkursowego w styczniu 2017 r. W aktach znajduje się wydruk ogłoszenia, gdzie na samym wstępie wskazano planowany termin i miejsce konkursu oraz (pkt 7) zaznaczono, że przewodniczący komisji zawiadomi nie później niż na 7 dni o terminie posiedzenia. Z akt administracyjnych wynika również, że zawiadomienia zostały doręczone w wymaganym terminie.
Zdaniem Sądu I instancji niezasadny był także zarzut bezprawnego dopuszczenia J. K. do udziału w konkursie, a przede wszystkim "bezkrytyczne przyjęcie oceny jego pracy za okres od 1 września 2015 r. do listopada 2016 r.", kiedy to sprawował funkcję dyrektora na podstawie konkursu "prawomocnie unieważnionego". "Unieważnienie konkursu", na podstawie którego J. K. pełnił funkcję dyrektora nie powoduje, że okoliczność tę należało uznać za niebyłą. Uprawnione więc było przedstawienie komisji konkursowej karty pracy za ten okres – ocena J. K. zasadniczo dotyczyła faktycznego wykonywania powierzonych mu obowiązków. Formalnie J. K. został zresztą odwołany dopiero 28 listopada 2016 r. Stwierdzenie przez sąd administracyjny nieważności zarządzenia Prezydenta K. w zakresie zatwierdzenia konkursu na stanowisko dyrektora szkoły nie niweczy automatycznie wszystkich faktycznych i prawnych skutków powołania i sprawowania tej funkcji przez osobę, która wygrała unieważniony konkurs.
Nieusprawiedliwione były również w ocenie Sądu I instancji zarzuty o ograniczeniu czasu wystąpienia poszczególnych kandydatów do 10 minut. Sąd ten wskazał, że już poprzednio orzekający Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zwracał uwagę na niezasadność zarzutu zbyt krótkiego czasu, jaki skarżący miał na prezentację swojej koncepcji, gdyż wprowadzenie takiego ograniczenia czasowego przez komisję było dopuszczalne, a każdy z kandydatów miał tego czasu tyle samo. Skoro członkowie komisji zapoznawali się z dokumentami przedłożonymi przez kandydatów, w tym w szczególności z koncepcją funkcjonowania i rozwoju [...] Liceum Ogólnokształcącego, to nie wydaje się, aby zaplanowanie ustnej 10 minutowej prezentacji uniemożliwiało skarżącemu przedstawienie swojej osoby i zaprezentowanie głównych tez przygotowanej koncepcji.
W ocenie Sądu I instancji bezzasadny był również zarzut dopuszczenia do głosu J. G. i umożliwienie jej odczytania oświadczenia o rezygnacji z udziału w konkursie. Formalnie J. G. miała zagwarantowane 10 minut na swoją prezentację. Sąd ten przyznał, że w odczytanym oświadczeniu kandydatka wskazała na "niehonorowe zachowanie" skarżącego jako przyczynę rezygnacji, niemniej jednak odwołała się do faktów powszechnie znanych członkom komisji (skarga dotycząca poprzedniego konkursu oparta na zarzutach o nieprawidłowościach w wyborze reprezentantów Rady Pedagogicznej do komisji konkursowej – podniesionych po przegraniu konkursu przez skarżącego, który ówcześnie był dyrektorem, a więc organizował wybory). Oświadczenie J. G. było na tyle krótkie, zwłaszcza w części dotyczącej oceny postępowania skarżącego, że trudno zarzucić przewodniczącemu komisji, że natychmiast nie odebrał głosu kandydatce. Załączenie do protokołu z posiedzenia komisji tekstu złożonego oświadczenia było zgodne z prawem – protokół odzwierciedlał bowiem tok posiedzenia. Nie mają też znaczenia dla oceny prawidłowości procedowania komisji konkursowej powody, dla których poszczególni kandydaci wzięli udział w konkursie.
Sąd I instancji nie uznał zarzutów skargi o braku zamieszczeniu w protokole uchwał o dopuszczeniu kandydatów do postępowania konkursowego, skoro takie uchwały podjęto i wymieniono w pkt 10 protokołu, a teksty uchwał stanowią załączniki do protokołu.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu niezasadny jest zarzut naruszenia § 7 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia z dnia 8 kwietnia 2010 r. poprzez niezawarcie weryfikowalnej informacji o udzielanych odpowiedziach kandydatów w sposób pozwalający na ich ocenę w zakresie ich kompletności. W sprawie komisja zdefiniowała sposób rozumienia "informacji o udzielonej odpowiedzi" jako określenie jej stopnia poprawności i kompletności (np. odpowiedź wyczerpująca, częściowa, niepoprawna). Sąd uznał, że sposób sprecyzowania na czym będzie polegał zapis protokołu w części dotyczącej "informacji o udzielonych odpowiedziach" spełnia wymogi ww. przepisu. Trudno bowiem wymagać, aby w protokole streszczano lub przytaczano całą odpowiedź kandydata, skoro ani przepis tego wyraźnie nie wymaga, ani też nie jest to uzasadnione potrzebami oceny kandydatów przez członków komisji lub orzekający następnie sąd administracyjny. Wymagane jest jedynie podanie treści zadawanych pytań, a nie treści udzielanych na nie odpowiedzi.
Zdaniem Sądu takie opisowe informacje o udzielonych odpowiedziach są uzasadnione tokiem postępowania konkursowego. Sąd ten wskazał, że członkowie komisji są obecni przy udzielaniu odpowiedzi, a więc cała wypowiedź kandydata jest im znana; głosują zresztą bezpośrednio po wysłuchaniu kandydatów. Zapisy protokołu nie są więc aż tak istotne do wyrobienia sobie zdania przez głosujących. Z kolei sąd administracyjny nie może badać merytorycznej zawartości odpowiedzi na pytanie i weryfikować swojej oceny z oceną pytających.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł T. M., reprezentowany przez adwokata, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia koszów postępowania. Wyrokowi zarzucił:
- 1. naruszenie prawa materialnego, które miało decydujący wpływ na wynik sprawy tj.:
- a) § 1 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 r. w sprawie regulaminu konkursu na Dyrektora szkoły publicznej (Dz. U. Nr 60 poz. 373) poprzez "niewłaściwe ogłoszenie o konkursie, tj. brak wskazania informacji o sposobie powiadomienia członków komisji (powołana została po terminie konkursu) o terminie i miejscu przeprowadzenia postępowania konkursowego w styczniu 2017 r. (ogłoszenie nastąpiło po terminie konkursu, który miał się rozpocząć o godz. 9 00 dnia 20.01.2017 r., ale nie było na ten czas powołania komisji, zatem zarządzenie nr [...] Prezydenta K. weszło z dniem podpisania, czyli "na koniec dnia 20 01, zaczęło obowiązywać z dniem 21 01 br.",
- b) § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej poprzez całkowity brak zawiadomienia przez Przewodniczącego Komisji Konkursowej p. D. D. członków komisji konkursowej o terminie i miejscu konkursu z co najmniej 7 dniowym wyprzedzeniem (zostało ono wydane wadliwie dopiero w dniu konkursu po godzinie 10, a weszło w życie 21.01.2017 r. lub po dacie konkursu),
- c) § 7 ust. 2 pkt 3, 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 04 2010 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej poprzez nieuwzględnienie w protokole z posiedzenia komisji konkursowej z dnia 20 01 2017 r. uchwały o dopuszczeniu lub niedopuszczeniu kandydatów do dalszego postępowania konkursowego oraz nie zawarcie weryfikowalnej informacji o udzielanych odpowiedziach kandydatów w sposób pozwalający na ich ocenę w zakresie ich kompletności,
- d) art. 36a ustawy o systemie oświaty poprzez bezkrytyczne zatwierdzenie po raz kolejny nieprawidłowo przeprowadzonego konkursu na stanowisko dyrektora [...] Liceum Ogólnokształcącego w K. oraz niewykonanie wyroku NSA w okresie od września do listopada 2016 r., skoro unieważnienie konkursu nastąpiło już wyrokiem WSA w grudniu 2015 r. i był czas na podjęcie stosownych działań,
- e) karygodne zachowanie komisji, która prowadziła konkurs w dniu 20 01 2017 r. bez formalnego powołania, na podstawie bezprawnych ustnych poleceń czy sugestii osób trzecich (zarządzenie weszło z dniem podpisania czyli zgodnie z teorią końca dnia z dniem 21 01 2017 r.).
- f) naruszenia art. 2 Konstytucji RP przez niezastosowanie w orzeczeniu WSA,
- g) naruszenie art. 7 konstytucji RP przez podważenie konstytucyjnej zasady działania organów;
- 2. naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik postępowania tj.:
- h) art. 7, 8, 77 § 1 i 3, 80 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i nie oparte na materiale dowodowym przyjęcie, że brak jest podstaw do unieważnienia konkursu i zarządzenia ponownego jego przeprowadzenia pomimo zaistnienia szeregu rażących nieprawidłowości, które miały decydujący wpływ na wynik konkursu; Prezydent w uzasadnieniu z dnia 30 marca 2017 r. wskazuje niezgodnie z prawdą, że nie ma obligatoryjnego terminu do powołania komisji, co nie jest prawdziwe.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinął powyższe zarzuty podtrzymując dotychczasowe twierdzenia skargi.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezydent K. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.
W skardze kasacyjnej podniesione zostały zarzuty dotyczące naruszenia zarówno przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. Z zasady w pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, albowiem tylko w takich okolicznościach gdy ustalenie stanu faktycznego jest bezsporne, można skutecznie podnosić zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego. Jednak w przedmiotowej sprawie należy w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, albowiem prawidłowe ustalenie treści norm materialnoprawnych jest niezbędne dla oceny naruszenia przepisów postępowania dotyczących zebrania materiału dowodowego, jego oceny i poczynionych ustaleń faktycznych w sprawie.
W ocenie Naczelnego sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Za nietrafny uznać należało podniesiony w niej zarzut naruszenia § 1 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 r. w sprawie regulaminu konkursu na dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz. U. Nr 60 poz. 373), dalej rozporządzenie, poprzez "niewłaściwe ogłoszenie o konkursie, tj. brak wskazania informacji o sposobie powiadomienia członków komisji o terminie i miejscu przeprowadzenia postępowania konkursowego w styczniu 2017 r."
Zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia ogłoszenie konkursu zawiera informacje o sposobie powiadomienia kandydatów o terminie i miejscu przeprowadzenia postępowania konkursowego. Trafnie zauważa Sad I instancji, że w aktach sprawy znajduje się wydruk ogłoszenia konkursu, w którym na samym wstępie wskazano planowany termin i miejsce konkursu, wskazując, że jest to [...], a w pkt. 7 ww. zarządzenia wskazano, że o terminie i miejscu przeprowadzenia postępowania konkursowego kandydaci zostaną powiadomieni przez Przewodniczącego komisji nie później niż na 7 dni przed terminem posiedzenia komisji. Z akt administracyjnych wynika również, że zawiadomienia zostały doręczone w wymaganym terminie.
Nie mógł także odnieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki (...) poprzez brak zawiadomienia przez Przewodniczącego Komisji Konkursowej D. D. członków komisji konkursowej o terminie i miejscu konkursu z co najmniej 7 dniowym wyprzedzeniem.
Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia przewodniczący komisji ustala termin i miejsce posiedzenia komicji, o czym powiadamia na piśmie członków komisji oraz kandydatów, nie później niż na 7 dni przed terminem posiedzenia.
Trafnie Sąd I instancji zauważa, że rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 r. nie przewiduje terminu, w jakim ma zostać powołana komisja konkursowa. Niemniej skoro zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia przewodniczący komisji zawiadamia na piśmie członków komisji i kandydatów o terminie posiedzenia nie później niż na 7 dni przed terminem posiedzenia, to oczywistym jest, że taka komisja powinna zostać powołana formalnie w terminie umożliwiającym przewodniczącemu wykonanie jego obowiązków. Z prawidłowych ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że przyszły przewodniczący (D. D.) w wymaganym terminie, a więc formalnie jeszcze przed swoim powołaniem, zawiadamiał członków i kandydatów o dacie i miejscu posiedzenia. Wszyscy kandydaci zostali zawiadomieni z wymaganym wyprzedzeniem, wszyscy stawili się w terminie. Prawidłowo w tej sytuacji Sąd I instancji uznał, że ww. opóźnienie nie wpłynęło na rozstrzygnięcie konkursu.
Zgodzić się także należy ze stanowiskiem tego Sądu, że z literalnego brzmienia § 3 zarządzenia z dnia 20 stycznia 2017 r. wynika wprost, że zarządzenie wchodzi w życie z dniem podpisania. Skoro zarządzenie zostało podpisane 20 stycznia 2017 r., to z tym dniem wchodziło w życie. Z twierdzeń samego skarżącego kasacyjnie dodatkowo wynika, że konieczność oczekiwania na podpisanie ww. zarządzenia spowodowała opóźnienie w rozpoczęciu posiedzenia komisji konkursowej. Zatem w momencie rozpoczęcia procedowania członkowie komisji działali na podstawie formalnego powołania ww. zarządzeniem. Czas pomiędzy powołaniem komisji a konkursem nie miał wpływu na jego wynik z tego względu, że oferty konkursowe są otwierane dopiero w dniu konkursu. Opóźnienia w powołaniu składu komisji nie ograniczyły więc możliwości prezentacji poszczególnych kandydatur.
Za nietrafny także uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia § 7 ust. 2 pkt 3 i 4 ww. rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 r. poprzez nieuwzględnienie w protokole z posiedzenia komisji konkursowej z dnia [...] stycznia 2017 r. uchwały o dopuszczeniu lub niedopuszczeniu kandydatów do dalszego postępowania konkursowego oraz niezawarcie weryfikowalnej informacji o udzielanych odpowiedziach kandydatów w sposób pozwalający na ich ocenę w zakresie ich kompletności.
Zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, protokół zawiera w szczególności uchwałę o dopuszczeniu lub niedopuszczeniu kandydatów do dalszego postępowania konkursowego wraz z podaniem przyczyn odrzucenia ofert. Przepis ten w pkt. 4 stanowi, że protokół zawiera w szczególności informację o rozmowach przeprowadzonych z kandydatami, pytania zadane kandydatom w czasie postępowania konkursowego oraz informację o udzielonych odpowiedziach.
Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, protokół z posiedzenia komisji konkursowej zwiera informację o podjęciu przez komisję konkursową uchwał o dopuszczeniu kandydatów do dalszego postępowania konkursowego, uchwały te wymieniono w pkt 10 protokołu, ponadto podano, że uchwały te stanowią odpowiednio załączniki 1 – 3 do protokołu, o czym mowa w pkt. 10 protokołu.
Niezasadny jest także zarzut naruszenia § 7 ust. 2 pkt 4 ww. rozporządzenia poprzez niezawarcie weryfikowalnej informacji o udzielanych odpowiedziach kandydatów w sposób pozwalający na ich ocenę w zakresie ich kompletności. Odnosząc się do ww. zarzutu Sąd I instancji podkreślił, że orzekający poprzednio Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie sygn. akt III SA/Kr 1299/15 zwracał uwagę na odmienny niż obecnie tryb procedowania przyjęty przez samą komisję konkursową, a polegający na podaniu treści pytania, informacji o odpowiedzi i określenia jej stopnia poprawności i kompletności. W tej sytuacji Sąd uznał, że obradująca ówcześnie komisja sama uznała, że wskazanie, że na zadane pytania udzielono odpowiedzi ocenionych przez komisję jako wyczerpujące lub niewyczerpujące nie spełniało wymogu podania "informacji o udzielonych odpowiedziach".
Natomiast w rozstrzyganej obecnie sprawie komisja zdefiniowała sposób rozumienia "informacji o udzielonej odpowiedzi" jako określenie jej stopnia poprawności i kompletności (np. odpowiedź wyczerpująca, częściowa, niepoprawna). Prawidłowo w tej sytuacji orzekający w niniejszej sprawie Sąd I instancji uznał, że sposób sprecyzowania na czym będzie polegał zapis protokołu w części dotyczącej "informacji o udzielonych odpowiedziach" spełnia wymogi § 7 ust. 2 pkt 4 ww. rozporządzenia. Trudno wymagać aby w protokole streszczano lub przytaczano in extenso całą odpowiedź kandydata, skoro ani przepis tego wyraźnie nie wymaga, ani też nie jest to uzasadnione potrzebami oceny kandydatów przez członków komisji lub orzekający następnie sąd administracyjny. Wymagane jest jedynie podanie treści zadawanych pytań, a nie treści udzielanych na nie odpowiedzi. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, że takie opisowe informacje o udzielonych odpowiedziach są uzasadnione tokiem postępowania konkursowego.
Członkowie komisji są obecni przy udzielaniu odpowiedzi, a więc cała wypowiedź kandydata jest im znana, ponadto głosują bezpośrednio po wysłuchaniu kandydatów. Zapisy protokołu nie są więc aż tak istotne do wyrobienia sobie zdania przez głosujących, zaś sąd administracyjny nie może badać merytorycznej zawartości odpowiedzi na pytanie i weryfikować swojej oceny z oceną pytających. Nawet więc jeżeli poszczególni kandydaci nie zgadzają się z zawartą w protokole "informacją o udzielonej odpowiedzi" typu "niepoprawna", "częściowa", "niewyczerpująca", to tego typu zarzuty nie mogą podważać prawidłowości zarządzenia o zatwierdzeniu konkursu, ponieważ dotyczą merytorycznej oceny poszczególnych kandydatów na stanowisko.
Za nieskuteczny także uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 36a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm.) poprzez bezkrytyczne zatwierdzenie po raz kolejny nieprawidłowo przeprowadzonego konkursu na stanowisko dyrektora [...] Liceum Ogólnokształcącego w K. oraz niewykonanie wyroku NSA w okresie od września do listopada 2016 r., skoro unieważnienie konkursu nastąpiło już wyrokiem WSA w grudniu 2015 r. i był czas na podjęcie stosownych działań.
Odniesienie się do powyższego zarzutu jest niemożliwe z tego względu, że nie został on prawidłowo sformułowany. Wskazać należy, że podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie, to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Podnosząc zarzut naruszenia art. 36a ustawy o systemie oświaty autor skargi kasacyjnej nie wskazał, z którą postacią naruszenia prawa materialnego jego zdaniem mamy do czynienia i na czym owo naruszenia polegało.
Ponadto zauważyć należy, że przepis art. 36a ustawy o systemie oświaty w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonego zarządzenia składał się z 16 ustępów. Podnosząc zarzut jego naruszenia autor skargi kasacyjnej nie wskazał, który konkretnie przepis tego artykułu został naruszony oraz nie sprecyzował, na czym owo naruszenie miałoby polegać.
Podobnie nie mogły odnieść zamierzonego skutku podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia art. 2 Konstytucji RP przez niezastosowanie w orzeczeniu WSA oraz art. 7 Konstytucji RP przez podważenie konstytucyjnej zasady działania organów.
Zgodnie z art. 2 Konstytucji RP Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Przepis zaś art. 7 Konstytucji RP stanowi, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Podnosząc zarzut naruszenia ww. przepisów Konstytucji RP autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował prawidłowo sposobu ich naruszenia zgodnie z wymogami wskazanymi wyżej, co uniemożliwia odniesienie się do owych zarzutów.
W tej sytuacji podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego uznać należało za niezasadne.
W świetle zaś tego, co powiedziano wyżej, uznać należało, że wbrew odmiennym w tym względzie twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, w sprawie zostały wyjaśnione w sposób wyczerpujący wszystkie okoliczności faktyczne istotne z punktu widzenia przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę prawną jej rozstrzygnięcia. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie, w sprawie dokładnie, a więc wyczerpująco, wyjaśniono stan faktyczny sprawy, poczyniono prawidłowe ustalenia, z których wywiedziono trafny wniosek znajdujący oparcie w zebranym materiale dowodowym, że brak jest podstaw do unieważnienia konkursu i zarządzenia ponownego jego przeprowadzenia. Postępowanie przeprowadzone w sprawie nie wykazało istnienia nieprawidłowości, które mogłyby mieć decydujący wpływ na wynik konkursu.
Skoro zatem zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadne, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie e art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.