Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2211/12 oddalił skargę J. G. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stopień służbowy.
Wyrok zapadł w następujących okolicznościach prawnych i faktycznych sprawy.
Dyrektor Izby Celnej w [...] w dniu [...] listopada 2009 r., działając na podstawie art. 223 ust. 1 i ust. 5 oraz art. 115 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323), mianował J. G. z dniem 30 listopada 2009 r. na stopień służbowy starszego rachmistrza celnego w korpusie podoficerów Służby Celnej.
Szef Służby Celnej decyzją z dnia [...] października 2012 r. utrzymał w mocy powyższy akt mianowania. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że po wejściu w życie nowej ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, zgodnie z art. 223 ust. 1 tej ustawy, kierownicy urzędów zostali zobowiązani do mianowania funkcjonariuszy na aktualne stopnie służbowe. Zadaniem kierownika urzędu było umieszczenie danego funkcjonariusza we wskazanym w ustawie korpusie, w zależności od dotychczasowego stopnia lub zajmowanego stanowiska, bądź pełnionych obowiązków (art. 223 ust. 2-6 ustawy). J. G. w swym odwołaniu domagała się mianowania na stopień służbowy w korpusie oficerów młodszych na podstawie art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej. Jednakże ten ostatni przepis nie mógł mieć w jej sprawie zastosowania. Dotyczy on bowiem funkcjonariusza, który wskazane w nim wymogi spełniał bezpośrednio przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej.
Z akt sprawy wynika zaś, że J. G. stanowiska związane z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników zajmowała tylko w przeszłości (kilka lat wcześniej). Przed dniem wejścia w życie nowej ustawy, tj. w dniu 30 października 2009 r., zajmowała natomiast stanowisko inspektora celnego i posiadała stopień służbowy młodszego dyspozytora celnego. Stanowisko inspektora celnego nie zostało zaliczone do kategorii stanowisk kierowniczych, o których mowa w art. 17 ust. 1 i ust. 13 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej. Mianowanie do korpusu oficerów młodszych Służby Celnej, o którym mowa w art. 223 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, dotyczyło wyłącznie funkcjonariuszy zajmujących bądź wyższe stanowiska kierownicze, bądź stanowiska: kierownika zmiany, referatu, oddziału oraz naczelnika wydziału w izbie celnej. Posiadany zaś przez J. G. stopień służbowy młodszego dyspozytora celnego nie upoważniał do określenia stopnia w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej.
Wobec powyższego mianowanie J. G. przez Dyrektora Izby Celnej w [...] na stopień w korpusie podoficerów Służby Celnej prawa nie naruszało. Taka nominacja na stopień służbowy mieszczący się we wskazanym korpusie nastąpiła z uwzględnieniem wszelkich wymogów określonych przez ustawodawcę w art. 223 ustawy o Służbie Celnej. Dyrektor Izby Celnej w [...], z uwagi na kryteria określone w art. 223 ust. 7 ustawy o Służbie Celnej, uwzględnił bowiem zarówno okres służby funkcjonariuszki, jak i jej wykształcenie, studia podyplomowe, fakt uczestnictwa w misjach zagranicznych lub zespołach organizowanych przez Ministerstwo Finansów w okresie ostatnich 10 lat, zajmowane stanowisko oraz posiadany dotychczas stopień służbowy. Z tych względów J. G. została mianowana na stopień służbowy starszego rachmistrza celnego, który jest najwyższym stopniem w korpusie podoficerów Służby Celnej. Zgodnie z art. 223 ust. 5 ustawy o Służbie Celnej celniczka mogła być przy tym przypisana jedynie do korpusu podoficerów Służby Celnej, gdyż przed dniem wejścia w życie ustawy posiadała stopień młodszego dyspozytora celnego.
Decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] października 2012 r. J. G. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W skardze zarzuciła organowi naruszenie prawa materialnego, tj.: a) niezastosowanie art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej na skutek błędnej wykładni tego przepisu i przyjęcie, że przesłanką mianowania funkcjonariusza celnego na odpowiedni stopień służbowy w korpusie oficerów młodszych jest wyłącznie zajmowanie wskazanego stanowiska w okresie bezpośrednio poprzedzającym wejście w życie ustawy; b) błędne zastosowanie art. 223 ust. 5 ustawy o Służbie Celnej, pomimo tego, że w sprawie powinien mieć zastosowanie przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej.
W odpowiedzi na skargę Szef Służby Celnej wniósł o jej oddalenie i potrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), skargę J. G. oddalił.
W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że wykładnia językowa art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, a zwłaszcza użytego w tym przepisie zwrotu "przed dniem wejścia w życie ustawy zajmował stanowisko", nie prowadzi do jasnego i jednoznacznego rezultatu. W takiej sytuacji trzeba odwołać się do wykładni systemowej oraz celowościowej, gdyż takie metody interpretacji służą do rozstrzygania wątpliwości, jakie nasuwa wykładnia językowa, a w szczególności pozwalają uzasadnić wybór między różnymi możliwościami interpretacji językowej danego zwrotu czy przepisu. Uwzględniając fakt usytuowania omawianej normy w przepisach przejściowych ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej i cel takich przepisów przejściowych, zwrot "przed dniem wejścia w życie ustawy" należy bezwzględnie odnosić do momentu bezpośrednio poprzedzającego wejście w życie nowej ustawy.
Inna interpretacja tego zwrotu, sprowadzająca się do twierdzenia, że chodzi w nim o dowolny okres przed wejściem w życie tej ustawy, prowadziłaby do uznaniowości w zakresie przyporządkowania funkcjonariuszy do określonych korpusów, w zależności od tego, jaki okres służby danego funkcjonariusza, poprzedzający wejście w życie ustawy, kierownik urzędu wziąłby pod uwagę. Przyjęcie poglądu, prezentowanego przez skarżącą, oznaczałoby, że każdy celnik, który nawet incydentalnie i to na wiele lat przed dniem wejścia w życie ustawy z 2009 r. zajmował stanowisko wiążące się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnił obowiązki na takim stanowisku, powinien być mianowany na stopień służbowy w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. Taka wykładnia omawianego przepisu nie może być zaakceptowana, bowiem pozostawałaby w sprzeczności nie tylko z celem przedmiotowej regulacji, ale nade wszystko w sposób nieuprawniony promowałaby tych funkcjonariuszy celnych, którzy zostali pozbawieni stanowisk przed dniem wejścia w życie nowej ustawy, bądź przed tą datą stanowiska te utracili.
Zdaniem Sądu I instancji skoro w sprawie bezsporne jest, że w dniu wejścia w życie nowej ustawy o Służbie Celnej, J. G. pełniła służbę na stanowisku inspektora celnego i posiadała stopień służbowy młodszego dyspozytora celnego, to nie było podstaw do mianowania jej na stopień służbowy w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. Z uwagi na ostatnio zajmowane stanowisko i posiadany stopień służbowy, skarżąca w oparciu o art. 223 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej prawidłowo zatem została mianowana na stopień służbowy starszego rachmistrza celnego w korpusie podoficerów Służby Celnej.
W skardze kasacyjnej J. G., reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżyła wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości, domagając się uchylenia tego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. błędną wykładnię art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej polegającą na przyjęciu, że na stopień służbowy w korpusie oficerów młodszych mogą być mianowani jedynie ci funkcjonariusze celni, którzy w dniu wejścia w życie ustawy pozostawali w służbie stałej i zajmowali stanowiska wiążące się z podporządkowaniem służbowym.
W uzasadnieniu wskazano, że prawidłowa wykładnia sformułowania "przed dniem wejścia w życie ustawy" powinna prowadzić do wniosku, że przesłanką aktualizacyjną obowiązek mianowania funkcjonariusza na odpowiednie stanowisko w korpusie oficerów młodszych jest fakt zajmowania przez niego jakiegokolwiek stanowiska wymienionego w art. 223 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej i to w dowolnym czasie przed dniem wejścia w życie tej ustawy. Według reguł językowych języka polskiego przyimek "przed" wraz z użytym po nim rzeczowniku określa zdarzenie, względem którego stan rzeczy, o którym mowa w tym przepisie, wystąpił wcześniej. Użycie w omawianym przepisie zwrotu "przed" nie pozwala zatem na uznanie, że ustawodawca miał na myśli tylko i wyłącznie stan istniejący w chwili wejścia w życie ustawy, bądź też stan istniejący wyłącznie bezpośrednio przed wejściem ustawy w życie. Literalna wykładnia tego sformułowania prowadzi do wniosku, że chodzi o czas istniejący przed dniem wejście w życie nowej ustawy, niekoniecznie istniejący w dniu wejścia w życie ustawy.
Zdaniem autora skargi kasacyjnej, jeżeli ustawodawca posługuje się w tym samym akcie prawnym dwoma różnymi sformułowaniami ("w dniu wejścia w życie ustawy" i "przed dniem wejścia w życie ustawy"), to biorąc pod uwagę racjonalność ustawodawcy oraz zasadę jednoznaczności, wyrażoną w § 10 Zasad techniki prawodawczej, nie mógł mieć na myśli tej samej treści. Różne zwroty nie mogą być stosowane zamiennie. Gdyby wolą ustawodawcy było, aby stan opisany w omawianym przepisie istniał bezpośrednio przed dniem wejścia ustawy, to dałby temu wyraz przez nadanie przepisowi innego brzmienia.
Dodatkowo podkreślono, że art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej jest przepisem kompetencyjnym i przejściowym. Przepisy takie można interpretować jedynie wprost, bez modyfikacji. Wykładnia dokonana przez Sąd I instancji stanowi zawężającą, przez to nieuprawnioną, modyfikację kompetencji i obowiązku wynikającego ze wskazanego przepisu, a ponadto próbę nieuprawnionego wyjścia poza ramy normy prawnej i tworzenia dodatkowych, pozaustawowych kwantyfikatorów warunkujących określenie stopnia w korpusie oficerów młodszych.
Za wykładnią przyjętą w zaskarżonym wyroku nie mogą także przemawiać względy celowościowe. Intencją ustawodawcy było wykorzystanie potencjału kadrowego Służby Celnej, a zatem by stopnie oficerskie otrzymywały osoby o wysokich kwalifikacjach, a kompetencje kierownicze zostały szczególnie wyróżnione jako istotne dla stopnia oficerskiego.
Przesłanką aktualizującą obowiązek mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe w korpusie oficerów młodszych powinno być zatem zajmowanie w jakimkolwiek przedziale czasowym, przed dniem w życie ustawy, określonego stanowiska służbowego.
Wykładnia przepisu art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej jest ponadto niesprawiedliwa społecznie oraz nielogiczna. Prowadzi ona bowiem do sytuacji, gdy do korpusu oficerów młodszych mianowani są celnicy, którym na dzień przed wejściem w życie ustawy powierzono stanowiska kierownicze. Z regulacji tej nie mogą zaś skorzystać inni funkcjonariusze, którzy wcześniej, przez wiele lat zajmowali odpowiedzialne stanowiska kierownicze, a później zostali przeniesieni na inne stanowiska niezwiązane z podporządkowaniem funkcjonariuszy czy pracowników.
Nieuzasadniona jest również argumentacja Sądu odwołująca się do faktu umiejscowienia art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej w przepisach przejściowych. Dostosowanie stanu zastanego do gradacji nowych stopni służbowych powinno bowiem wiązać się z mianowaniem do korpusu oficerów młodszych funkcjonariuszy o wysokich kwalifikacjach, posiadających kompetencje kierownicze, sprawdzone w dowolnym czasie przed wejściem w życie ustawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Rozpoznając niniejszą skargę w tych granicach, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Podstawową kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest ustalenie znaczenia zwrotu "przed dniem wejścia w życie ustawy" użytego w art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, a także w art. 223 ust. 1 tej ustawy stanowiącym podstawę materialną decyzji w przedmiocie nadania skarżącej aktualnego stopnia służbowego.
Rozumienie określonego sformułowania stanowi wynik (konsekwencję) dokonania wykładni normy prawnej, w której taki zwrot jest zawarty. Wykładnia prawa dokonywana jest wedle utrwalonych reguł i kryteriów. Jakkolwiek pierwszeństwo co do zasady przyznaje się wykładni językowej, to coraz częściej stosuje się także pozostałe sposoby interpretacji tekstu prawnego lub wspólny wynik kilku spośród nich. W praktyce dominuje wykładnia stanowiąca kompilację różnych sposobów, niesprzecznych ze sobą, wśród których wykładnia językowa jest wzmacniana pozostałymi, zwłaszcza gdy reguły językowe nie prowadzą do uzyskania jednoznaczności interpretacyjnej danego zwrotu. Znaczenie przepisu – jak zauważył L. Morawski (Wykładnia w orzecznictwie sądów. Komentarz, Toruń 2002. s.
77) – zależy nie tylko od jego językowego sformułowania (kontekst językowy), ale także od treści innych przepisów (kontekst systemowy) oraz całego szeregu wyznaczników, takich jak między innymi cele i funkcje danej regulacji prawnej (kontekst funkcjonalny).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego niniejszą sprawę prymat wykładni gramatycznej można zachować tylko w odniesieniu do przepisów sformułowanych w sposób niebudzący wątpliwości z punktu widzenia potocznie i powszechnie stosowanego języka oraz tylko wówczas, gdy ten sposób wykładni daje wynik niekolidujący z wynikami innych metod. Zatem tylko wówczas poprzestanie na językowym ich wyłożeniu może być uzasadnione, bo wtedy znaczenie przepisów na gruncie językowym jest dla wszystkich jednoznaczne. Stan taki nie zachodzi jednak w niniejszej sprawie, bowiem pojawiły się w niej różne wersje rozumienia omawianego zwrotu. Jest tak przede wszystkim z tego powodu, że sformułowanie "przed dniem wejścia w życie ustawy" nie precyzuje konkretnej daty, z jaką wiąże się uregulowany w przepisie skutek prawny. Może więc chodzić zarówno o dzień bezpośrednio poprzedzający datę wejścia w życie ustawy, jak i wcześniejszy okres (bardziej odległy w przeszłości) przed dniem, w którym ustawa wchodzi w życie.
Wieloznaczność tej konstrukcji gramatycznej wskazuje, że zwrot ten jest na tyle nieprecyzyjny, że wykładnia językowa niewątpliwie nie jest wystarczająca dla ustalenia jego sensu i znaczenia. Dlatego w tym zakresie należy odwołać się do innych metod wykładni, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji.
Przy interpretacji omawianego zwrotu pewną wskazówkę może stanowić uzasadnienie projektu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. W projekcie tego aktu prawnego zaakcentowano konieczność uregulowania w przepisach przejściowych zagadnienia dostosowania dotychczasowych stosunków służbowych funkcjonariuszy celnych do nowych rozwiązań prawnych. Zatem przepisy art. 222 i art. 223 ustawy o Służbie Celnej miały pełnić rolę dostosowawczą. Ich zadaniem było przeniesienie dotychczasowych stanów dotyczących poszczególnych funkcjonariuszy celnych pod odmienne od dotychczasowych uregulowania nowej ustawy. Dlatego interpretując zamieszczone w nich zwroty, niezbędne jest odwołanie się do tego celu, jak również do reguł wykładni systemowej.
Zauważyć zatem trzeba, że przywołane przepisy znalazły się w rozdziale "Przepisy przejściowe". Istota tego rodzaju przepisów polega na tym, że odnoszą się one do stosunków prawnych zastanych w momencie wprowadzenia w życie nowej regulacji prawnej i mają na celu specjalne uregulowanie tych stosunków prawnych w świetle wchodzących w życie nowych przepisów prawa (tak m. in. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 544/06, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepisy przejściowe zawierają reguły intertemporalne, czyli reguły prawne służące rozgraniczeniu czasowych zakresów zastosowania reżimów dawnego i nowego prawa oraz określaniu wpływu nowej regulacji na stany faktyczne, stosunki prawne oraz skutki powstałe i trwające pod rządami dotychczasowej regulacji. Generalnie ich rolą jest więc uporządkowanie zastanych w dniu wejścia w życie nowej ustawy stosunków prawnych i wprowadzenie ich pod rządy nowego aktu prawnego, w szczególności określenie sposobu i trybu załatwienia spraw niezakończonych, ewentualne utrzymanie dotychczasowych instytucji prawnych zniesionych przez nowe przepisy, zachowanie uprawnień i obowiązków oraz utrzymanie w mocy dotychczasowych przepisów wykonawczych (§ 30 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej - Dz. U. Nr 100, poz. 908).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego badając sporną materię, należy mieć na względzie systematykę i przepisy określonej ustawy, gdyż interpretacja zależna jest od specyfiki konkretnej regulacji prawnej. Proces interpretacji trzeba przede wszystkim rozpocząć od wyłożenia normy zawartej w art. 222 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej. Wyraża ona regułę, że celnicy pełniący służbę w dniu wejścia w życie nowej ustawy stają się funkcjonariuszami w rozumieniu nowej ustawy. Art. 222 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej jest zatem przepisem nadrzędnym w tej części ustawy, zaś dalsze przepisy są jego konsekwencją i mają na celu ukształtowanie treści nowych stosunków służbowych funkcjonariuszy celnych. Posłużenie się w art. 222 ust. 1 tej ustawy zwrotem "w dniu wejścia w życie ustawy" nie dowodzi sugerowanego przez stronę skarżącą kasacyjnie znaczenia zwrotu "przed dniem wejścia w życie ustawy", zastosowanego w dalszych przepisach.
Po pierwsze, nie można było w art. 222 ust. 1 użyć innego sformułowania, gdyż tylko celnik pełniący służbę w dniu 31 października 2009 r. stawał się funkcjonariuszem celnym pod rządami nowej pragmatyki służbowej. Po wtóre, użycie zwrotu "w dniu wejścia w życie ustawy" w art. 223 ustawy o Służbie Celnej nie miałoby uzasadnienia, skoro z tą właśnie datą następowała już zmiana dotychczasowych stosunków służbowych funkcjonariuszy celnych w stosunki przewidziane nową ustawą, czyli w tej dacie wykreowany został stosunek służbowy o nowej treści. Dlatego art. 222 ust. 3 tej ustawy ten mógł obejmować tylko stany sprzed tej daty. Po trzecie, art. 222 ust. 3 ustawy o Służbie Celenej stanowi o propozycji miejsca pełnienia służby, stanowiska i uposażenia tym funkcjonariuszom, o których mowa w ust.
1. Te ostatnie zagadnienia, podobnie jak nadanie nowego stopnia przypisanego do określonego korpusu, stanowią istotny element procesu kształtowania nowej sytuacji prawnej funkcjonariuszy. Kwestie ustalenia miejsca i warunków pełnienia służby nie są jednak tożsame z przemianowaniem na określone stopnie. Użycie innych sformułowań w przepisach dotyczących tych różnych materii było zatem w pełni usprawiedliwione. Podobnie zresztą jak specyfika regulacji uzasadnia zastosowanie przyjętego zwrotu przykładowo w przepisach art. 226 ust. 1-3, art. 227, art. 228, art. 231 ust.
1. W art. 223 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej zakreślono miesięczny termin do dokonania mianowania na stopnie służbowe, wedle reguł zawartych w ust. 7 tego przepisu. Nadanie nowych stopni oraz pierwszy przydział do korpusu dokonany miał być w oparciu o przepisy przejściowe, a więc na zasadzie szczególnej regulacji, wedle ściśle określonych zasad zawartych w ust. 2, 3, 4, 5 i 6 tego przepisu. Kształtując treść stosunku służbowego w tym przedmiocie, niepodobna zgodzić się, aby rolą kierowników urzędów było poszukiwanie w całej karierze funkcjonariuszy jakichkolwiek okresów służby związanych z zajmowaniem stanowisk związanych z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, a także ustalanie przyczyn przeniesienia we wcześniejszym okresie funkcjonariuszy ze stanowisk kierowniczych na inne stanowiska służbowe. Nie takie było ratio legis przywołanych przepisów. Intencją ustawodawcy było wydanie decyzji porządkującej zastany stan rzeczy na dzień wejścia w życie nowej regulacji. Punktem odniesienia musi być zatem dotychczasowy stan prawny oraz stosunki prawne ukształtowane na jego podstawie, trwające w momencie wejścia życie przepisów nowej ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej.
Dlatego sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego uznać należy za chybiony.
Z miarodajnych, niezakwestionowanych w skardze kasacyjnej ustaleń faktycznych wynika, że J. G. we wcześniejszym okresie zajmowała stanowiska związane z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników. Jednakże przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, to jest w dniu 30 października 2009 r., służby na powyższych stanowiskach już nie pełniła. Zajmowała bowiem stanowisko inspektora celnego i posiadała stopień służbowy młodszego dyspozytora celnego. Skoro nie spełniała we wskazanej dacie warunków przewidzianych w art. 223 ust. 3 pkt 2 powołanej ustawy, gdyż nie zajmowała już stanowiska, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych i nie pełniła obowiązków na takim stanowisku, to oczywistym jest, że nie mogła być mianowana na stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. Sądowi I instancji, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, nie można zatem zarzucić ani błędnej wykładni ani niewłaściwego zastosowania art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.