Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 320/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. T. w sprawie ze skargi M. T. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia (...) października 2012 r. nr (...) w przedmiocie ochrony danych osobowych.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w dniu 10 stycznia 2013 r. M. T. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, wydaną przez organ w I instancji. Od powyższej decyzji skarżącemu przysługiwał środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że wniosek taki skarżący złożył 23 października 2012 r. W wyniku jego rozpoznania Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w dniu (...) grudnia 2012 r. wydał decyzję nr (...), którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia 3 października 2012 r. Mimo prawidłowego pouczenia zawartego w powyższej decyzji o przysługującej skardze, M. T. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję pierwszoinstancyjną. Zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i sądowym strona była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który wyraźnie wskazał jako przedmiot zaskarżenia decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia (...) października 2012 r. Jakkolwiek zatem skarżący wyczerpał tok instancji w postępowaniu administracyjnym w rozumieniu powołanych na wstępie przepisów, to skargę złożył na decyzję wydaną przez organ w I instancji, która nie rozstrzygała ostatecznie sprawy i nie kończyła postępowania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. T. zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że zachodzą przesłanki jego zastosowania.
Powołując się na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W motywach skargi kasacyjnej wskazano, iż błąd w oznaczeniu zaskarżonej decyzji był jedynie wynikiem oczywistej pomyłki pisarskiej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną z dnia 10 lipca 2013 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej odrzucenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Wskazać należy, że stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast zgodnie z art. 52 § 1 tej ustawy, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Natomiast stosownie do art. 52 § 2 powołanej ustawy, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega bowiem jedynie decyzja ostateczna, czyli wydana w postępowaniu drugoinstancyjnym, choć nie oznacza to, że w skardze nie można również wnosić o uchylenie decyzji ją poprzedzającej.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż skarżący jako przedmiot zaskarżenia do Sądu pierwszej instancji wskazał decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 3 października 2012 r., a więc decyzję wydaną w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, która nie rozstrzygała sprawy i nie kończyła postępowania. Skarga na tą decyzję była więc niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu. Sąd nie mógł także nadać dalszego biegu skardze, ponieważ nie jest uprawniony do samodzielnej konkretyzacji przedmiotu zaskarżenia.
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi, sąd bada w pierwszej kolejności jej dopuszczalność. Jednym z warunków tej dopuszczalności, jest właśnie prawidłowe wskazanie przedmiotu zaskarżenia. Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Użyte w tym przepisie sformułowanie "innych" wskazuje na inne przyczyny niż wymienione w pkt 1-5 art. 58 § 1 p.p.s.a. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn występuje zwłaszcza, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia, albo na akt administracyjny nie podlegający kognicji sądu administracyjnego. Sąd pierwszej instancji prawidłowo zatem odrzucił przedmiotową skargę, skoro niedopuszczalna była skarga na decyzję organu pierwszej instancji.
Na marginesie należy także zauważyć, iż skarżący został prawidłowo pouczony przez organ o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego od decyzji wydanej w postępowaniu drugoinstancyjnym tj. z dnia 6 grudnia 2012 r.
Uznając, że Sąd pierwszej instancji zgodnie z prawem odrzucił skargę, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. art. 184 p.p.s.a w związku z art. 182 §1 i §3 p.p.s.a, oddalił skargę kasacyjną.