Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 511/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej grzywnę w wysokości 10.000 złotych za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 maja 2006 r., o sygn. akt II SA/Wa 1417/05, stwierdzającego nieważność postanowienia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] Nr [...].
W uzasadnieniu powyższego orzeczenia podano, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 maja 2006 r., sygn. II SA/Wa 1417/05, stał się prawomocny w dniu 15 czerwca 2006 r., a jego odpis wraz ze stwierdzeniem prawomocności oraz aktami administracyjnymi doręczono organowi w dniu 10 lipca 2006 r.
W dniu 16 sierpnia 2006 r. Z. L. wezwał Ministra Pracy i Polityki Społecznej do wykonania powyższego wyroku. Z uwagi na brak odpowiedzi organu na wezwanie, skarżący wniósł do WSA w Warszawie skargę na niewykonanie wskazanego wyżej wyroku. W skardze, zażądał wymierzenia organowi grzywny, mającej na celu spowodowanie wykonania wyroku. Skarga została złożona w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej w dniu 18 września 2006 r., o czym świadczy potwierdzenie przyjęcia pisma w Ministerstwie, zamieszczone na odpisie skargi.
W dniu 23 października 2006 r. Z. L. wniósł do Sądu wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie Sądowi wskazanej wyżej skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę.
Postanowieniem z dnia 7 marca 2007 r. sygn. akt II SO/Wa 141/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył organowi grzywnę w wysokości 10.000 zł za nieprzekazanie Sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy.
Następnie w dniu 16 marca 2007 r. Z. L. złożył do Sądu wniosek o rozpoznanie jego skargi z dnia 18 września 2006 r. na podstawie nadesłanego odpisu skargi.
Pismem z dnia 19 kwietnia 2007 r. Sąd poinformował o powyższym fakcie Ministra Pracy i Polityki Społecznej i wezwał do zajęcia stanowiska w ciągu 14 dni.
W wyznaczonym terminie, organ nie ustosunkował się do wniosku skarżącego.
W ocenie Sądu I instancji, nie budzi wątpliwości fakt, że Minister Pracy i Polityki Społecznej nie wykonał prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 maja 2006 r. o sygn. akt II SA/Wa 1417/05, mocą którego Sąd stwierdził nieważność postanowienia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 30 maja 2005 r. O niewykonaniu wyroku świadczą twierdzenia Z. L.. Również sama skarga z dnia 18 września 2006 r. na niewykonanie powołanego wyżej wyroku, w której skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny, nie wywołała żadnej reakcji ze strony organu, bowiem nie została ona przesłana wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do Sądu.
W tych okolicznościach, Sąd I instancji uznał skargę za uzasadnioną. Powołując się na art. 154 § 1 i § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., oraz treść komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 13 lutego 2007 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2006 r. (M. P. z 2007 r. Nr 12, poz. 125), zgodnie z którym wynagrodzenie to wynosiło 2.477,23 zł, wymierzył organowi grzywnę w wysokości 10000 zł., uznając, że grzywna w tej wysokości stanowić będzie adekwatny i dostateczny środek dyscyplinujący.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Minister Pracy i Polityki Społecznej, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jego uchylenie w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, t.j. przepisu art. 55 § 1 p.p.s.a., podnosząc, że przepis ten nie obliguje Sądu do wymierzenia organowi grzywny, lecz kwestię tę pozostawia do uznania składu orzekającego.
Minister Pracy i Polityki Społecznej przyznał, iż w przedmiotowej sprawie doszło do uchybienia terminu w przekazaniu skargi do sądu. Jednakże biorąc pod uwagę osobę skarżącego, który w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie ma 923 sprawy, z czego 131 przeciwko Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej, wymierzenie grzywny przez Sąd było niezasadne. Grzywna obciąża bowiem Skarb Państwa, a więc i wszystkich obywateli. Jednocześnie organ wyjaśnił, iż nie przekazał skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie, ponieważ nie posiada przedmiotowych akt. Akta te znajdują się w Ministerstwie Gospodarki w związku z podziałem Ministerstwa Gospodarki i Pracy na Ministerstwo Gospodarki i Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, który nastąpił z dniem 31 października 2005 r., a więc po dniu wszczęcia postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Stosownie do treści art. 173 p.p.s.a. skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje od wymienionych w tym przepisie orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Powinna ona w szczególności zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176).
Przepis art. 174 dopuszcza dwie podstawy kasacyjne:
- 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym wyżej przepisie jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi związany jest Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 ustawy). Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej, bierze pod uwagę tylko te przepisy, które zostały wyraźnie w niej wskazane. Sąd II instancji nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów. Nie może on zastępować strony i precyzować albo też uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych.
W świetle powyższych uwag bezspornym jest, że podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, skarżący powinien wskazać przepisy, którym uchybił Sąd I instancji, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Szczególne wymagania co do treści i formy skargi kasacyjnej powodują, iż ustawodawca wprowadził obowiązek jej sporządzenia przez adwokata lub radcę prawnego. Przymus ten ma na celu zapewnienie skardze kasacyjnej odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego. Od adwokata, czy radcy prawnego można bowiem oczekiwać znajomości przepisów procedury obowiązującej w postępowaniu sądowym, jak i stanu faktycznego sprawy.
W niniejszej sprawie, autor skargi kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, to jest naruszenie art. 55 § 1p.p.s.a.
W myśl powołanego przepisu, w razie niezastosowania się przez organ do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, a więc w razie nieprzekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.
Z treści zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika jednoznacznie, iż wskazany w skardze kasacyjnej przepis nie miał zastosowania w toku postępowania przed Sądem I instancji i dlatego też jego naruszenie, nie mogło mieć miejsca. Okoliczność ta, jak wynika z uzasadnienia skargi nie została jednak dostrzeżona przez jej autora.
Nie budzi bowiem żadnych wątpliwości fakt, że grzywna została wymierzona za niewykonanie prawomocnego wyroku w oparciu o przepisy art. 154 § 1 i 6 p.p.s.a. Zarzut naruszenia tych przepisów nie został jednakże podniesiony w skardze kasacyjnej.
Skoro zatem, powołany w skardze kasacyjnej przepis art. 55 § 1p.p.s.a. nie mógł zostać naruszony w toku postępowania przed Sądem I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany jej granicami, zobligowany był ją oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a., jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.