Uzasadnienie
A. W. w dniu [...] lipca 2005 r. zwrócił się do Ministra Infrastruktury o wydanie decyzji zobowiązującej [...] Sp. z o.o. do przestrzegania ustawy Prawo o ruchu drogowym i homologacji pojazdów oraz nakazanie importerowi podłączenia tylnego prawego światła przeciwmgłowego L-47 w sprowadzanych pojazdach. Pismo to zostało potraktowane jako skarga w trybie 227 kpa - działania organów administracji nie zakończyły się wydaniem decyzji.
W skardze do Sądu skarżący zarzucił organowi bezczynność w zakresie rozpoznania jego skargi oraz dodatkowo wniósł skargę na nieprzestrzeganie przepisów prawa oraz skargę na naruszenie interesu publicznego i prywatnego oraz pozbawienie praw nabytych w zakresie bezpieczeństwa pojazdu samochodowego na drogach publicznych. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu wniósł o umorzenie postępowania, wskazując, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r. na podstawie art. 66 § 3 kpa, zwrócił skarżącemu pismo z dnia [...] lipca 2005 r.
Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie w przedmiocie bezczynności organu i odrzucił skargę A. W. w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że pismo skarżącego zostało błędnie zakwalifikowane przez organ jako skarga, o której mowa w art. 227 kpa, której rozpoznanie powinno zakończyć się zawiadomieniem o sposobie załatwienia sprawy, podczas gdy w istocie jest podaniem, o którym mowa w art. 66 § 3 kpa, i które powinno podlegać zwróceniu postanowieniem (co ostatecznie organ uczynił w dniu [...] lutego 2007 r.). Ponieważ pismo zostało zwrócone postępowanie w zakresie bezczynności organu stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu. Odnośnie pozostałych zarzutów zawartych w skardze do sądu administracyjnego Sąd I instancji wskazał, że podniesione w pkt 2 i 3 skargi zarzuty nie mieszczą się w katalogu spraw, o których mowa w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., co czyni ją niedopuszczalną w tym zakresie.
W skardze kasacyjnej od tego postanowienia pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie art. 1 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi strony, która wskazywała na rażące naruszenie prawa przez Ministerstwo Transportu oraz na jego działanie i bezczynność w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie art. 3 § 1, 2 i 3 p.p.s.a. w zakresie sprawowania kontroli niezgodnej z prawem działalności organu w odniesieniu do bezpieczeństwa na drogach publicznych, a także zarzucił naruszenie prawa materialnego, przez nieodniesienie się do bezczynności Ministerstwa Transportu, co stanowi naruszenie art. 237 § 1 kpa, a Sąd najwyższy wielokrotnie zwracał uwagę na przedawnienia.
Dodatkowo w skardze kasacyjnej podniesiono, że "WSA nie ma żadnych dowodów" na twierdzenie, że Ministerstwo zwróciło stronie jej skargę z dnia [...] lipca 2005 r., w postanowieniu tym mowa jest o podaniu. Zachowanie wymagań prawnych z art. 79 i 81 kpa jest bezwzględnym obowiązkiem organów administracji państwowej, a naruszenie tego obowiązku stanowi naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym mającym wpływ na postanowienie WSA z dnia 14 czerwca 2007 r. Zdaniem autora skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył także art. 7 p.p.s.a., nie podejmując czynności zmierzających do szybkiego załatwienia sprawy. Ponadto wskazano, że Sąd naruszył także przepisy postępowania administracyjnego, a w konsekwencji naruszenie art. 156 kpa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Należy wskazać, że podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 3 § 1, 2 3 p.p.s.a., został sformułowany bardzo ogólnie, niemniej jednak przepisów tych Sąd I instancji nie naruszył w zaskarżonym postanowieniu. Organ administracji nie pozostaje w bezczynności, skoro postanowieniem Ministra Transportu z dnia [...] lutego 2007 r. pismo z dnia [...] lipca 2005 r. zostało zwrócone skarżącemu. W tej sytuacji postępowanie ze skargi na bezczynność organu należało umorzyć. W sprawie zaistniała bowiem bezprzedmiotowość postępowania w tym zakresie. Minister Transportu postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r. "podjął działanie" i nie pozostaje bez wątpienia w bezczynności, co obligowało Sąd do zastosowania art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Również właściwie Sąd potraktował zarzuty skargi zawarte w punkcie drugim i trzecim - nieprzestrzeganie przepisów prawa oraz naruszenie interesu publicznego i prywatnego i pozbawienie praw nabytych w zakresie bezpieczeństwa pojazdu samochodowego na drogach publicznych, kwalifikując je jako sprawy nie podlegające rozpoznaniu przed sądy administracyjne, nie mieszczą się one w kategorii spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych, wymienionych w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej - naruszenia "przepisów postępowania administracyjnego, a w konsekwencji naruszenie art. 156 kpa.", czy naruszenia art. 1 p.p.s.a. należy wskazać, że zarzuty te są całkowicie bezpodstawne.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.