Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 4 marca 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 176/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. G. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 31 października 2017 r. nr 210 w przedmiocie odmowy aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków.
W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, tj.:
- - art. 24 ust. 2a pkt. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez nietrafne przyjęcie przez Sąd I instancji, że w sprawie zaszły przesłanki do dokonania zakwestionowanych przez skarżącą zmian w ewidencji gruntów i budynków, podczas gdy w rzeczywistości brak było podstaw prawnych do dokonania zmian w przedmiotowej ewidencji;
- - art. 24 ust. 2b pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez nietrafne przyjęcie przez sąd pierwszej instancji, że nie zaszła podstawa do wydania decyzji administracyjnej w celu dokonania aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, podczas gdy w rzeczywistości podstawa do wydania takiej decyzji była, a następnie odmowa dokonania tej aktualizacji mimo szeroko umotywowanego wniosku skarżącej, przywrócenia w przedmiotowej ewidencji wskazanego przez skarżącą stanu zgodnego z prawem, lecz utrzymywanie zamiast tego w ewidencji gruntów i budynków stanu z prawem niezgodnego.
W skardze kasacyjnej zarzucono także naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) – dalej "ppsa", w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa, polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwie przeprowadzonej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, co spowodowało, że w obrocie prawnym ostało się rozstrzygnięcie nie tylko sprzeczne z prawem, ale także sprzeczne z interesem społecznym i słusznym interesem obywateli, oparte na wybiorczo dobranym i przeanalizowanym, mimo dostępności w aktach sprawy, materiale dowodowym.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawarto argumentację mającą przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku.
W pismach z 23 maja i 10 października 2022 r. skarżąca podtrzymała zarzuty skargi kasacyjnej i szczegółowo przedstawiła dotychczasowy stan faktyczny sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za nie dające podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku.
Zarzuty kasacyjne naruszenia prawa materialnego nie spełniają wymogu określonego w art. 174 pkt 1 ppsa. Z przepisu tego wynika, że skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza rozumienie przepisu prawa w sposób nie znajdujący uzasadnienia w jego treści przy zastosowaniu różnych metod wykładni.
Ze skargi kasacyjnej nie wynika, w czym przejawia się błędna wykładnia powołanych w niej przepisów prawa materialnego i jakie brzmienie powinna przybrać prawidłowa ich wykładnia. W uzasadnieniu tych zarzutów skupiono się natomiast na wykazywaniu błędnej oceny stanu faktycznego. Przedmiotem sporu w sprawie uczyniono zatem ocenę ustaleń faktycznych, której nie dano jednak wyrazu w sformułowaniu zarzutów kasacyjnych w sposób odpowiadający wymaganiom określonym w art. 174 ppsa. Biorąc więc pod uwagę, że rozpoznanie skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny następuje wyłącznie w jej granicach, zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Sąd ten nie jest uprawniony do zastępowania skarżącego kasacyjnie w formułowaniu podstaw kasacyjnych w sposób spełniający wymagania określone w art. 174 pkt 1 ppsa, ponieważ to skarżący jest zobowiązany określić te podstawy, co wynika z art. 176 § 1 pkt 2 ppsa. Obowiązek ten jest bowiem jedną z normatywnych przyczyn ustanowienia przez ustawodawcę w art. 175 ppsa wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika, tj. adwokata lub radcę prawnego, bądź przez inne osoby wymienione w tym przepisie, aby właśnie w ten sposób zapewnić przede wszystkim prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem spełniających wymagania określone przepisami ppsa.
Przepis art. 3 § 1 ppsa stanowi o kompetencji sądów administracyjnych, dlatego jego naruszenie mogłoby nastąpić tylko w razie wykazania, że Sąd I instancji zaniechał działań określonych w tym przepisie. Tymczasem, w skardze kasacyjnej zarzucono niewłaściwe przeprowadzenie przez Sąd I instancji kontroli zaskarżonej decyzji, co nie jest równoznaczne z zaniechaniem działań w tym zakresie. Sama negatywna ocena działań sądu nie podważa jego kompetencji do ich podejmowania.
Zaskarżony wyrok został wydany na podstawie art. 151 ppsa. W skardze kasacyjnej zarzucono natomiast naruszenie, obok innych wymienionych w niej przepisów prawa, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, którego Sąd I instancji nie stosował. Nie mógł więc naruszyć przepisu, którego nie stosował. W skardze kasacyjnej nie wskazano również, aby doszło do naruszenia, zastosowanego w zaskarżonym wyroku, art. 151 ppsa w jakimkolwiek powiązaniu z innymi przepisami prawa. W skardze kasacyjnej nie podważono zatem prawidłowości zastosowania przez Sąd I instancji powołanego art. 151 ppsa.
Z podanych przyczyn, na podstawie art. 184 w zw. z art. 193 zdanie drugie ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.