Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 27 września 2018 r. oddalił skargę M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z [...] kwietnia 2018 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, zaskarżając to rozstrzygnięcie w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania bądź rozpoznanie skargi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:
- art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, dalej: pusa, w zw. z art. 3 §1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: ppsa, w zw. z art. 106 § 3, art. 134 § 1, w zw. art. 135 ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej: kpa, w zw. z art. 78, art. 45 ust. 1, art. 176, art. 184 Konstytucji RP, art. 15, art. 104 oraz 107 kpa przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli skarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej, sprowadzające się do tego, że Sąd pierwszej instancji nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną nie wyszedł poza ich granice i nie stwierdził nieważności zaskarżanej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, względnie nie orzekł o ich uchyleniu, pomimo że powinien i mógł to uczynić, zważywszy, iż wydane zostały one z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 156 § 1 pkt 2 kpa, polegającym na:
- wydaniu i utrzymaniu w mocy decyzji orzekającej o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdem w oparciu o zawiadomienie Marszałka Województwa [...] o sposobie załatwienia skargi skarżącego, która została rozpatrzona w trybie wnioskowo-skargowym, podczas gdy postępowanie ze skargi złożonej na podstawie art. 68 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017 r. poz. 978), dalej: ukp, jest postępowaniem administracyjnym i powinno zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnej, która nie została wydana;
- wydaniu zaskarżanej decyzji i decyzji ją poprzedzającej w sytuacji, gdy zależało to od uprzedniego rozstrzygnięcia Marszałka Województwa w przedmiocie unieważnienia egzaminu państwowego na prawo jazdy, a w toku wadliwego procedowania Marszałka Województwa [...] pogwałcono obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadę dwuinstancyjności (art. 15 kpa) i prawo poddania ocenie rozstrzygnięcia sądowi administracyjnemu, godząc tym samym w podstawowe, konstytucyjne prawa i gwarancje obywatela, co winno być oceniane jako rażące naruszenie prawa;
- art. 1 § 1 i 2 pusa w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 ppsa, w zw. z art 151 ppsa w zw. z art. 6, art. 8 i art. 9, art. 7, art. 77, art. 80, art 97 § 1 pkt 4, art 100 § 1 kpa, art. 104 kpa, art. 107 § 3 kpa, art. 15 kpa przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli i niezasadne oddalenie skargi, mimo naruszenia, przez organy obu instancji, w stopniu rażącym przywołanych wyżej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym podstawowych zasad rządzącym tym postępowaniem, a mianowicie przepisów:
- art 7, art. 77, art. 80, art. 6, art. 8 i art. 9, art. 11 kpa, a także art. 15 kpa polegające na:
- wydaniu decyzji bez zebrania i rozważenia całego materiału dowodowego, jego dowolnej ocenie i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, w tym zaniechanie rzetelnego wyjaśnienia kwestii dot. zagadnienia wstępnego – w jakim trybie prowadzone było postępowanie przed Marszałkiem Województwa [...] ze skargi o unieważnienie egzaminu państwowego na prawo jazdy i czy zakończyło się ono wydaniem ostatecznej decyzji administracyjnej – Prezydent Miasta G. ograniczył się tu jedynie do zwrócenia się do Marszałka Województwa [...] z zapytaniem, jakiej treści rozstrzygnięciem zostało zakończone postępowanie w sprawie unieważnienia egzaminu państwowego na prawo jazdy, nie weryfikując tej informacji w oparciu o dokument w postaci pisma Marszałka z [...] sierpnia 2016 r., z którego wynika, że sprawa rozpoznana została w nieprawidłowym trybie i nie zakończyła się wydaniem decyzji administracyjnej a organ odwoławczy, a dalej Sąd nie dostrzegł tego uchybienia, mimo że skarżący podnosił w toku postępowania administracyjnego i dalej sądowego brak rozstrzygnięcia sprawy o unieważnienie egzaminu państwowego na prawo jazdy w drodze decyzji administracyjnej;
- naruszeniu zasady praworządności i wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa tj. w sytuacji, gdy nie zakończyło się formalnie i prawidłowo postępowanie wszczęte skargą w sprawie unieważnienia egzaminu państwowego, od którego zależało wydanie decyzji przez Prezydenta Miasta G., dalej naruszenie zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej i udzielania informacji przez odstąpienie przez organy od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym i niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta G. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami;
- zaniechanie udzielania stronie postępowania niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, nadto naruszenie w sposób pośredni przewidzianą w art. 15 kpa zasadę dwuinstancyjności postępowania, albowiem nie zagwarantowano skarżącemu rozstrzygnięcia kwestii prejudycjalnej w trybie decyzji administracyjnej, która to decyzja podlega zaskarżeniu w trybie odwoławczym do organu drugiej instancji, a następnie skargowym przed sądami administracyjnymi;
- art. 97 § 1 pkt 4 kpa, art. 100 § 1 kpa w zw. z art. 104 kpa polegające na zaniechaniu przez organy zawieszenia z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, z uwagi na konieczność uprzedniego wydania przez Marszałka rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej w postępowaniu w sprawie unieważnienia egzaminu państwowego na prawo jazdy i dalej zaniechaniu równoczesnego wystąpienia do właściwego organu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego albo wezwania strony do wystąpienia o to w oznaczonym terminie;
- art. 107 § 3 kpa przez pominięcie w uzasadnieniu decyzji rzetelnego opisu oceny faktów podanych przez stronę w trakcie postępowania;
- art. 151 ppsa w zw. z art. 141 § 4 ppsa w z w. z art. 106 § 3, art. 134 § 1 ppsa, art. 133 § 1 ppsa przez wybiórcze rozpatrzenie oraz przedstawienie stanu sprawy, prowadzące do błędnych ustaleń faktycznych i co za tym idzie nieuzasadnionego oddalenia skargi w tym:
- nieodniesienie się do zarzutu skarżącego, że w toku postępowania ze skargi o unieważnienie egzaminu państwowego na prawo jazdy, naruszono zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, przez brak możliwości kontroli ustaleń Marszałka Województwa wskazanych w stanowisku z [...] sierpnia 2016 r., jak i podnoszonych w uzasadnieniu skargi przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa;
- wybiórcze rozpatrzenie materiału dowodowego oraz niepełne przedstawienie w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku stanu faktycznego i prawnego w odniesieniu do okoliczności dotyczących rozstrzygnięcia skargi złożonej w trybie art. 68 ukp, mimo wyraźnego zarzutu skarżącego dot. wadliwego trybu rozpoznania jego skargi i braku decyzji administracyjnej; Sąd zweryfikował i powołał się jedynie na informację Dyrektora Departamentu infrastruktury Urzędu Marszałkowskiego z [...] października 2017 r., pomijając treść kluczowego w sprawie dokumentu, jakim jest pismo Marszałka Województwa [...] z [...] sierpnia 2016 r., z którego wynika, że postępowanie toczyło się w trybie skargowo-wnioskowym, przez co Sąd dokonał dowolnych i błędnych ustaleń, że Prezydent Miasta G. wywiązał się z obowiązku w sposób prawidłowy, przeprowadzając odpowiednie czynności wyjaśniające, mające na celu ustalenie, jakiej treści rozstrzygnięciem zakończyło się postępowanie skargowe, jak i że skarżący uzyskał negatywny wynik z egzaminu państwowego, który nie został skutecznie podważony, co dalej rzutowało na błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje przepis art.103 ust. 1 pkt 1 lit. c ukp;
- przedstawienie niespójnej oceny prawnej – z jednej strony Sąd przychyla się do stanowiska skarżącego, co do charakteru postępowania zainicjowanego skargą, o której mowa w art. 68 ukp, nadto dostrzega zasadność wystosowania ponaglenia, następnie skargi na bezczynność Marszałka, z drugiej zaś stwierdza, że przeprowadzone badanie zaskarżanej decyzji i decyzji jej poprzedzającej wykazało, że nie są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie, w tym brak podstaw do uznania zasadności zarzutu naruszanie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o kierujących pojazdami;
- art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 68 ukp w zw. z art. 104 kpa przez nieprawidłową wykładnię sprowadzającą się do uznania, że obowiązkiem starosty jest cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami, również w przypadku, gdy po wniesieniu skargi w trybie art. 68 ustawy o kierujących pojazdami, Marszałek Województwa nie zakończył tak wszczętego postępowania administracyjnego przez wydanie decyzji administracyjnej, skutkującą w konsekwencji niewłaściwym zastosowaniem przepisu art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. c ukp.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Analizując zarzuty skargi kasacyjnej, należy stwierdzić, że sprowadzają się one do wykazania wadliwości postępowania i wydanej w jego wyniku decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami ze względu na zaniechanie wydania decyzji w postępowaniu wszczętym skargą dotyczącą egzaminu. Spór w rozpoznawanej sprawie koncentruje się zatem wokół problematyki czy zakończenie postępowania wszczętego w wyniku złożenia skargi dotyczącej egzaminu sprawdzającego kwalifikacje do kierowania pojazdami w przewidzianej prawem formie wywiera jako kwestia prejudycjalna wpływ na postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami.
Mając powyższe na uwadze, należy wyjaśnić, że skarżący w związku z przekroczeniem liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego poddał się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego zakończonego wynikiem negatywnym. Na skutek powyższego Prezydent Miasta G. decyzją z [...] lipca 2016 r. cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. decyzją z [...] stycznia 2017 r. uchyliło to rozstrzygnięcie i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W toku ponownego postępowania Prezydent Miasta G. ustalił, że skarga dotycząca unieważnienia egzaminu kwalifikacji do kierowania pojazdami została uznana za bezzasadną, w związku z czym decyzją z [...] marca 2017 r. ponownie orzekł o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B. Decyzją z [...] sierpnia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Po ustaleniu sposobu zakończenia postępowania wszczętego skargą dotyczącą unieważnienia egzaminu Prezydent Miasta G. decyzją z [...] grudnia 2017 r. orzekł o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do prowadzenia pojazdów kategorii B. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] kwietnia 2018 r. W wyniku rozpoznania skargi na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przywołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę, wskazując na negatywny wynik egzaminu i brak podważenia jego ważności.
Skarga kasacyjna prezentuje pogląd, że skoro Marszałek Województwa [...] nie zakończył sprawy wydaniem decyzji administracyjnej, rolą organów (...) było zawieszenie postępowania i wystąpienie do tego Marszałka o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego.
Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem wyrażonym w orzecznictwie sądów administracyjnych przez zagadnienie wstępne rozumie się stan, w którym wydanie orzeczenia co do istoty sprawy nie jest możliwe bez rozstrzygnięcia sprawy przez inny organ lub sąd, przy czym istota tej sprawy dotyczy jednocześnie przesłanki drugiej sprawy. Nie chodzi więc o konieczność wyjaśnienia okoliczności sprawy, będących nawet w ścisłym związku ze sprawą, lecz o rozstrzygnięcie spełnienia przesłanki (pozytywnej bądź negatywnej), której organ samodzielnie nie może rozstrzygnąć, gdyż jest to materia będąca w kompetencji innego organu (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 października 2021 r., sygn. akt I OSK 742/21, czy z 20 maja 2021 r., sygn. akt II GSK 1077/18).
Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści, albowiem prejudycjalność zachodzi tylko wówczas, gdy rozstrzygnięcie co do pewnej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym. Istota kwestii prejudycjalnej wyraża się więc w tym, że brak jej uprzedniego rozstrzygnięcia wyklucza każde, to jest zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego. To zaś, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji nie przesądza samo w sobie o istnieniu zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zatem, przez zagadnienie wstępne rozumie się stan, w którym wydanie orzeczenia co do istoty sprawy nie jest możliwe bez rozstrzygnięcia sprawy przez inny organ lub sąd, przy czym istota tej sprawy dotyczy jednocześnie przesłanki drugiej sprawy.
Samo tylko stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na losy danej sprawy, bez zaistnienia zależności prejudycjalnej, nie uzasadnia zastosowania w sprawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Rozciąganie tej przesłanki na tego rodzaju sytuacje byłoby nadto sprzeczne z zasadą szybkości postępowania administracyjnego.
Oznacza to, że sprawa pozostająca w związku ze sprawą rozpatrywaną przez organ, ale niestanowiąca przesłanki umożliwiającej rozpatrzenie tej sprawy, jako niebędąca zagadaniem wstępnym (kwestią prejudycjalną), nie rodzi po stronie organu obowiązku zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia tego zagadnienia wstępnego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego kwestia stwierdzenia, bądź niestwierdzenia nieważności egzaminu państwowego zainicjowana złożeniem skargi w trybie art. 68 ust. 1 ukp nie stanowi kwestii prejudycjalnej w stosunku do postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami prowadzonego na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. c ukp. Przepis ten przewiduje bowiem cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia utraty kwalifikacji, na podstawie li tylko wyniku egzaminu państwowego przeprowadzonego w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 i 3 tej ustawy. Tym samym kwestia stwierdzenia ważności przeprowadzonego egzaminu sprawdzającego kwalifikacje do kierowania pojazdami nie stanowi przesłanki cofnięcia uprawnień na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. c ukp. W konsekwencji powyższego prowadzenie postępowania w przedmiocie skargi dotyczącej egzaminu nie daje podstaw do zawieszenia postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa i nie blokuje możliwości cofnięcia uprawnień w związku z negatywnym wynikiem egzaminu. W świetle powyższych wywodów za niezasadny w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należało uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 68 ukp w zw. z art. 104 kpa oraz naruszenia art. 97 § 1 pkt 4, art. 100 § 1 w zw. z art. 104 kpa.
Odnosząc się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia art. 7, art. 77, art. 80, art. 6, art. 8, art. 9, art. 11 oraz art. 15 kpa, wskazać należy, że skoro kwestia postępowania wszczętego skargą złożoną w trybie art. 68 ukp nie stanowiła kwestii prejudycjalnej, a do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami niezbędne jest jedynie ustalenie, że egzamin kwalifikacyjny zakończył się wynikiem negatywnym, to fakt toczenia się postępowania skargowego dotyczącego egzaminu nie jest okolicznością istotną z punktu widzenia art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. c ukp, który swoją treścią wyznacza zakres postępowania wyjaśniającego. Postępowanie wyjaśniające obwarowane jest zasadami szybkości i ekonomiki postępowania, które powodują, że w ramach prowadzonego postępowania należy unikać podejmowania czynności, które nie doprowadzą do jego sprawnego zakończenia i skutkować będą nieuzasadnioną przewlekłością postępowania. Autor skargi kasacyjnej podnosząc zarzut odstąpienia od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw, nie powołał innych rozstrzygnięć wydanych w tego typu sprawach przez organ, który wydał zaskarżoną decyzję. Jedynym przykładem wskazującym na odmienne podejście organu podanym w skardze kasacyjnej była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] sierpnia 2017 r. wydana w rozpoznawanej sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powoduje to, że brak jest podstaw do przyjęcia, że organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie, odstąpił od utrwalonej praktyki rozpoznawania spraw. Tym samym zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak było podstaw do uznania, iż uzasadniony jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 7, art. 77, art. 80, art. 6, art. 8, art. 9, art. 11 oraz art. 15 kpa.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak było także podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 107 § 3 kpa przez niedostrzeżenie, że w uzasadnieniu decyzji nie zawarto rzetelnego opisu oceny faktów podanych przez stronę w trakcie postępowania. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji prawidłowo odnosi się bowiem do kwestii negatywnego wyniku egzaminu jako przesłanki niezbędnej do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Odnotować przy tym należy, że autor skargi kasacyjnej formułując ten zarzut, nie wskazał, które to fakty jego zdaniem zostały pominięte w uzasadnieniu decyzji Kolegium.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 w zw. z art. 141 § 4 w z w. z art. 106 § 3, art. 134 § 1, art. 133 § 1 ppsa, wskazać należy, że rozpoznawana sprawa dotyczy kontroli działalności administracji w zakresie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. Poza zakresem kontroli pozostaje zatem postępowanie w przedmiocie skargi złożonej przez M.S. w trybie art. 68 ukp, co zostało prawidłowo zaznaczone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. W postępowaniu tym skarżącemu przysługiwały odrębne środki prawne mające na celu doprowadzenie do wydania przez organ rozpatrujący tę skargę rozstrzygnięcia w przewidzianej prawem formie i umożliwienia jego kontroli na drodze instancyjnej oraz sądowoadministracyjnej. Tym samym w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do uznania, że stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku było w tym zakresie niespójne, a Sąd pominął kwestię naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania w postępowaniu wszczętym skargą złożoną w trybie art. 68 ukp. Skoro decydujące dla możliwości cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami było ustalenie, że skarżący został poddany egzaminowi sprawdzającemu jego kwalifikacje i egzamin ten zakończył się wynikiem negatywnym, to brak było podstaw do uznania, że w sprawie doszło do wybiórczego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Organy prawidłowo bowiem z punktu widzenia art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. c ukp ustaliły, że przeprowadzony egzamin dał wynik negatywny i nie podważono ważności tego egzaminu poprzez wydanie przez Marszałka Województwa stosownej decyzji. Tym samym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 141 § 4 w z w. z art. 106 § 3, art. 134 § 1, art. 133 § 1 ppsa należało uznać za niezasadny.
Fakt, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem postępowania jest kontrola działalności administracji w zakresie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, a nie postępowanie w przedmiocie skargi dotyczącej egzaminu powoduje, że rozpoznanie przez właściwy organ tej skargi w nieprawidłowym trybie nie może rzutować na stwierdzenie nieważności decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Ewentualne bowiem stwierdzenie naruszenia przepisów prawa przez sposób rozpatrzenia skargi złożonej w trybie art. 68 ukp może skutkować stosowną akcją procesową w tym postępowaniu, bez jednoczesnego wpływu na treść decyzji wydanej na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. c ukp. Ponadto, jak wskazano to powyżej, cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami związane jest z przesłanką negatywnego wyniku egzaminu sprawdzającego kwalifikacje do prowadzenia pojazdami, a nie rozpatrzenia skargi na egzamin. Tym samym ewentualne uchybienia dotyczące przebiegu egzaminu oraz wady w zakresie rozpoznania skargi złożonej na podstawie art. 68 ukp nie mają – wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej – wpływu na możliwość stwierdzenia nieważności decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Ewentualne późniejsze stwierdzenie we właściwej formie, że przeprowadzony egzamin był wadliwy w stopniu uzasadniającym uchylenie jego wyników, spowoduje otwarcie skarżącemu możliwości wystąpienia o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa.
W konsekwencji powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. art. 1 § 1 i 2 pusa w zw. z art. 3 §1 i 2 pkt. 1 ppsa, w zw. z art. 106 § 3, art. 134 § 1, w zw. art. 135 ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 78, art. 45 ust. 1, art. 176, art. 184 Konstytucji RP, art. 15, art. 104 oraz 107 kpa.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 ppsa w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19 innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.