Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 22 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1641/13

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 179/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. P. przeciwko Wójtowi Gminy W. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 października 2012 r. wydanego w sprawie o sygn. akt IV SAB/Po 64/12 w punkcie 1. wymierzył Wójtowi Gminy W. grzywnę w kwocie 300 zł; w punkcie 2. stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania po wyroku nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w punkcie 3. zasądził od Wójta Gminy W. na rzecz skarżącej B.P. kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Wyrokiem z dnia 25 października 2012 r. wydanym w sprawie o sygn. akt IV SAB/Po 64/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zobowiązał Wójta Gminy W.o do rozpoznania wniosków B.P. zawartych w pismach z dnia 30 listopada 2011 r., 1 lutego 2012 r. i 18 kwietnia 2012 r. w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że przy badaniu skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji był obowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Stosownie natomiast do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. u. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej "u.d.i.p."), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i podlega udostępnieniu w trybie określonym w tej ustawie.

Przykładowy katalog informacji publicznych zawarty został w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. W doktrynie ogół informacji publicznych dzielony jest na dwie grupy, a mianowicie informacje udostępniane w trybie u.d.i.p. oraz w oparciu o przepis szczególny. W przypadku kolizji regulacji prawnej o charakterze szczególnym z u.d.i.p., podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej w trybie ogólnym winien zawiadomić wnioskodawcę pismem, że żądana informacja nie może być udostępniona w trybie przewidzianym w u.d.i.p. W takim zawiadomieniu winno się jednocześnie wskazać właściwe przepisy oraz podać zasady i tryb dostępu do żądanych informacji, które zostały określone w przepisach szczególnych (P. Sitniewski, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Presscom sp. z o.o. 2011 r., s. 39, uw. 3).

Z kolei odmowa udzielenia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania w przypadku, o którym stanowi art. 14 ust. 2 u.d.i.p. przez organ władzy publicznej następują w formie decyzji administracyjnej. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdził, że z ustalonego stanu faktycznego wynika, że Wójt nie udzielił skarżącej odpowiedzi na skierowane przez nią wnioski o udzielenie informacji publicznej z 30 listopada 2011 r., 1 lutego 2012 r. i 18 kwietnia 2012 r. Przedmiotowy wyrok uprawomocnił się w dniu 21 grudnia 2012 r.

W dniu 8 stycznia 2013 r. akta administracyjne wraz z odpisem wydanego orzeczenia wpłynęły do Urzędu Gminy W..

Pismem z dnia 14 stycznia 2013 r. skarżąca wezwała Wójta Gminy W. do wykonania wyroku WSA w Poznaniu z dnia 25 października 2012 r.

W dniu 22 stycznia 2013 r. w siedzibie Urzędu Gminy w W. spisano notatkę służbową na okoliczność rozpoznania wniosków skarżącej, w której wskazano, że przedmiotowe wnioski zostaną rozpoznane najpóźniej do dnia 20 lutego 2013 r.

Pismem z dnia 24 stycznia 2013 r. B.P. wniosła skargę na niewykonanie ww. wyroku wraz z wnioskiem o ukaranie organu grzywną.

W odpowiedzi na skargę Wójt wniósł o jej oddalenie wskazując, że przedmiotowe wnioski zostały rozpoznane w dniu 22 stycznia 2013 r. Ponadto w dniu 28 stycznia 2013 r. dokonany został przelew w wysokości 100 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych zasądzonych od Wójta na rzecz skarżącej. Zatem w świetle powyższego skarga pozostaje nieuzasadniona i bezpodstawna.

Pismem z dnia 18 lutego 2013 r. Wójt realizując zobowiązania wynikające z ww. wyroku rozpoznał przedmiotowe wnioski udzielając na nie odpowiedzi.

W piśmie procesowym z dnia 2 kwietnia 2013 r. skarżąca wskazała, że pismo Wójta z dnia 18 lutego 2013 r. w rzeczywistości nie wyczerpuje znamion odpowiedzi na złożone przez nią wnioski o udzielnie informacji publicznej i w tym stanie rzeczy podtrzymuje zarzut, że ww. wyrok nie został wykonany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku z dnia 25 kwietnia 2013 r. stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji wyjaśnił, iż w przypadku wniesienia skargi na niewykonanie wyroku sądu, o której mowa w art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a."). w postępowaniu prowadzonym w następstwie wniesienia ww. skargi sąd administracyjny dokonuje wyłącznie oceny co do wykonania bądź niewykonania innego, prawomocnego orzeczenia sądowego.

Sąd I instancji przytaczając treść art. 154 § 1 p.p.s.a. regulacja ta daje podstawę do wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie wyroku. Sąd I instancji wyjaśnił, że niewykonanie przez organ wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność ma miejsce wówczas, gdy organ administracji publicznej zobowiązany prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, nie wykonuje nałożonego przez sąd obowiązku, polegającego na wydaniu w określonym terminie aktu lub dokonaniu, określonych przez sąd czynności procesowych. Dotyczy to zarówno obowiązków objętych sentencją wyroku jak też wskazań zawartych w jego uzasadnieniu. O niewykonaniu wyroku może być mowa także, gdy organ wprawdzie wykonał orzeczenie, ale z przekroczeniem wyznaczonego terminu. Do takiego wniosku prowadzi wykładnia art. 154 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym wykonanie wyroku po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi.

Sąd I instancji podkreślił, iż skoro wykonanie przez organ wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność przed wydaniem przez sąd rozstrzygnięcia w sprawie skargi o wymierzenie grzywny nie czyni tej skargi bezzasadną ani bezprzedmiotową, to nie ulega wątpliwości, że wystarczająca przesłanką wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie wyroku jest przekroczenie terminu wyznaczonego w tym wyroku do wydania aktu lub podjęcia czynności. Sąd I instancji wskazał, że istotą skargi, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., jest zastosowanie przez sąd sankcji finansowej w stosunku do organu będącego w zwłoce w realizacji obowiązków nałożonych na ten organ wyrokiem sądu uwzględniającego skargę na bezczynność.

Sąd I instancji zaznaczył, że organ administracji wnioski skarżącej z dnia 30 listopada 2011 r., 1 lutego 2012 r. i 18 kwietnia 2012 r. rozpoznał pismem z dnia 18 lutego 2013 r., do czego został zobowiązany powołanym wyżej wyrokiem tutejszego sądu. Rozpoznanie przedmiotowych wniosków nastąpiło jednak z przekroczeniem wyznaczonego w wyroku czternastodniowego terminu, liczonego od daty doręczenia organowi akt administracyjnych sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku. Skoro prawomocny odpis wyroku wraz z aktami sprawy organ otrzymał w dniu 8 stycznia 2013 r. to termin, w którym winien rozpoznać ww. wnioski upłynął w dniu 22 stycznia 2013 r. Wprawdzie pierwszą czynność – wyznaczenie terminu załatwienia przedmiotowych wniosków na dzień 20 lutego 2013 r. oraz zwrot skarżącej kosztów postępowania sądowego – organ wykonał w dniu 22 stycznia 2013 r., a więc w wyznaczonym ww. wyroku terminie co wynika ze znajdującej się w aktach sprawy notatki służbowej, to jednak wyrok wykonany został już po tym terminie - w dniu 18 lutego 2013 r. Sąd I instancji zaznaczył, że czynności wykonane w dniu 22 stycznia 2013r. odbyły się bez wiedzy i obecności skarżącej, więc trudno mówić tu o wykonaniu w tym dniu wyroku Sądu.

Zatem zaistniała przesłanka do wymierzenia Wójtowi grzywny w oparciu o dyspozycję art. 154 § 1 p.p.s.a. Rozstrzygniecie przez organ przedmiotowych wniosków skarżącej w dniu 18 lutego 2013 r. przed wydaniem wyroku w przedmiocie grzywny, stanowi jednak okoliczność, którą Sąd wziął pod uwagę przy określeniu wysokości grzywny. Sąd I instancji przywołując treść art. 154 § 6 p.p.s.a wymierzając Wójtowi grzywnę w wysokości 300 zł uznał, że ta wysokość grzywny jest adekwatna do stopnia naruszenia przepisów prawa przez organ w niniejszej sprawie. Sąd wziął również pod uwagę niespełna miesięczny okres opóźnienia w rozpoznaniu przedmiotowych wniosków oraz fakt podjęcia czynności (notatka służbowa z dnia 22 lutego – powinno być stycznia - 2013 r.) w czternastodniowym terminie wyznaczonym w wyroku Sądu. Z powyższych względów Sąd I instancji uznał, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Sąd I instancji podkreślił, iż zarzut skarżącej, że pismo Wójta z dnia 18 lutego 2013 r. w rzeczywistości nie wyczerpuje znamion odpowiedzi na złożone przez nią wnioski o udzielnie informacji publicznej nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Jak wskazuje się w piśmiennictwie i orzecznictwie na ocenę istnienia bezczynności lub przewlekłości organu, o których mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., nie ma wpływu prawidłowość nowego rozstrzygnięcia, lecz tylko to, co zostało faktycznie wydane. W szczególności niezastosowanie się do oceny prawnej zawartej w wyroku sądu nie może skutkować ukaraniem organu grzywną (wyrok NSA z dnia 13 marca 2012 r., II OSK 2676/11, Lex nr 1219127).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Wójt Gminy W. reprezentowany przez radcę prawnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1. - art. 154 § 1, § 2, § 6 p.p.s.a. poprzez wymierzenie Wójtowi Gminy W. grzywny o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., przy braku przesłanek (pomimo, że nie zaistniały przesłanki) określonych postanowieniami artykułu 154 p.p.s.a., albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wymierzył Wójtowi Gminy W. grzywnę, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., pomimo że wcześniejszy wyrok uwzględniający skargę (to jest wyrok WSA w Poznaniu z dnia 25 października 2012 roku, w sprawie IVSAB/Po 64/12) został przez Wójta Gminy W. wykonany.
2. - sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia nieprawdziwych ustaleń w szczególności poprzez:
3. a) ustalenie, że Wójt Gminy W. nie wykonał wyroku WSA z dnia 25 października 2012 r. i tym samym poprzez odmowę uznania, że wykonanie tego wyroku przez Wójta Gminy W. (przez rozpoznanie wniosków B.P.) nastąpiło w dniu 22 stycznia 2013 r.
4. b) błędną ocenę wykazanego w sprawie stanu faktycznego i bezpodstawne przyjęcie, że Wójt Gminy W. dokonując w dniu 22 stycznia 2013 r. czynności o których mowa w Notatce Służbowej z dnia 22 stycznia 2012 r. zatytułowanej: "Notatka Służbowa spisana w dniu 22 stycznia 2013 r. w siedzibie Urzędu Gminy w Wijewie na okoliczność rozpoznania wniosków Pani B.P." - "wskazał" jednocześnie, że przedmiotowe wnioski zostaną rozpoznane najpóźniej do dnia 20 lutego 2013 r. Podniesiono, iż w zaskarżonym wyroku wskazano (na str. 2 wiersz od 8 do 11) w zdaniu sprzecznym wewnętrznie, niezgodnie z materiałem dowodowym i faktami, iż " W dniu 22 stycznia 2013 r. w siedzibie Urzędu Gminy w W. spisano notatkę służbową na okoliczność rozpoznania wniosków skarżącej, w której wskazano, że przedmiotowe wnioski zostaną rozpoznane najpóźniej do dnia 20 lutego 2013 r.". Zdaniem skarżącego kasacyjnie stwierdzenie takie jest nieprawdziwe, niezgodne ze stanem faktycznym, albowiem w notatce służbowej z dnia 22 stycznia 2013 r., nie ma żadnego sformułowania, które uzasadniałoby twierdzenie sądu, że Wójt Gminy W. cyt: "wskazał, że przedmiotowe wnioski zostaną rozpoznane najpóźniej do dnia 22 stycznia 2013 r.";
5. c) stwierdzenie w zaskarżonym wyroku przewlekłości postępowania (pkt 2 zaskarżonego wyroku) pomimo że przewlekłość postępowania w tej sprawie nie miała miejsca, albowiem wyrok WSA z dnia 25 października 2012 r. wydany w sprawie IV SAB/Po 64/12 (do którego wykonania Wójt Gminy W. został zobowiązany) został de facto wykonany w terminie zakreślonym przez Sąd, to jest w 14 dniu od daty doręczenia tego wyroku dla Wójta Gminy W..
6. 3) błędną ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie i znajdujących się w aktach sprawy, a w szczególności notatki służbowej z dnia 22 stycznia 2012 r. - przez to, że:

1. a) pomimo iż Sąd uznał, że notatka służbowa z dnia 22 stycznia 2013 r. potwierdza dokonanie w dniu 22 stycznia 2013 r. przez Wójta Gminy W. czynności, to jednakże, Sąd bezpodstawnie (wbrew treści tej notatki służbowej) nie uznał, iż ta notatka służbowa potwierdza dokonanie przez Wójta Gminy W. w dniu 22 stycznia 2012 r. czynności które były rozpoznaniem wniosków B.P. wymienionych w punkcie 1 wyroku WSA z dnia 25 października 2012 r. i tym samym były wykonaniem tego wyroku (str. 4 infine). Podniesiono, iż Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku nie odniósł się do kwestii, dlaczego uznając z jednej strony na podstawie notatki służbowej z dnia 22 stycznia 2013 r., że Wójt Gminy W. "wyznaczył termin załatwienia przedmiotowych wniosków" - z drugiej strony nie uznał, że Wójt Gminy W. "wyznaczając termin załatwienia przedmiotowych wniosków" nie dokonał (zdaniem Sądu) rozpoznania tych wniosków choć przecież niewątpliwie notatka służbowa z dnia 22 stycznia 2012 r. potwierdza, że "wyznaczenie terminu załatwienia przedmiotowych wniosków", zostało poprzedzone ich uprzednim rozpoznaniem;
2. b) pominięcie, odrzucenie przez WSA w Poznaniu, właściwego to jest zgodnego z nauką o języku polskim znaczenia słowa rozpoznanie, w kontekście zwrotu "zobowiązuje Wójta Gminy W. do rozpoznania wniosków" użytego przez WSA w pkt 1 wyroku z dnia 25 października 2012 r., sygn. IV SAB/Po 64/12, a także w kontekście znaczenia tego słowa w treści notatki służbowej z dnia 22 stycznia 2012r.
3. 4) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niezamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wymaganego prawem elementu uzasadnienia jakim jest wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w odniesieniu do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Skarżący kasacyjnie podniósł, iż niewyjaśnione jest także w zaskarżonym wyroku (istotne dla dokonanego rozstrzygnięcia) stanowisko Sądu zapisane na stronie 2 wiersz od 8 do 11 "że przedmiotowe wnioski zostaną rozpoznane najpóźniej do dnia 20 lutego 2013 r.", bowiem Sąd nie wyjaśnia dlaczego dokonał takiego ustalenia, pomimo tego, że w treści notatki służbowej z dnia 22 stycznia 2013 r., nie ma żadnych zapisów mogących takie ustalenie usprawiedliwiać.

Wskazując na ww. zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Sądu I instancji, a także o zasądzenie na rzecz Gminy Wijewo kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż mając na uwadze prawidłową wykładnię znaczenia (sensu) słowa "rozpoznać" - należy stwierdzić, że Wójt Gminy W. dokonał czynności rozpoznania przedmiotowych wniosków B.P. do czego został zobowiązany wyrokiem WSA z dnia 25 października 2012 r. oraz, że dokonał tego w 14 dniu od daty doręczenia mu tego wyroku. Ponadto wskazano, iż w dniu 18 lutego 2013 r. została dla B.P. udzielona informacja publiczna będąca przedmiotem jej wniosków wymienionych w punkcie 1 wyroku WSA z dnia 25 października 2012 r., informacji tej udzielono po uprzednim ich rozpoznaniu dokonanym w dniu 22 stycznia 2012 r. Zdaniem skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji nadał dla słowa rozpoznanie znaczenie inne niż określone w Słowniku Języka Polskiego, albowiem znaczenie, w którym "rozpoznanie" miałoby być tożsame z załatwieniem wniosków przez udzielenie wnioskodawczyni żądanej przez nią tymi wnioskami informacji publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej, które okazały się jednak nieuzasadnione.

Analizowana sprawa dotyczyła wymierzenia grzywny organowi z powodu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 października 2012 r., w którym to wyroku sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku strony w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku.

Podstawę prawną zatem zaskarżonego wyroku stanowił art. 154 § 1 p.p.s.a., który – jak słusznie wskazał Sąd I instancji - ma zastosowanie zarówno, gdy organ administracji, zobowiązany prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, w ogóle nie wykonuje nałożonego przez sąd obowiązku, polegającego na wydaniu w określonym terminie aktu lub dokonaniu czynności, jak i wtedy, gdy wprawdzie wykonał orzeczenie sądu, ale z przekroczeniem wyznaczonego terminu.

Zgodnie z art. 154 § 3 p.p.s.a. wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się w wysokości określonej w § 6 art. 154 p.p.s.a. Z powołanych przepisów wynika, że omawiana grzywna w sposób oczywisty stanowi nie tylko środek dyscyplinujący organ do określonego zachowania się, ale przede wszystkim ma ona charakter represyjny. Stanowi ona bowiem w istocie karę za ignorowanie przez organy administracji wyroków sądowych. W razie spełnienia warunków określonych w art. 154 § 1 p.p.s.a., o ile skarga nie została wniesiona po wykonaniu wyroku lub załatwieniu sprawy, sąd zobowiązany jest wymierzyć organowi grzywnę. Wówczas sąd może jedynie miarkować wysokość grzywny w zależności od stopnia winy organu, nie może natomiast odstąpić od wymierzenia omawianej sankcji, nawet jeżeli organ wykonał ciążące na nim z mocy prawomocnego wyroku obowiązki, ale uczynił już to po wniesieniu skargi.

Przenosząc powyższe wskazania na grunt rozpoznawanej sprawy, przypomnieć należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 25 października 2012 r. sygn. akt IV SAB/Po 64/12 zobowiązał Wójta Gminy W. do rozpatrzenia wniosków B.P. z dnia 30 listopada 2011 r., dnia 1 lutego 2012 r. i dnia 18 kwietnia 2012 r. o udzielenie informacji publicznej. Z wyroku tego jednoznacznie wynika, że organ zobowiązany był rozpoznać to żądanie w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia. Wskazany wyrok stał się prawomocny z dniem 21 grudnia 2012 r. W tej sytuacji i wobec niezmienionego stanu prawnego wiązał on Sąd, który go wydał oraz organ, którego bezczynność była wówczas przedmiotem zaskarżenia (art. 153 p.p.s.a.). Aktualne były zatem wskazania Sądu o konieczności udostępnienia B.P. żądanych przez nią informacji.

W świetle akt sprawy nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, że organ w ciągu 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku z dnia 25 października 2012 r. sygn. akt IV SAB/Po 64/12 nie rozpoznał wniosków skarżącej. Nie wywiązał się też z przedmiotowej powinności, mimo wezwania skarżącej z dnia 14 stycznia 2013 r. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej nie można uznać, iż rozpoznanie wniosków skarżącej nastąpiło w dniu 22 stycznia 2013 r. o czym zdaniem organu ma świadczyć notatka służbowa z tego dnia. Należy podzielić w tym zakresie stanowisko Sądu I instancji, iż sporządzenie ww. notatki służbowej na okoliczność rozpoznania wniosków skarżącej nie jest tożsame z rozpoznaniem wniosków. Bowiem w ramach rozstrzygnięcia co do istoty mieści się zarówno udzielenie żądanej informacji, jak i wydanie decyzji odmawiającej jej udzielenia w oparciu o art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Podkreślić trzeba, iż wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji dokonał właściwej oceny omawianej notatki służbowej, a ocena ta znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy.

Bowiem jak wynika z pkt IV oraz pkt IX ww. notatki w odniesieniu do wniosku z dnia 18 kwietnia 2011 r. ustalono, iż "pełna odpowiedź na rozpoznawane pismo zostanie wysłana najpóźniej do dnia 20 lutego 2013 r." (k – 15,16 akt sądowych). Również w odniesieniu do wniosków z dnia 30 listopada 2011 r. oraz z dnia 1 lutego 2012 r. organ ustalił w punkcie VI, że "pełna odpowiedź na rozpoznawane pismo zostanie wysłana najpóźniej do dnia 20 lutego 2013 r." (k 15 akt sądowych).

Wobec powyższego w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji niewadliwie stwierdził, iż ww. notatkę należy traktować jako wyznaczenie terminu załatwienia przedmiotowych wniosków, a nie jako wykonanie zobowiązania wynikającego z wyroku tegoż Sądu z dnia 25 października 2012 r.

Wobec powyższego należy uznać za prawidłowe stwierdzenie Sądu I instancji, iż Wójt Gminy W. wykonał zobowiązanie wynikające z wyroku z dnia 25 października 2012 r. sygn. akt IV SAB/Po 64/12 dopiero w piśmie z dnia 18 lutego 2013 r. udzielając skarżącej odpowiedzi na przedmiotowe wnioski skarżącej (k- 42 akt sądowych). Świadczy o tym bezsprzecznie treść ww. pisma, w którym wskazano, iż "Realizując zobowiązania wynikające z wyroku WSA w Poznaniu z dnia 25.10.2012 r. sygn., akt IV SAB/Po 64/12, oraz pisma Wójta Gminy z dnia 6.02.2013 r. znak BRŚ 1431.3.2013 udzielam Pani odpowiedzi na adresowane do nas pytania". W tym miejscu zaznaczyć należy, iż Sąd I instancji prawidłowo uwzględnił tę okoliczność przy określeniu wysokości grzywny wymierzonej na podstawie art. 154 § 6 p.p.s.a., wobec powyższego niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie tej normy przez Sąd I instancji.

Wobec powyższego należało uznać, że skoro Wójt Gminy W., rozpatrując wnioski B.P. z dnia 30 listopada 2011 r., dnia 1 lutego 2012 r. i dnia 18 kwietnia 2012 r. o udzielenie informacji publicznej, nie dochował 14-dniowego terminu, zakreślonego organowi przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 25 października 2012 r., to sytuacja taka wyczerpywała normę z art. 154 § 1 p.p.s.a. Bowiem jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2001 r., II SA 2015/00, LEX nr 57180).

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Otóż powołany przepis zawiera regulację, w ramach której ustawodawca określa jakie elementy ma zawierać uzasadnienie wyroku. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tylko wtedy, gdy uzasadnienie jest sporządzone w taki sposób, że nie zawiera wszystkich koniecznych elementów bądź dotknięte jest tak oczywistymi brakami, że uniemożliwia to przeprowadzenie kontroli kasacyjnej. Dla skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało zatem wykazać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku z uwagi na jego konstrukcję, braki w zakresie wymogów ustawowych nie pozwala na ocenę zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej. Wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze kasacyjnej uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. Kontrola uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, że wymogi formalne zostały zachowane.

Pozwala ono na jednoznaczne ustalenie przesłanek, jakimi kierował się Sąd I instancji, podejmując zaskarżone orzeczenie. Przedstawiono w nim opis stanu faktycznego sprawy, zrelacjonowano postawione w skardze zarzuty, wskazano i wyjaśniono także podstawę prawną rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 p.p.s.a.