Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1676/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2016 r., nr [...], w przedmiocie przyznania świadczenia wychowawczego.
W uzasadnieniu tego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne:
Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] maja 2016 r. po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2016 r. przyznał mu świadczenie wychowawcze w kwocie po 500,00 zł miesięcznie na dzieci: A. w okresie od [...] kwietnia 2016 r. do [...] listopada 2016 r., a na Z. i M. w okresie od [...] kwietnia 2016 r. do [...] września 2017 r. Organ, powołując się na regulację art. 2 ust. 14 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (obecnie: Dz. U. z 2018 r., poz. 2134), zwanej dalej ustawą, wskazał, że świadczenie wychowawcze na A. przysługuje do [...] listopada 2016 r., albowiem z dniem [...] listopada 2016 r. córka skarżącego J., będąca pierwszym dzieckiem w rodzinie, kończy 18 lat.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] opisaną na wstępie decyzją utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, uznając za prawidłowe przyznane świadczenia wychowawcze oraz wskazując, że z dniem [...] listopada 2016 r. córka skarżącego J. ukończy 18 lat, a A. stanie się pierwszym dzieckiem w rodzinie i aby mogła otrzymywać świadczenie wychowawcze, rodzina skarżącego musiałaby spełnić kryterium dochodowe.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący wskazał na rozpoznanie odwołania w odniesieniu do ostatecznej decyzji organu pierwszej instancji, brak ustosunkowania się do wskazanej w tym odwołaniu kwestii prawa do świadczenia wychowawczego na A. za okres od [...] grudnia 2016 r. do [...] września 2017 r. Zarzucił również, że decyzja Kolegium zawiera niewystarczające uzasadnienie prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) wskazał, że spór w sprawie sprowadza się do sposobu rozstrzygnięcia o przyznaniu świadczenia na córkę A., która z dniem [...] listopada 2016 r. staje się pierwszym dzieckiem w rodzinie. Skarżący twierdzi, że orzekając o przyznaniu świadczenia na tę córkę organ pierwszej instancji winien był rozstrzygnąć o tym prawie w odniesieniu do całego pierwszego okresu, tj. od [...] kwietnia 2016 r. do [...] września 2017 r. czyli odmówić przyznania świadczenia na A. za okres od dnia [...] grudnia 2016 r. do dnia [...] września 2017 r. Twierdzenia wywodzi z regulacji art. 2 ust. 16 oraz art. 5 ust. 1 i 4 ust. 3 ustawy. Tymczasem, zdaniem Sądu pierwszej instancji, w art. 2 ust. 14 ustawy zawarto wyraźną definicję pojęcia "pierwsze dziecko w rodzinie" i oznacza ono jedyne lub najstarsze dziecko w rodzinie w wieku do ukończenia 18 lat.
Natomiast art. 2 pkt 16 ustawy definiuje pojęcie rodziny przez szczegółowe określenie jej składu. Określenie ilości członków rodziny w rozumieniu art. 2 ust. 16 ustawy wpływa zaś na wysokość dochodu na członka rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że dzieci powyżej 18 roku życia, o których mowa w art. 2 ust. 16 ustawy, nie są nigdy dziećmi, na które przysługuje świadczenie wychowawcze i nie są też "pierwszymi dziećmi w rodzinie" w rozumieniu ustawy. Są natomiast uwzględniane jako członkowie rodziny w sytuacji ustalania dochodu rodziny i dochodu na osobę w rodzinie. Organ orzeka zatem merytoryczne w przedmiocie prawa do świadczenia wychowawczego wyłącznie w odniesieniu do "drugiego" i kolejnych dzieci w rodzinie, za wyjątkiem sytuacji, w której wniosek osoby uprawnionej do świadczenia dotyczy przyznania świadczenia na jedyne lub najstarsze dziecko w rodzinie (w takiej sytuacji pierwsze dziecko w rozumieniu ustawy), z przyczyn określonych w art. 5 ust. 4 i 5 ustawy (kryterium dochodowe).
Sąd pierwszej instancji nie zgodził się ze stwierdzeniem, że organ I instancji winien był rozstrzygnąć o prawie do świadczenia wychowawczego na A. w odniesieniu do całego okresu, o którym mowa w art. 48 ust. 1 ustawy. Odmowa przyznania świadczenia wychowawczego na A. za okres od [...] grudnia 2016 r. do [...] września 2017 r., zdaniem tego Sądu, nie znajduje oparcia w przepisach ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał prawidłowość zakwalifikowania przez organ pisma skarżącego z dnia [...] czerwca 2016 r. jako odwołania, natomiast przyznał rację skarżącemu odnośnie zakresu rozpoznania tego odwołania przez Kolegium, tj. w części decyzji niekwestionowanej przez skarżącego. Jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że owe naruszenie nie miało wpływu na wynik sprawy, z powodu natychmiastowej wykonalności decyzji przyznających świadczenia wychowawcze. Końcowo Sąd ten, za niezasadny uznał zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie podstawy prawnej.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący, zaskarżając ten wyrok w całości. Zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 2 pkt 14 w powiązaniu z treścią art. 2 ust. 16 ustawy w sposób sprzeczny z Konstytucją, to jest uzyskując wynik wykładni naruszający równość wobec prawa w odniesieniu do prawa (podmiotowego) - uprawnienia skarżącego do świadczenia wychowawczego na drugie dziecko w jego rodzinie w przypadku, gdy pierwsze dziecko w rodzinie ukończyło 18. rok życia, lecz nadal pozostaje na utrzymaniu rodziców.
Podniósł także zarzuty naruszenia prawa procesowego, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1. art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku z pominięciem znaczącej części akt sprawy, a to:
- - złożonego drogą elektroniczną wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2016 r., o przyznanie świadczenia wychowawczego na A. za okres od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dnia [...] września 2017 r.,
- - pisma z dnia [...] czerwca 2016 r. zatytułowanego: "wniosek o uzupełnienie decyzji ewentualnie odwołanie", w którym skarżący wskazał, że zgadza się z decyzją organu pierwszej instancji i wnosi o jej uzupełnienie o rozstrzygniecie o prawie skarżącego do świadczenia wychowawczego na A. za okres od dnia [...] grudnia 2016 r. do dnia [...] września 2017 r.,
- - zażalenia z dnia [...] października 2016 r., w którym skarżący wystąpił do organu odwoławczego z zażaleniem na niezałatwienie przez organ pierwszej instancji wniosku o uzupełnienie decyzji z dnia [...] maja 2016 r.,
- - postanowienia organu odwoławczego z dnia [...] listopada 2016 r., w którym wskazano na niebadanie prawidłowości zakwalifikowania przez organ pierwszej instancji pisma skarżącego z dnia [...] czerwca 2016 r., lecz ograniczono się jedynie do zbadania terminowości dokonanych czynności;
- 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 i art. 140 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja nie zawierała wyjaśnienia treści art. 4 ust. 3, art. 5 ust. 1 i ust. 3 ustawy, w szczególności ich wzajemnej relacji - w zakresie stanu faktycznego niniejszej sprawy, a stanowiska prawnego przyjętego przez organ odwoławczy w niniejszej sprawie, które legło u podstaw tej decyzji, można się jedynie domyślać przez pryzmat treści sentencji;
- 3. art. 134 § 1 w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 64 § 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji stwierdzenia, że podanie zostało wniesione na urzędowym wzorze dostępnym elektronicznie, urzędowy wzór elektroniczny nie uwzględnia sytuacji, iż jedno z dzieci w trakcie okresu, na który przyznawane jest świadczenie wychowawcze, staje się pełnoletnie, urzędowy wzór nie posiada rubryki dla wskazania okresu, na który świadczenie ma być przyznane, od chwili wniesienia wniosku żądaniem skarżącego jest przyznanie skarżącemu świadczenia wychowawczego na A. za okres od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dnia [...] września 2017 r., a organ pierwszej instancji nie wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku poprzez udokumentowanie prawa do świadczenia wychowawczego na A. za okres od dnia [...] grudnia 2016 r. do dnia [...] września 2017 r.,
- 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 15, art. 16 § 1, art. 104 § 2, art. 105 § 1, art. 138 § 1 pkt 1 i 140 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja dotyczyła decyzji organu pierwszej instancji niezawierającej żadnego rozstrzygnięcia (ani pozytywnego, ani negatywnego) dotyczącego prawa skarżącego do świadczenia wychowawczego na A. za okres od dnia [...] grudnia 2016 r. do dnia [...] września 2017 r., a jedynie to objęte było zakresem zaskarżenia (odwołania), wniesionego z ostrożności, a to na wypadek nieuwzględnienia wniosku o uzupełnienie decyzji organu pierwszej instancji o rozstrzygnięcie dotyczące prawa skarżącego do świadczenia wychowawczego na A. za okres od dnia [...] grudnia 2016 r. do dnia [...] września 2017 r.,
- 5. art. 193 Konstytucji RP poprzez rozpoznanie skargi i jej oddalenie bez uprzedniego skierowania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego oraz bez dokonania uprzedniej kontroli konstytucyjnej rozproszonej pomimo ustalenia, iż przepis art. 2 pkt 14 ustawy narusza równość wobec prawa w odniesieniu do prawa (podmiotowego) - uprawnienia do świadczenia wychowawczego na drugie dziecko w rodzinie w przypadku, gdy pierwsze dziecko w rodzinie ukończy 18. rok życia, lecz nadal pozostaje na utrzymaniu rodziców.
W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości powyższego wyroku oraz zaskarżonej decyzji organu odwoławczego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił argumenty na poparcie swoich zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Wobec niestwierdzenia uchybień dających podstawę do stwierdzenia nieważności kwestionowanego wyroku, Naczelny Sad Administracyjny dokonał jego kontroli z uwzględnieniem zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą.
Na wstępie należy zwrócić uwagę, że zarzuty kasacyjne oparto na obu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji, tj. gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się naruszenie zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, w zasadzie w pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zarzutów, które dotyczą naruszenia przez sąd przepisów o charakterze procesowym. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany w sprawie przepis prawa materialnego.
Przystępując zatem do oceny zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, że o ich skuteczności nie decyduje każde uchybienie przepisów postępowania, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z przepisu art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy.
Strona wnosząca skargę kasacyjną zobowiązana jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia w takim stopniu, że w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok Sądu pierwszej instancji byłby inny. Tymczasem jedynym twierdzeniem nawiązującym do próby wykazania, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postepowania miały istotny wpływ na wynik sprawy, jest sformułowane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej twierdzenie, że "zdaniem skarżącego jego skarga winna być uwzględniona". Tak sformułowane uzasadnienie nie spełnia opisanych wyżej wymogów z art. 176 w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Tym niemniej odnosząc się do poszczególnych zarzutów procesowych stwierdzić przyjdzie, że nie zasługują one na uwzględnienie.
Zarzut pominięcia przez Sąd pierwszej instancji części materiału dowodowego nie może być skutecznie podnoszony w ramach zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Dalsza treść cytowanego przepisu dotyczy okoliczności, które w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły (nieprzekazanie skargi sądowi w terminie, wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym). Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach. Omawiany przepis zostałby więc naruszony, gdyby sąd przesłuchał świadków albo strony. Innym przykładem naruszenia tego przepisu mogłoby być przyjęcie jakiegoś faktu nieznajdującego żadnego odzwierciedlenia w aktach sprawy. Nie jest natomiast naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a. "pominięcie" w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazywanych przez skarżącego dokumentów.
Sam fakt, że nie zostały one wymienione w tym uzasadnieniu nie oznacza, że Sąd pierwszej instancji nie brał ich pod uwagę. Jeżeli autor skargi kasacyjnej zamierzał wykazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął stan faktyczny ustalony przez organy niezgodnie z obowiązującą je procedurą, a w szczególności pominął określone dowody, to powinien postawić zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., polegającego na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym.
Niezrozumiałym jest kolejny zarzut naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 i art. 140 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja nie zawierała wyjaśnienia treści art. 4 ust. 3, art. 5 ust. 1 i ust. 3 ustawy, w szczególności ich wzajemnej relacji - w zakresie stanu faktycznego niniejszej sprawy, a stanowiska prawnego przyjętego przez organ odwoławczy w niniejszej sprawie, które legło u podstaw tej decyzji. Zwrócić przyjdzie uwagę, że przepisy ustawy, których braku wyjaśnienia dopatruje się skarżący, są wyraźne, czytelne i nie wymagają szczególnych zabiegów interpretacyjnych. Zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w ust. 2, do dnia ukończenia przez dziecko 18. roku życia. Art. 5 ust. 1 stanowi, że świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, w wysokości 500,00 zł miesięcznie na dziecko w rodzinie, zaś ust. 3 tego artykułu, że świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł. Sam skarżący, jak się wydaje, nie ma wątpliwości co do ich znaczenia "domyślając się" podstaw ich zastosowania w niniejszej sprawie.
Odnosząc się do kolejnego zarzutu, w którym skarżący dopatruje się naruszenia art. 64 § 2 k.p.a. poprzez brak wezwania do uzupełnienia wniosku poprzez udokumentowanie prawa do świadczenia wychowawczego na córkę A. za okres od dnia [...] grudnia 2016 r. do dnia [...] września 2017 r., to stwierdzić przyjdzie, że w okolicznościach niniejszej sprawy zarzut ten jest bezzasadny. Okoliczność bowiem, że pierwsze dziecko skarżącego – J., ukończyła 18 rok życia w dniu [...] listopada 2016 r. stanowi fakt obiektywny, który w żaden sposób nie został podważony w toku postępowania. Organ nie miał zatem powodów do dalszego wyjaśniania uprawnień do świadczenia wychowawczego na kolejne dziecko.
W kwestii braku rozstrzygnięcia w kontrolowanych decyzjach o świadczeniu wychowawczym na córkę A. za okres od [...] grudnia 2016 r. do [...] września 2017 r., to wskazać przyjdzie, że tego rodzaju brak nie stanowi o wadliwości decyzji w przedmiocie świadczenia wychowawczego. Decyzja organu I instancji zawiera bowiem rozstrzygnięcie w zakresie przyznania świadczenia na córkę A. wskazując konkretny okres, za jaki świadczenie to zostało przyznane. Decyzje, których przedmiotem są szeroko rozumiane świadczenia socjalne przyznawane na dany okres charakteryzują się m.in. tym, że wskazują ten konkretny okres, na jaki świadczenie zostało przyznane. Jeżeli jest to okres, który nie pokrywa się z okresem wskazanym we wniosku o przyznanie świadczenia, to jest oczywistym, że za ten "brakujący" okres świadczenie nie zostało przyznane. Nie ma przy tym ani potrzeby, ani podstawy prawnej do wydania odrębnego rozstrzygnięcia o odmowie przyznania świadczenia za ten "brakujący" okres.
Strona niezadowolona z takiego rozstrzygnięcia może je kwestionować w drodze odwołania, co zresztą skarżący uczynił, zaś organy, ani też Sąd pierwszej instancji, nie miały wątpliwości co do zakresu, w jakim rozstrzygnięcie to było kwestionowane.
Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego stwierdzić przyjdzie, że również i one nie znajdują uzasadnienia.
Pierwszym z nich był zarzut błędnej wykładni art. 2 pkt 14 w powiązaniu z treścią art. 2 ust. 16 ustawy. Skarżący upatruje tu naruszenia Konstytucji poprzez nieuzasadnione różnicowanie sytuacji prawnej rodziców w rodzinach, w których najstarsze dziecko ukończyło 18 rok życia lecz nadal pozostaje na ich utrzymaniu.
Sięgając do przepisów ustawy w pierwszej kolejności wypada zwrócić uwagę na treść art. 2 pkt 14, definiujący pojęcie pierwszego dziecka. Przepis ów wskazuje, że pod tym pojęciem należy rozumieć jedyne lub najstarsze dziecko w rodzinie w wieku do ukończenia 18 roku życia. Trzeba zarazem odnotować, że w punkcie 16 cyt. przepisu ustawodawca zdefiniował, na potrzeby tego aktu, pojęcie rodziny, wedle którego oznacza odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25 rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2017 r. poz. 2092).
Odnosząc się do wskazanego wcześniej zarzutu stwierdzić przyjdzie, że z pola widzenia skarżącego umknął powód stworzenia tych definicji oraz cel, jaki przyświecał ustawodawcy przy ich wprowadzeniu. Definicja dziecka (art. 2 pkt 14) w istocie precyzuje bowiem to, kto może być beneficjentem świadczenia przewidzianego w powołanej ustawie. Wskazana w owym przepisie cezura czasowa jest oczywista i z systemowego punktu widzenia racjonalna, biorąc pod uwagę wynikający z art. 10 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r., poz. 1025) fakt osiągnięcia z tym wiekiem pełnoletności oraz wynikające zeń konsekwencje w postaci nabycia pełnej zdolności do czynności prawnych (art. 11 K.c.). Nie da się przy tym zbudować przekonującej argumentacji pozwalającej uznać, że w świetle norm konstytucyjnych inny moment czasowy "utraty" statusu dziecka byłby bardziej uzasadniony.
Definicja rodziny, zawarta w art. 2 pkt 16 ustawy ma zgoła inny cel. Jej zadaniem jest zdefiniowanie pojęcia rodziny na potrzeby określania kryterium dochodowego warunkującego skorzystanie ze świadczenia "500+" (vide art. 5 ust. 3 oraz art. 7 ustawy). W tym przepisie wiek dziecka podwyższono do 25 lat, a w niektórych przypadkach ponad te granicę. To wszakże nie oznacza, że regulacja ta pozostaje w kolizji ze wspomnianą wyżej definicją dziecka jako beneficjenta świadczenia. Dzieci pomiędzy 18 a 25 rokiem życia, z punktu widzenia ustawodawcy, mogą być osobami pozostającymi na utrzymaniu rodziców, nie mniej jednak ze względu na osiągniętą pełnoletniość świadczenie "500+" ich nie obejmuje. Sam fakt "pozostawania na utrzymaniu rodziców (np. ze względu na naukę w szkole wyższej) ma natomiast bezpośredni wpływ na możliwość uzyskania świadczenia na pierwsze dziecko (w tym przypadku może to być kolejne z kilkorga rodzeństwa), gdyż wpływa na wysokość dochodu na członka rodziny, co z kolei determinuje możliwość otrzymania świadczenia.
W świetle powyższego nie sposób stwierdzić jakiegokolwiek naruszenia norm konstytucyjnych, w tym zwłaszcza akcentowanej przez stronę skarżącą zasady równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP). Z tego też względu Sąd nie dostrzegł potrzeby przychylenia się do wniosku strony o zainicjowanie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.