Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 25 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 1669/10

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 375/10 oddalił skargę R.O. na decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o przyznaniu dodatku za rozłąkę.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej: K.p.a.) utrzymał w mocy decyzję Dowódcy Operacyjnego Sił Zbrojnych z dnia [...] października 2009 r. nr [...], którą to decyzją: 1) uchylono decyzję Dowódcy Operacyjnego Sił Zbrojnych: a) z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...]; b) z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], w przedmiocie przyznania R.O. dodatku za rozłąkę z rodziną;

2) odmówiono mu przyznania dodatku za rozłąkę z rodziną na skutek wniosku złożonego w dniu 4 grudnia 2007 r., tj. za okres od dnia 5 grudnia 2007 do dnia 31 października 2008 r. oraz 3) odmówiono mu przyznania dodatku za rozłąkę z rodziną z urzędu od dnia 1 listopada 2008 r. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowił art. 86 ust. 1 w zw. z art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892), § 2 pkt 4 i 5-7, § 3 ust. 1 pkt 6, § 7a, § 10 ust. 1 oraz § 11 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe (Dz. U. Nr 140, poz. 1487 ze zm.).

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że niezbędnym elementem uzasadniającym przyznanie dodatku za rozłąkę jest istnienie związku przyczynowo -skutkowego pomiędzy przeniesieniem służbowym żołnierza zawodowego, a pozostawaniem w rozłące z rodziną i powiązaną z tym koniecznością ponoszenia dodatkowych kosztów utrzymania. Wskazując na treść § 7a ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za podróże służbowe (Dz. U. Nr 140, poz. 1487 ze zm.) stwierdził, że okoliczność posiadania członków rodziny nie stanowi przesłanki uprawniającej do otrzymania dodatku za rozłąkę bowiem kluczowym elementem uzasadniającym przyznanie takiego dodatku jest zaistnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy przeniesieniem służbowym żołnierza zawodowego, a pozostawaniem w rozłące z najbliższą rodziną i powiązaną z tym faktem koniecznością ponoszenia dodatkowych kosztów utrzymania.

W związku z powyższym organ odwoławczy podał, że przed przeniesieniem służbowym R.O. z Przemyśla do Warszawy, Sąd Okręgowy w Przemyślu wyrokiem z dnia 8 grudnia 2005 r. orzekł rozwód małżeństwa R.O. z J.D.O. Stan rozłąki nastąpił zatem wskutek orzeczenia rozwodu, a nie przeniesienia służbowego. Wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi powierzono obojgu rodzicom, ustalając miejsce pobytu dzieci przy matce. Określono również sposób utrzymywania przez ojca kontaktów z dziećmi i zasądzono od R.O. na rzecz dzieci rentę alimentacyjną.

Ponadto organ drugiej instancji wyjaśnił, że fakt zameldowania w Warszawie obecnej żony odwołującego uniemożliwia przyznanie mu przedmiotowego dodatku w oparciu o § 7a ust. 3 pkt 1 lit. a powołanego rozporządzenia.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi R.O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił naruszenie: art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 136 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania uzupełniającego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz art. 86 ust. 1 w zw. z art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.) i § 2 pkt 4 i 5-7, § 3 ust. 1 pkt 6, § 7a, § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe (Dz. U. Nr 140, poz. 1487 ze zm.). Ponadto wskazał na naruszenie art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a. przez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz art. 77 ust. 1 K.p.a. przez naruszenie obowiązku rozpatrzenia materiału dowodowego.

W ocenie skarżącego w jego sprawie zachodzi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy przeniesieniem służbowym z Przemyśla do Warszawy, a rozłąką z rodziną.

Skarżący powołując się na art. 7 a ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia służbowe (Dz. U. Nr 140, poz. 1487 ze zm.), które obowiązywało do dnia 31 grudnia 2009 r. wskazał, że dodatek za rozłąkę przysługiwał żołnierzowi posiadającemu członków rodziny, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a zatem także w stosunku do dzieci pozostających na utrzymaniu żołnierza zawodowego. Stwierdził, iż w świetle tego przepisu dzieci z pierwszego związku małżeńskiego pozostają na jego utrzymaniu i bez znaczenia jest to, iż zawarł on drugi związek małżeński. Wyjaśnił, że nigdy z drugą żoną nie mieszkał, gdyż był zakwaterowany w lokalu internatowym, a od 2007 r. toczy się sprawa o rozwiązanie jego obecnego małżeństwa.

Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest niezasadna.

W uzasadnieniu wyroku podał, że istota sprawy sprowadza się do wykładni § 7a cyt. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe. Przepis ten zawiera regulacje związane z uprawnieniem żołnierza zawodowego do otrzymania dodatku za rozłąkę z rodziną.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że celem omawianego przepisu jest złagodzenie żołnierzowi niedogodności związanych z ponoszeniem ciężarów finansowych powstałych na skutek przeniesienia służbowego, bez umożliwienia mu zamieszkiwania w nowym miejscu wspólnie z rodziną. Uprawnienie do przedmiotowego dodatku przysługuje żołnierzowi zawodowemu, którego sytuacja rodzinna i zawodowa wypełnia przesłanki wskazane w ust. 1 i 3 tego przepisu. Wyjaśnił, że dodatek za rozłąkę przysługuje żołnierzowi posiadającemu członków rodziny, o których mowa w § 3 ust. 2, w przypadku, gdy nie przesiedlili się oni wraz z nim do nowego miejsca pełnienia służby i zamieszkują w miejscowości, do której nie jest możliwy codzienny dojazd publicznymi środkami transportu (§ 7a ust. 1 powołanego rozporządzenia). Poza tym, aby ubiegać się o sporny dodatek, jego sytuacja faktyczna musi dodatkowo odpowiadać jednej z przesłanek określonych w ust. 3 § 7a tego rozporządzenia, tj. m.in. żołnierzowi przeniesionemu służbowo nie przekazano do zamieszkiwania wraz z członkami jego rodziny, w nowym miejscu pełnienia służby, lokalu mieszkalnego.

W ocenie Sądu pierwszej instancji w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ prawidłowo wywiódł, iż omawiany dodatek obejmuje wyłącznie sytuację, gdy rozłąka dotyczy żołnierza i jego rodziny, z którą pozostawał we wspólnym gospodarstwie domowym. Za taką wykładnią przemawia treść ust. 3 pkt 2 § 7a przedmiotowego rozporządzenia, zgodnie z którą, okolicznością wykluczającą przyznanie dodatku, jest przekazanie żołnierzowi lokalu mieszkalnego do zamieszkiwania z członkami jego rodziny. Takie sformułowanie powyższego przepisu świadczy o tym, iż dodatek za rozłąkę ma być kierowany do żołnierzy, którzy zamieszkiwaliby ze swoją rodziną, gdyby nie zostali przeniesieni służbowo do innej miejscowości. Oznacza to, że dodatek dotyczy więc tylko żołnierzy, posiadających możliwość stałego zamieszkiwania z rodziną. Wskazał, że za taką interpretacją przemawia też treść § 7a ust. 3 pkt 1a omawianego rozporządzenia, który uzależnia przyznanie dodatku od przeniesienia żołnierza do miejscowości, w której on lub małżonek nie posiada domu, lokalu mieszkalnego, czy stałego zameldowania. Przepis ten odnosi się więc do stanu faktycznego polegającego na wspólnym zamieszkiwaniu żołnierza z rodziną.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy skarżący niezależnie od faktu przeniesienia służbowego, nie posiada realnej możliwości wspólnego zamieszkiwania ze swoimi dziećmi z pierwszego małżeństwa, gdyż zgodnie z treścią wyroku rozwodowego orzekającego rozwiązanie jego pierwszego małżeństwa, miejsce ich zamieszkania znajduje się przy ich matce. Niesporne jest zaś to, iż przed przeniesieniem służbowym skarżący nie zamieszkiwał wspólnie z byłą żoną. Powyższe sprawia, że skarżący nie może skutecznie domagać się dodatku za rozłąkę z rodziną. Przeniesienie służbowe nie pozbawiło go bowiem możliwości zamieszkiwania z dziećmi z pierwszego małżeństwa, gdyż możliwość taką utracił wskutek rozwodu. Okoliczność ponoszenia przez niego kosztów dojazdu do dzieci jest kwestią odrębną niemającą znaczenia przy ocenie uprawnienia skarżącego do przedmiotowego dodatku.

W ocenie Sądu pierwszej instancji organ prawidłowo wywiódł, że skarżącemu nie przysługuje również prawo do dodatku z tytułu rozłąki z jego nową rodziną. Z § 7a ust. 3 pkt 1a ww. rozporządzenia wynika bowiem, że dodatek przyznaje się żołnierzowi przeniesionemu służbowo do miejscowości, w której on lub jego małżonek nie posiada domu lub samodzielnego lokalu mieszkalnego, lub on albo jego małżonek nie jest zameldowany na pobyt stały. Tymczasem w sprawie jest niesporne, że obecna żona skarżącego jest zameldowana w Warszawie.

W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżącemu nie przysługuje dodatek za rozłąkę z rodziną, gdyż w świetle wymogów określonych w § 7a omawianego rozporządzenia, rozłąka taka nie nastąpiła.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej P.p.s.a., skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł R.O. reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając go w całości zarzucił:

1. 1. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 73 w zw. art. 86 ust. 1 w zw. z art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.) w zw. z § 7a, rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe (Dz. U. Nr 140, poz. 1487 ze zm.), poprzez bezzasadne przyjęcie, że przepis ten nie dotyczy skarżącego, gdyż nie posiadał on realnej możliwości stałego zamieszkiwania z rodziną;
2. 2. naruszenie przepisów o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy tj. art. 113 § 1 P.p.s.a., w sytuacji, gdy sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona – w zakresie kiedy faktycznie nastąpiło przeniesienie służbowe skarżącego do pełnienia służby wojskowej w Warszawie i czy wtedy pozostawał on w rozłące z rodziną. Ponadto zarzucił naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a., polegające na sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób ograniczony do wskazania, że kwestionowane decyzje organów nie naruszają prawa, ponieważ organ oceniając sprawę zobligowany był tylko ustalić miejsce zamieszkania drugiej żony skarżącego. Sąd pierwszej instancji pominął natomiast w swej ocenie to, że wydane decyzje dotyczyły rozłąki z dziećmi z pierwszego małżeństwa i nie odniósł się do argumentów podnoszonych w skardze.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniósł, że Sąd pierwszej instancji nie zbadał akt osobowych skarżącego, bądź organ przedstawił w tej sprawie niepełne dane. Wskazał, że do pełnienia służby w garnizonie m.st. Warszawy został przeniesiony w dniu 26 lutego 2004 r., a więc prawie na dwa lata przed datą rozwiązania małżeństwa (tj. dniem 8 grudnia 2005 r.). Przed przeniesieniem służbowym zamieszkiwał z rodziną, natomiast w momencie rozpoczęcia służby w Warszawie nie otrzymał lokalu mieszkalnego w którymi mógłby zamieszkać wspólnie z rodziną. W jego ocenie w tej sprawie wystąpił zatem związek przyczynowo – skutkowy między przeniesieniem, a rozłąką z rodziną i spełniona została przesłanka do przyznania mu dodatku za rozłąkę z rodziną.

Poza tym skarżący podał, że Sąd pierwszej instancji pominął kwestie dojazdu do dzieci wychodząc z błędnego założenia, że nie posiadał on realnej możliwości zamieszkiwania z nimi.

W ocenie skarżącego Sąd pierwszej instancji dokonując wykładni pojęcia rodzina, o którym mowa w § 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia błędnie przyjął, że rodzinę żołnierza uprawnionego do dodatku za rozłąkę z rodziną tworzy łącznie żona i dzieci, choć nie wynika to z treści ww. przepisu. Wskazał, że przepis ten posługuje się spójnikiem "oraz" i oznacza dwie grupy członków rodziny: małżonka i dzieci. Ponadto, podkreślił, że w wyroku rozwodowym nie ograniczono jego władzy rodzicielskiej, a zgodnie z przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego "władza rodzicielska" obejmuje w szczególności obowiązek i prawo rodziców do wykonywania pieczy nad osobą i majątkiem dziecka oraz do wychowywania dziecka. Powinna być wykonywana tak, jak tego wymaga dobro dziecka i interes społeczny. Zasądzenie od niego alimentów na rzecz dzieci nie wyłącza jego obowiązków związanych z władzą rodzicielską.

W związku z powyższym skarżący stwierdził, iż zaskarżony wyrok narusza art. 113 § 1 P.p.s.a, gdyż przepis ten zezwala na zamknięcie rozprawy, gdy sprawa jest dostatecznie wyjaśniona, a rozpoznawana sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona, co miało wpływ na jej wynik.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. autor skargi kasacyjnej podał, że Sąd pierwszej instancji nie ustosunkował się do argumentów podnoszonych w skardze, co uniemożliwia ocenę prawidłowości zaskarżonego wyroku.

W związku z powyższym skarżący wskazał, że dodatki do uposażenia żołnierzy zawodowych przewidziane są w art. 73 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Podniósł, że w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji zarzucił naruszenie tego przepisu, jednakże organ odwoławczy nie odniósł się do tego zarzutu, i jako podstawę wydania zaskarżonej decyzji wskazał art. 86 ust. 1 w zw. z art. 104 ust 2 tej ustawy, a więc przepis kompetencyjny i przepis dotyczący ryczałtu z tytułu przeniesienia, diety za czas przejazdu i pierwszą dobę oraz ryczałtu na pokrycie kosztów przejazdu do nowego miejsca pełnienia służby. Zdaniem skarżącego skoro dodatki te nie były przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, to Sąd pierwszej instancji badając sprawę nie odniósł się do zarzutów objętych jej przedmiotem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w § 2 art. 183 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują.

Skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie oparto na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 P.p.s.a., tj. na naruszeniu prawa materialnego oraz naruszeniu przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty odnoszące się do uchybień procesowych, dopiero bowiem po przesądzeniu, że ustalenia co do stanu faktycznego sprawy przyjęte przez Sąd pierwszej instancji są prawidłowe, albo nie zostały skutecznie podważone, można przejść do skontrolowania prawidłowości subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego.

W zakresie odnoszącym się do naruszenia przepisów postępowania skarga kasacyjna zarzuca naruszenie art. 113 § 1 P.p.s.a. przez niewyjaśnienie, kiedy faktycznie nastąpiło przeniesienie służbowe skarżącego do pełnienia służby wojskowej w Warszawie i czy na skutek tego przeniesienia pozostawał on w rozłące z rodziną co uprawniało go do otrzymania stosownego dodatku do uposażenia oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. przez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku kwestii rozłąki skarżącego z dziećmi z pierwszego małżeństwa i nieodniesienie się do argumentów podnoszonych w skardze.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 113 § 1 P.p.s.a. jest nietrafny. Wyjaśnić należy, iż istotą sądowej kontroli jest ocena zgodności lub niezgodności zaskarżonego aktu administracyjnego z określoną normą prawną. W tym celu sąd administracyjny dokonuje wykładni przepisów prawnych, które były podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Następnie ocenia prawidłowość zastosowania odpowiednio rozumianego przepisu prawa do ustalonego stanu faktycznego sprawy i w ten sposób weryfikuje jego prawidłowość.

Przepis art. 113 § 1 P.p.s.a., który upoważnia przewodniczącego do zamknięcia rozprawy, po uznaniu przez Sąd, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona do rozstrzygnięcia, ma charakter "porządkowy". Reguluje on jedynie jedną z kompetencji przewodniczącego, która wynika z jego funkcji, wydaje on bowiem zarządzenie o zamknięciu rozprawy, gdy zdaniem Sądu sprawa została już dostatecznie wyjaśniona. Ocena spełnienia tych przesłanek należy do Sadu. Powinna ona uwzględniać zasady procesowe, a w szczególności możliwość korzystania przez strony z ich uprawnień procesowych.

Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej "dostateczne wyjaśnienie sprawy", o którym mowa w tym przepisie to nie konieczność wyjaśnienia przez Sąd stanu faktycznego istniejącego w rozpoznawanej sprawie, lecz stan zdolności sprawy do wydania wyroku, a zatem dokonanie przez Sąd oceny, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też nie (por. J. Gudowski Przegląd orzecznictwa z zakresu prawa cywilnego procesowego. PS 2001, s. 81).

W tym przypadku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo zatem uznał, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona i dał temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy określone w tym przepisie. Przedstawiony w nim został bowiem stan faktyczny sprawy wraz ze stanowiskami zajmowanymi przez strony oraz wskazano podstawę prawną oddalenia skargi.

Sąd pierwszej instancji wyjaśnił także motywy podjętego rozstrzygnięcia, ustosunkowując się do twierdzeń i zarzutów skarżącego oraz odnosząc się do innych kwestii istotnych dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, że takie uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym. Ponadto wskazać należy, iż art. 141 § 4 P.p.s.a. nie wymaga, aby Sąd odnosił się do wszystkich aspektów sprawy również tych, które nie mają istotnego znaczenia dla jej rozpoznania.

Odnosząc się bezpośrednio do sformułowanego przez skarżącego zarzutu stwierdzić należy, że przedstawiona argumentacja nie miała wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Zauważyć należy, że przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie była decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym po wznowieniu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawach zakończonych ostatecznymi decyzjami Dowódcy Operacyjnego Sił Zbrojnych z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] i z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie przyznania skarżącemu dodatku za rozłąkę, w którym to postępowaniu oceniono spełnienie bądź niespełnienie przez niego przesłanek do przyznania przedmiotowego dodatku według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji.

Przechodząc do zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego art. 73 w związku z art. 86 ust. 1 w zw. z art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z § 7a rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przenieienie i podróże służbowe poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie stwierdzić należy, iż jest on bezzasadny. Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że istota sprawy sprowadza się do wykładni § 7a cyt. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej oraz oceny, czy skarżący spełniał warunki do przyznania mu dodatku za rozłąkę. Dokonując analizy powołanego przepisu trafnie wskazał, że uprawnienia do przedmiotowego dodatku przysługują żołnierzowi zawodowemu, którego sytuacja rodzinna i zawodowa wypełnia przesłanki określone w ust. 1 i nie występują przesłanki wyłączające, o których mowa w ust. 3 § 7a cyt. rozporządzenia.

Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu, który uznał, że sama okoliczność posiadania przez skarżącego członków rodziny w tym przypadku dzieci z pierwszego małżeństwa, które zamieszkują wraz z matką (byłą żoną skarżącego) i nie przesiedliły się wraz z nim do nowego miejsca pełnienia służby, nie stanowi przesłanki uprawniającej go do otrzymania przedmiotowego dodatku. Przeniesienie służbowe skarżącego nie pozostawało w jakimkolwiek związku przyczynowo-skutkowym z rozłąką z dziećmi i koniecznością ponoszenia dodatkowych kosztów utrzymania.

Z akt sprawy wynika, ze przeniesienie służbowe skarżącego z Przemyśla do Warszawy nastąpiło w dniu 26 lutego 2004 r. W świetle obowiązujących przepisów zarówno w chwili składania przez skarżącego wniosku z dnia 4 grudnia 2007 r. o przyznanie dodatku za rozłąkę, w następstwie którego doszło do wydania przez Dowódcę Operacyjnego Sił Zbrojnych decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] jak i wydanej przez ww. Dowódcę z urzędu decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] o przyznaniu skarżącemu tego dodatku, a także w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie spełniał on warunków do jego przyznania. Małżeństwo skarżącego zostało bowiem rozwiązane wyrokiem Sądu Okręgowego Przemyślu w dniu 8 grudnia 2005 r., a władza rodzicielska nad małoletnimi dziećmi D.O. i A.O. została powierzona obojgu rodzicom, przy czym miejsce ich pobytu ustalono przy matce. Określono również sposób utrzymywania przez skarżącego kontaktów z małoletnimi dziećmi i obowiązek ponoszenia przez niego kosztów ich utrzymania.

A zatem w chwili składania przez skarżącego wniosku z dnia 4 grudnia 2007 r. o przyznanie dodatku za rozłąkę oraz w datach wydawania powołanych decyzji fakt jego przeniesienia służbowego pozostawał bez wpływu na stan rozłąki, a to oznaczało, że przesłanki uprawniające go do jego otrzymania nie zostały spełnione.

Przedmiotowy dodatek nie mógł być skarżącemu przyznaniu również z uwagi na obecną żonę i dziecko z tego małżeństwa, gdyż jest ona zameldowana na pobyt stały w Warszawie. Zachodzi zatem przesłanka określona w art. 3 pkt 1 lit. a § 7a rozporządzenia wyłączająca uprawnienie skarżącego do tego dodatku.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu w oparciu o art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.