Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 34/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, oddalił skargę P. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, zwanego dalej "WINGiK", w K. z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...], w przedmiocie zmiany w ewidencji gruntów i budynków. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
H. P. zwróciła się do Starosty J. o dokonanie zmian w ewidencji gruntów, tj. naniesienie zmiany na mapie ewidencji gruntów obrębu C., w odniesieniu do działek nr [...] i [...] przez wykreślenie zaznaczonej tam drogi o szerokości 3 m. Wyjaśniła, że działkę nr [...] "użytkuje przez zasiedzenie", a działkę nr [...] kupiła od Agencji Rynku Rolnego. Na działkach tych znajduje się droga, która wg wnioskodawczyni nie jest potrzebna żadnemu użytkownikowi sąsiednich działek, gdyż każdy z nich ma dojazd do swojej nieruchomości, zwłaszcza J. S. – użytkownik działki nr [...], do której można dojechać od strony południowej.
Następnie Starosta ustalił, że to P. P. jest właścicielem działki nr [...], a H. P. legitymuje się upoważnieniem do reprezentowania go w tej sprawie.
Decyzją z dnia [...] października 2013 r., znak: [...], Starosta J. odmówił wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów w zakresie wskazanym powyżej.
Odwołanie wniósł P. P., dowodząc, że wzdłuż wschodniej granicy działek nr [...] i [...] nie było drogi dojazdowej do działki nr 545 oraz powołując się na dokumenty załączone do ksiąg wieczystych i podważając dowody przedstawione w sprawie przez organ I instancji.
Zaskarżoną decyzją [...] WINGiK utrzymał w mocy ww. decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy zrelacjonował, komu na przestrzeni lat przysługiwało prawo własności do ww. działek; jak kształtowała się ich numeracja oraz podziały, a także w jakich okolicznościach doszło do zaprojektowania drogi, która miała zapewnić działce nr [...] (obecnie nr [...]) dostęp do drogi publicznej od północy pasem gruntu o szerokości 3 m miedzy działkami nr [...] i nr [...]. Zaplanowanie tej drogi było konsekwencją podziału działki nr [...] jaki nastąpił zgodnie z operatem pomiarowym nr [...] przyjętym w dniu 26 lutego 1982 r. do Składnicy Geodezyjnej Wojewódzkiego Biura Geodezji i Terenów Rolnych w K., Rejonowy Oddział w J.. W 1987 roku doszło do odnowienia operatu ewidencyjnego, w trakcie którego zmieniono numerację działek, działkę nr [...] oznaczono numerem [...], natomiast działkę nr [...] oznaczono numerem [...]. W ramach odnowy została wykonana nowa mapa ewidencyjna.
W dniu 14 listopada 1989 r. przyjęto do Wojewódzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej w K. Filia w J. operat pomiarowy nr 2653-14/89 z podziału działki nr [...] (dawny nr [...]). W operacie tym błędnie naniesiono granicę pomiędzy działkami nr [...] i [...] (dawny nr [...]); zaś z operatu technicznego stanowiącego dokumentację podziału działki nr [...] wynika, że wzdłuż jej wschodniej granicy przebiega pas gruntu o szerokości 3,0 m należący do działki [...] stanowiący drogę dojazdową. Na okoliczność powyższego podziału w dniu 6 listopada 1989 r. został spisany protokół graniczny, z którego wynika, że obecni na gruncie: M. L., M. P. i przedstawiciel Urzędu Miasta i Gminy w J. – J. L., nie zgłosili żadnych zastrzeżeń co do wyżej określonego przebiegu granic działek, a położenie znaków granicznych było im znane. Wynikiem prac podziałowych wykonanych przez geodetę jest mapa sytuacyjna z projektem podziału działki nr [...], korygująca wyżej opisane rozbieżności.
Po zaewidencjonowaniu operatu w dniu 14 lutego 1989 r. pod numerem 2653-14/89, podział ten został wkreślony na matrycę mapy ewidencyjnej znajdującą się w Wojewódzkim Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej w J. w sposób prawidłowo odzwierciedlający przebieg granic zarówno działki nr [...] podzielonej na działki nr [...] i nr [...], jak i granic działki nr [...]. Natomiast na pierworysie mapy ewidencyjnej znajdującej się w Urzędzie Miasta i Gminy w J., ograniczono się jedynie do wkreślenia podziału działki nr [...], nie korygując przebiegu granicy działki nr [...].
Mapa nr ewid. [...], znajdująca się w księdze wieczystej nr [...], oraz mapa nr 2653-2/2001, znajdująca się w księdze wieczystej nr [...], stanowią wyrysy z mapy ewidencyjnej m.in. dla działek z uwidocznieniem działek sąsiednich oraz częścią opisową. Według stanu przedstawionego na tych mapach działka nr [...] nie posiada dostępu do drogi od strony północnej wzdłuż granicy z działkami nr [...] i [...]. Z porównania opisu i mapy nr ewid. [...] z operatami podziałowymi nr 235/12/166/82 i nr 2653-14/89 wynika, że na mapie tej błędnie przedstawiono wschodnią granicę działki nr [...] jako przedłużenie granicy działki nr [...].
Organ II instancji wskazał, że powyższe mapy wykonano prawdopodobnie na podstawie pierworysu mapy ewidencyjnej, która, jak opisano wcześniej, nie została zaktualizowana po podziale działki nr [...]. Organ wyjaśnił, że granice działki nr [...] przedstawione na mapie nr 2653-2/2001 znajdującej się w księdze wieczystej nr [...], są zgodne z operatem podziałowym. Natomiast błędnie przedstawiono na tej mapie granicę działki nr [...].
Organ odwoławczy, przytaczając treść art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), zwanej dalej "u.g.k.", oraz §§ 44 i 36 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454 ze zm.), stwierdził, że z materiału dowodowego wynikają granice działek nr [...] i nr [...]. Zarówno na mapie nr 2653-2/2001, jak i na mapie ewidencyjnej są prawidłowe. Natomiast granice działki nr [...] przedstawione na aktualnej mapie ewidencyjnej są zgodne z dokumentacją geodezyjną, przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzoną w celu podziału nieruchomości. Z treści odwołania wynika, że H. P. występująca w imieniu P. P., użytkuje obecnie trzymetrowy pas gruntu należący do działki nr [...].
Zatem jej żądanie sprowadza się nie tyle do likwidacji "drogi", ile do włączenia spornego pasa gruntu do działek nr [...] i [...], co jest sprzeczne z dokumentacją geodezyjną dotyczącą wydzielenia tych działek. W wyniku tego w zbiorze dokumentów ww. ksiąg wieczystych znajdują się mapy, na których nie uwidoczniono "drogi", a która zgodnie ze stanem prawnym i dokumentacją geodezyjną, powinna być uwidoczniona. Ponadto podkreślił, że treść rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji Starosty J. nie narusza praw ewentualnych spadkobierców właścicieli działki nr [...], bowiem dotyczy odmowy wprowadzenia żądanych zmian.
Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach P. P., wnosząc o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o uwzględnienie wniosku o zmianę w ewidencji gruntów.
W odpowiedzi na skargę [...] WINGiK wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 34/14, oddalając skargę wskazał, że bezspornie działka nr [...] we wsi C. uwidoczniona została przy zakładaniu ewidencji gruntów w latach 60-tych, pod poz. rej.
83. Decyzją Naczelnika Miasta i Gminy w J. z [...] maja 1976 r. działka ta wraz z innymi działkami wchodzącymi w skład gospodarstwa rolnego W. i W. W., została przejęta na rzecz Państwa za rentę i stała się własnością Państwowego Funduszu Ziemi. W roku 1982 nastąpił geodezyjny podział działki nr [...] na działki nr [...] o pow. 0,61 ha i [...] o pow. 1,64 ha, przy czym działka nr [...] miała dostęp do drogi publicznej od północy pasem gruntu o szerokości 3 m znajdującym się pomiędzy działkami [...] (należącą do M. P.) i [...]. Zleceniodawcą podziału działki nr [...] był Urząd Miasta i Gminy w J., a sporządzony wówczas przez geodetę J. P. operat pomiarowy wpisany został za nr ew. 235/12/166/82 i znajduje się w aktach sprawy. Wynika z niego w sposób nie budzący najmniejszej wątpliwości, że sporna droga weszła w skład nowoutworzonej działki ewidencyjnej nr [...], przy czym właścicielem zarówno tej działki jak i działki [...] był w dacie podziału Państwowy Fundusz Ziemi.
Ustalenia organu wskazują także na fakt, że podziału tego nie naniesiono na mapę ewidencyjną nr 235/12/36/63. W roku 1987 nastąpiła odnowa operatu ewidencji gruntów, w czasie której dokonano zmiany numeracji działek: działka nr [...] otrzymała numer [...], a działka nr [...] – oznaczona została numerem [...]. Sporządzono wówczas operat pomiarowy zarejestrowany pod numerem 235/12/219/87. W aktach sprawy znajdują się kopie map sporządzonych na podstawie tego operatu; na jednej z nich w skład działki o dawnym numerze [...] wchodzi sporna droga, a na drugiej kopii mapy - drogi tej nie ma. Błąd skartowania działki nr [...] i [...], nie uwzględniający podziału dokonanego w 1982 r. zauważyła geodeta Władysława Woźniak, sporządzając operat pomiarowy zaewidencjonowany pod numerem 2653-14/89. Zleceniodawcą pracy geodezyjnej również był Urząd Miasta i Gminy w J. "w celu przywrócenia działki siedliskowej na własność", przy czym chodziło o działkę oznaczoną numerem [...] (dawny numer [...]) i jej podział na działki [...] i [...].
Z protokołu granicznego wchodzącego w skład tego operatu wynika, że działka nr [...] graniczyła od wschodu z działką [...] (dawny numer [...]) czyli faktycznie z drogą dojazdową wydzieloną jako część działki [...] w roku 1982. Szkic podziału działki [...] na działki [...] i [...] uwzględniał operat jednostkowy nr 235/12/166/82, a na projekcie podziału znajduje się adnotacja, że "do działki nr [...] nie projektowano dojazdu, ponieważ działkę tę kupuje sąsiad O. G.", czyli właściciel działki [...] posiadającej dojazd od północy właśnie sporną drogą. Podział ten wkreślony został na matrycę mapy ewidencyjnej – z uwzględnieniem korekty – ale na pierworysie mapy znajdującej się w Urzędzie Miasta i Gminy w J. ograniczono się do uwidocznienia jedynie podziału działki [...].
Podział, o jakim mowa wyżej był podstawą do dokonania obrotu prawnego działkami nr [...] i [...]. Z ustaleń organów wynika, że w roku 1989 właścicielami działki nr [...] stali się W. i W. W. na podstawie decyzji [...], zaś decyzją z [...] czerwca 1995 r. Wojewoda K. przekazał Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa nieruchomości PFZ, w tym m.in. działkę oznaczoną numerem [...], którą następnie aktem notarialnym z [...] stycznia 2012 r. sporządzonym w Kancelarii Notarialnej M. K. za Nr Rep. [...] zakupili H. i H. P.. W roku 2013 darowali ją synowi P. P. (akt notarialny z [...] stycznia 2013 r. sporządzony w Kancelarii Notarialnej notariusza A. C. w S. za numerem Rep. [...]). Działka nr [...] stanowiła od 1982 r. własność G. O., a obecnie – J. S..
Jak widać z powyższego, granice działek [...] i [...] wyznaczone zostały podziałem działki [...], z którego czynności geodezyjne przeprowadziła geodeta W. W.. Sporna droga nie wchodziła w skład żadnej z tych działek, gdyż już wcześniej, w roku 1982 – wskutek podziału działki nr [...] – stanowiła część działki [...], oznaczonej następnie jako działka [...]. Zakresu własności skarżącego nie zmienia fakt, że w księdze wieczystej urządzonej dla nieruchomości, w skład której wchodzi działka nr [...], jako podstawę oznaczenia nieruchomości wskazano mapę nr 2653-2/2001, której kopia znajduje się w aktach sprawy i która nie uwzględnia podziałów dokonanych w roku 1982 i 1989. Podkreślenia bowiem wymaga, że wpis w dziale I-0 księgi wieczystej nie jest objęty rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych z art. 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, zaś wpisy w księdze wieczystej danych geodezyjnych ustalających stan prawny nieruchomości mają jedynie znaczenie ujawniające (ustalające, tj. deklaratoryjne) i same nie tworzą prawa, ani nie sanują jego braku, chyba że co innego wynika z wyraźnych przepisów prawa, które nadają wpisowi prawotwórczy charakter (por. uchwałę SN z 4 marca 1994 r. II CZP 15/94 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 19 sierpnia 2009 r. III CZP 51/09).
Uwzględnienie wniosku skarżącego zmierzałoby zatem do ingerencji w zakres jego prawa własności oraz przebiegu wschodniej granicy działki nr [...], a do takich działań organy prowadzące ewidencje gruntów nie są uprawnione, na co wskazano już na wstępie niniejszych rozważań.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył P. P., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, a ponadto zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych z uwzględnieniem faktu, że pełnomocnik nie prowadzi działalności gospodarczej i nie jest podatnikiem podatku VAT.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1, art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 K.p.a. przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania uczestników postępowania do organów władzy, zaniechanie oceny stanu faktycznego na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o nieważne z mocy samego prawa dokumenty takie jak protokół graniczny z 1981 r. będące podstawą dokonanych zmian w ewidencji gruntów i budynków, a które to zmiany nie zostały ujęte w mapach ewidencyjnych znajdujących się w Urzędzie Miasta i Gminy w J. oraz w zbiorze dokumentów księgi wieczystej, a co za tym idzie nie mogły być znane stronie skarżącej w chwili nabycia prawa własności gruntu.
Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.
- - niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię art. 22 ust. 1, 2 i 3 p.g.k. polegające na przyjęciu przez Sąd, że żądana zmiana w ewidencji gruntów i budynków nie ma na celu rejestracji danych wynikających z dokumentów określonych w przepisach §§ 12 i 46 rozporządzenia takich jak umowy w formie aktu notarialnego, czy wpisów w księgach wieczystych, które de facto są prawomocnymi orzeczeniami sądowymi i przyjęciu przez Sąd, że zmiana w ewidencji wpłynie na zakres prawa własności skarżącego, które faktycznie zostało już określone w akcie notarialnym, a następnie uwidocznione w księdze wieczystej;
- - błędną wykładnię art. 20 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 p.g.k. przez przyjęcie, że stanowi rzetelną informację, o której mowa w cyt. przepisie prawa, odmowa uwidocznienia w ewidencji gruntów i budynków prawidłowej, tj. zgodnej z umowami sporządzonymi w formie aktu notarialnego oraz wpisami w księdze wieczystej i załączonymi do niej dokumentami informacji dotyczącej granic gruntu oraz ich właścicieli, podczas gdy stan taki prowadzi do dezinformacji oraz podważenia rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych;
- - błędną wykładnię przepisu § 46 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia przez przyjęcie przez Sąd, że nie podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek zmiany wynikające z prawomocnych orzeczeń sądowych (wpisów w księdze wieczystej) i aktów notarialnych czyli dostarczonych przez skarżącego dowodów na istnienie prawa własności gruntu w granicach wynikających z tychże dokumentów oraz przyjęcie przez Sąd, że uwzględnienie wniosku skarżącego zmierzałoby do ingerencji w zakres jego prawa własności oraz przebiegu wschodniej granicy działki nr [...] podczas gdy jest dokładnie odwrotnie, skoro skarżący otrzymał na mocy aktu notarialnego działkę bez obciążeń w granicach wynikających z załączonej do księgi wieczystej dokumentacji;
- - błędną wykładnię art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i art. 33 ust. 1 i ust. 2 pkt. 1 p.g.k. przez zaniechanie dokonania oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granicy nieruchomości i przyjęcie, że w 1981 r. doszło do zgodnego oświadczenia stron postępowania o ustalenie przebiegu granicy pomimo nie brania udziału w czynności wszystkich właścicieli i współwłaścicieli sąsiadujących nieruchomości (brak dokumentu potwierdzającego wezwanie do stawienia się na gruncie W. W. współwłaściciela działki 544/1 z matką W. W.) oraz podrobienia podpisu niepiśmiennej strony w osobie W. W. oraz M. L., w której to kwestii organ, a następnie Sąd zaniechał wyjaśnienia sprawy.
W odpowiedzi na skarge kasacyjną [...] WINGiK wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego.
W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że ani prawne, ani faktyczne władztwo sprawowane aktualnie na nieruchomości w miejscu, w którym została wydzielona droga, nie ma wpływu na fakt dokonania w przeszłości podziału nieruchomości, w wyniku którego doszło do wydzielenia takiej drogi o szerokości 3 m. Nieruchomość strony skarżącej kasacyjnie wynikała m.in. z takiego podziału i po dziś dzień wielkość tej nieruchomości, tj. działki nr [...], nawiązuje do powierzchni wynikającej z podziału – najpierw działki nr [...] na m.in. działkę nr [...] (pow. 0,61 ha), której numer zmieniono na nr [...]; która z kolei uległa podziałowi na działki nr [...] (pow. 0,09 ha) i [...] (pow. 0,52 ha). Zresztą wielkość tej ostatniej wynika z aktu notarialnego, na mocy którego P. P. stał się właścicielem działki nr [...] o powierzchni 0,52 ha. Informacje te aktualnie wynikają także z ewidencji gruntów. Dowody te znajdują się w aktach sprawy.
Wydzielenie tej drogi, która miała funkcjonować w ramach działki [...], której numer następnie zmieniono na nr [...], nie miało zasadniczo wpływu na wydzielenie działki nr [...], co nastąpiło w późniejszym okresie. Ponadto w aktach sprawy znajduje się dokumentacja geodezyjno-kartograficzna, która przedstawia to jak kształtował na przestrzeni lat się podział nieruchomości, który doprowadził do wydzielenia drogi oraz działki nr [...]. Dokonanych w ten sposób aktów i czynności administracyjno-prawnych nie mogą podważać mapy sytuacyjne znajdujące się w księgach wieczystych. Są to mapy, które zasadniczo odpowiadają dokumentom przyjętym do zasobu geodezyjno-kartograficznego, zaś to, że w odniesieniu do granic działki nr [...] nie uwzględniają przebiegu geodezyjnego drogi wzdłuż granicy działki nr [...] nie oznacza, że takiej drogi nie wydzielono w ramach podziału działki nr [...].
Ponadto ewentualny brak uwzględnienia tego jak dokładnie dokonano podziału działki nr [...] w późniejszych dokumentach geodezyjnych nie ma wpływu na powyższą ocenę. Może świadczyć jedynie o niedokładności tych dokumentów, które nie uwzględniają przebiegu drogi.
Po drugie, dla faktu wydzielenia geodezyjnego takiej drogi nie ma znaczenia ani to, że faktycznie nie urządzono takiej drogi, ani to, że nie użytkowano pasa ziemi o szerokości 3 m jako drogi. Są to bowiem okoliczności faktyczne, które nie mają znaczenia dla dokonania prawnego, bo w sposób administracyjnoprawny, wydzielenia takiej drogi. Także okoliczność, że właściciel działki nr [...] ma dostęp do drogi publicznej z innej strony swojej działki nie ma wpływu na sam fakt wydzielenia takiej drogi. W tej sprawie mamy bowiem bardziej do czynienia ze sporem cywilnym, który może być rozstrzygnięty tylko przed sądem powszechnym, a nie w drodze zmiany ewidencji gruntów. Strona skarżąca wywodzi bowiem, że taka droga nie funkcjonuje dla obsługi działki nr [...], ponieważ to właściciel działki nr [...] włada takim pasem ziemi, co – zdaniem strony skarżącej kasacyjnie – doprowadziło do jego zasiedzenia.
Zaistniałe zdarzenia faktyczne i prawne, na które powołuje się strona skarżąca kasacyjnie nie mają zatem jakiegokolwiek wpływu na fakt geodezyjnego wydzielenia drogi w wyniku przeprowadzonego postępowania podziałowego nieruchomości. Zresztą w zarzucie dotyczącym naruszenia art. 1 § 1, art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 K.p.a. sama strona skarżąca kasacyjnie wskazuje, że dokonano takiego podziału nieruchomości i zmian w ewidencji gruntów m.in. w oparciu o protokół graniczny z 1981 r. W tym zakresie strona skarżąca nie przedstawiła jednak dowodu, który podważałby prawdziwość takiego protokołu.
Ponadto kwestia ewentualnego podrobienia jednego z podpisów w tym protokole oraz brak udziału w czynnościach podziałowych wszystkich właścicieli sąsiednich działek nie mogły mieć wpływu na zmianę treści ewidencji gruntów w dotychczasowym kształcie, ponieważ tego rodzaju wady, jako mogące stanowić podstawę do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 1 i 4 K.p.a., z uwagi na treść art. 146 § 1 K.p.a. nie mogłyby i tak doprowadzić do wzruszenia dokonanego podziału, a konsekwencji do żądanej przez skarżącego kasacyjnie zmiany ewidencji gruntów. Ponadto to, że stronie skarżącej kasacyjnie w trakcie nabycia prawa własności działki nr [...] nie była znana treść ewidencji gruntów uwzględniająca wydzielenia drogi, nie zmienia powyższej oceny. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 1 § 1, art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 K.p.a. oraz naruszenia art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i art. 33 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 p.g.k. nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.
W konsekwencji nie zawierają usprawiedliwionych podstaw w pozostałej części zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego. Wskazywane po dokonanym podziale nieruchomości z 1982 r. czynności cywilnoprawne związane z nabyciem prawa własności działki nr [...] nie mają znaczenia dla dokonanego podziału. Ich skutki nie istniały bowiem w dacie dokonanego podziału nieruchomości. Organ nie mógł zatem ich uwzględnić przy dokonaniu takiego podziału. To konsekwencje następczych skutków dokonanego administracyjnoprawnego podziału nieruchomości, co oznacza, że to późniejsze czynności cywilnoprawne powinny uwzględnić fakt prawnego podziału nieruchomości. Poza tym wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie treść aktu notarialnego dotyczącego działki nr [...] zasadniczo odpowiada podziałowi nieruchomości z 1982 r., o czym już wyżej była mowa.
Skarżący kasacyjnie nie wykazał aby do wydzielonej drogi w 1982 r. przysługiwał mu tytuł prawny, który ewentualnie mógłby stanowić podstawę zmiany ewidencji gruntów. Taki tytuł prawny nie wynika ze wskazywanego przez stronę aktu notarialnego, ani żadnych innych dokumentów, na które powołuje się strona skarżąca. Ponadto na zmianę ewidencji gruntów nie mogły mieć wpływu okoliczności związane z ewentualnym faktycznym posiadaniem gruntu przez skarżącego. Nie są to bowiem przesłanki, z którymi przepisy prawa geodezyjnego wiążą zmianę ewidencji gruntów. Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i art. 33 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 p.g.k.; art. 22 ust. 1, 2 i 3 p.g.k.; §§ 12 i 46 rozporządzenia; art. 20 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 p.g.k.; § 46 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.
Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.