Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 14 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 700/15 oddalił skargę S. W. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków.
Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:
Starosta Powiatu Rzeszowskiego prowadził postępowanie w sprawie modernizacji ewidencji gruntów i założenia ewidencji budynków dla nieruchomości gruntowych, budynkowych i lokalowych położonych w gminie Głogów Małopolski w obrębie [...]. Po wyłożeniu projektu operatu opisowo-kartograficznego do publicznego wglądu, w dniu 14 maja 2009 r. S. W. złożyła do niego uwagi, nie wyrażając zgody na przebieg granic jej działki nr [...] z działką nr [...] oraz granic działek nr [...], [...] i [...] wskazując, że wykazane w operacie granice nie są zgodne ze stanem na gruncie, nie jest też zgodna ze stanem faktycznym wykazana powierzchnia budynku mieszkalnego.
W dniu 28 maja 2009 r. dokonano na gruncie ustalenia i pomiaru przebiegu granic, a następnie Starosta poinformował skarżącą o sposobie rozpatrzenia zgłoszonych uwag - z uwagi na brak zgodnego wskazania przebiegu granicy pomiędzy działką nr [...] a działką nr [...] własności S. M. Starosta przyjął do zmodernizowanej ewidencji gruntów i budynków przebieg granicy wynikający z danych pozyskanych w drodze wektoryzacji z dotychczasowej ewidencji, natomiast w zakresie powierzchni budynku - zweryfikowano ją i wprowadzono stosowne zmiany.
Z dniem ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego (nr 42) informacji Starosty Powiatu Rzeszowskiego z dnia 8 czerwca 2009 r., projekt operatu opisowo-kartograficznego stał się operatem ewidencji gruntów.
W dniu 22 września 2009 r. S. W. złożyła zarzuty dotyczące przyjętej w operacie granicy nieruchomości nr [...].
Organ powyższe zarzuty potraktował jako wniosek o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków i w dniu 28 grudnia 2009 r. wszczął w tym zakresie postępowanie.
Następnie w dniu [...] lutego 2010 r. Starosta Powiatu Rzeszowskiego odmówił wprowadzenia w zmodernizowanym operacie gruntów i budynków obrębu [...] zmian przebiegu granicy pomiędzy działką nr [...] a działką nr [...], a Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Obie te decyzje zostały uchylone wyrokiem WSA w Rzeszowie z dnia 25 października 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 601/10.
W dalszej kolejności organy ponownie odmówiły wprowadzenia zmian w żądanym przez S. W. zakresie (decyzje: organu I instancji – z dnia [...] maja 2011 r. i organu II instancji – z dnia [...] sierpnia 2011 r.), a WSA w Rzeszowie wyrokiem z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 1012/11 stwierdził nieważność obu tych decyzji.
Kolejne decyzje w sprawie wydane były w 2012 r. – najpierw Starosta Powiatu Rzeszowskiego decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. wprowadził zmiany w zakresie granicy działki nr [...] z działkami nr [...], [...] i [...], zgodnie z mapą uzupełniającą wykonaną przez uprawnionego geodetę S. K., a następnie PWINGiK decyzją z dnia [...] października 2012 r. uchylił decyzję organu I instancji, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzjami Starosty Powiatu Rzeszowskiego z dnia [...] kwietnia 2013 r. i utrzymującą ją w mocy decyzją Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z dnia [...] sierpnia 2013 r. odmówiono wprowadzenia zmian przebiegu granicy działki nr [...] z działką nr [...], w operacie gruntów i budynków obrębu [...].
Wyrokiem z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 1140/13 WSA w Rzeszowie, na skutek skargi S. W., uchylił obie ww. decyzje.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 20 ust. 1 i 2, art. 22 w zw. z art. 24a ust. 12 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) oraz § 47 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, Starosta Powiatu Rzeszowskiego orzekł o wprowadzeniu w operacie ewidencji gruntów i budynków wsi R., zmian w zakresie przebiegu granicy działki nr [...] z działką nr [...] na podstawie mapy uzupełniającej wpisanej do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w Rzeszowie w dniu [...] lipca 2014 r. pod nr [...].
W uzasadnieniu organ, uwzględniając wytyczne zawarte wyrokach WSA w Rzeszowie, ponownie przeanalizował zgłoszone przez skarżącą zastrzeżenia dotyczące przebiegu granicy działki nr [...] z działką nr [...] i zlecił jednostce wykonawstwa geodezyjnego przeprowadzenie na gruncie pomiaru geodezyjnego przedmiotowych działek i wykonanie analizy powstania działek nr [...] i [...]. W oparciu o dokumenty źródłowe oraz operat geodezyjny Starosta dokonał oceny prawidłowości przedstawienia granicy na aktualnej mapie ewidencyjnej, szczegółowo opisując w uzasadnieniu decyzji dokonane w rozpatrywanej sprawie ustalenia.
Odwołanie od tej decyzji złożyła S. W. Decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie uchylił zaskarżoną decyzję i jednocześnie orzekł o wprowadzeniu w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] zmian w zakresie przebiegu granicy działki nr [...] z działkami nr [...] i [...] zgodnie z mapą uzupełniającą włączoną do zasobu geodezyjnego w dniu 12 listopada 2014 r. pod nr [...].
Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy podał, że ewidencja gruntów dla obrębu [...] została założona w latach sześćdziesiątych XX w. na podstawie przepisów dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków i zarządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów. Wówczas na okres przejściowy na bazie mapy katastralnej została opracowana mapa ewidencyjna w skali 1:2880 stanowiąca część kartograficzną operatu ewidencyjnego. Na opracowanej mapie ewidencyjnej granice poszczególnych parcel zostały przyjęte z mapy katastralnej i w tak przyjętych granicach zostały obliczone graficznie powierzchnie poszczególnych parcel, które zostały wykazane w części opisowej operatu ewidencyjnego. W części opisowej operatu ewidencyjnego założonego w 1961 r. w jednostce rejestrowej nr [...] pgr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] zostały wykazane na rzecz S. P. W 1975 r. przeprowadzono prace geodezyjne związane z odnowieniem operatu ewidencyjnego obrębu [...], zastępując mapę ewidencyjną w skali 1:2880 mapą ewidencji gruntów w skali 1:2000 i wykorzystując przy tym materiały geodezyjne z opracowania w 1974 r. mapy zasadniczej (opracowanej na bazie zdjęć lotniczych z wykorzystaniem istniejących materiałów z pomiarów bezpośrednich na gruncie).
W ramach prac związanych z modernizacją ewidencji gruntów i budynków przeprowadzonych w 2009 r. na terenie obrębu [...], w miejsce analogowej mapy ewidencyjnej w skali 1:2000 sporządzono nową numeryczną mapę ewidencyjną i zasadniczą w skali 1:1000. Po zakończeniu prac modernizacyjnych, w oparciu o wyniki z przeprowadzonego rozgraniczenia nieruchomości zakończonego postanowieniem Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt I Ns 2201/07 na mapie ewidencyjnej w skali 1:1000 została wykazana granica prawna ustalona w tym postępowaniu na odcinku działki nr [...] z działkami nr [...] i [...]. Ustalona w postępowaniu rozgraniczeniowym granica prawna nie pokrywała się z granicą na mapie ewidencyjnej (wchodziła w głąb działek [...] i [...]) i wykazanie jej przebiegu na mapie ewidencyjnej było przyczyną powstania "uskoku" na trójmiedzy działek nr [...], [...] i [...].
Organ odwoławczy wskazał, że realizując wytyczne zawarte w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 26 lutego 2014 r., Starosta w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego zlecił jednostce wykonawstwa geodezyjnego sporządzenie dokumentacji geodezyjno-prawnej. Sporządzony operat techniczny z opracowania dokumentacji geodezyjno-prawnej dla działek nr [...] i [...] zawierający mapę uzupełniającą wraz z wykazem zmian gruntowych został wpisany do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego PODGiK w Rzeszowie w dniu [...] lipca 2014 r. pod nr [...].
Kwestia "uskoku" i poszczególnych punktów granicznych została szczegółowo wyjaśniona przez biegłego geodetę. W wyniku uzupełnienia sporządzono operat zawierający mapę uzupełniającą wraz z wykazem zmian gruntowych przedstawiający przebieg granicy działki nr [...] z działkami nr [...] i [...], który został wpisany do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 12 listopada 2014 r. pod nr [...]. Powstała w wyniku uzupełnienia dokumentacja, zgodnie z § 36 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, stanowiła podstawę do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków.
Dokonana zmiana danych ewidencyjnych stanowiła zatem sprostowanie zaistniałych rozbieżności podczas modernizacji ewidencji gruntów i jest zgodna z żądaniem skarżącej oraz dokonanymi na gruncie ustaleniami.
S. W. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zarzucając naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77, art. 80, art. 84, art. 86, art. 89, art. 107 § 3 oraz art. 138 § 2 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalając skargę w pierwszej kolejności stwierdził, że wskazania zawarte w wyroku z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 1140/13 zostały wykonane, a organ wypełnił dyspozycję art. 153 P.p.s.a.
W ocenie Sądu zebrane w sprawie dowody oraz wydana przez organ I instancji decyzja nie wyjaśniały wszystkich wątpliwości wykazanych przez Sąd w wyroku o sygn. akt II SA/Rz 1140/13, stąd też konieczne było uzupełnienie materiału dowodowego, m.in. poprzez dodatkowe uzupełnienie sprawozdania technicznego przez biegłego geodetę S. K. Po tym uzupełnieniu zostały usunięte wszelkie wątpliwości i możliwe było wydanie decyzji kończącej postępowanie.
Organ odwoławczy podał, że realizując wytyczne zawarte w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 26 lutego 2014 r., w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego zlecono jednostce wykonawstwa geodezyjnego sporządzenie dokumentacji geodezyjno-prawnej. Sporządzony operat techniczny z opracowania dokumentacji geodezyjno-prawnej dla działek nr [...] i [...] zawierający mapę uzupełniającą wraz z wykazem zmian gruntowych został wpisany do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego PODGiK w Rzeszowie w dniu [...] lipca 2014 r. pod nr [...].
W wyroku o sygn. akt II SA/Rz 1140/13 Sąd podkreślił także, że wniosek S. W. - w nawiązaniu do szkicu geodety R. D. z dnia 28 maja 2009 r. - dotyczył także granicy działki nr [...] z działką nr [...] na odcinku od punktu [...] do granicy z działką nr [...] wyznaczonej na szkicu pkt [...]. W związku z tym faktem w postępowaniu odwoławczym uzupełniono operat techniczny, m.in. o mapę uzupełniającą wraz z wykazem zmian gruntowych przedstawiającą przebieg granicy działki nr [...] z działkami nr [...] i [...], która została wpisana do zasobu geodezyjnego i kartograficznego PODGiK w Rzeszowie w dniu 12 listopada 2014 r. pod nr [...]. Powstała w wyniku uzupełnienia dokumentacja zgodnie z § 36 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków, stanowiła podstawę do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Jak wykazano w ww. dokumentacji przebieg granicy pomiędzy działką nr [...] a działkami nr [...] i [...] wyznaczają pkt [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...].
Współrzędne punktu nr [...] (zawarte w operacie technicznym przyjętym do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] lipca 2014 r. pod nr [...]) odpowiadają współrzędnym punktu nr [...] (zawartym w operacie przyjętym do zasobu w dniu [...] lutego 2010 r. pod nr [...], wykonanym w związku z postanowieniem Sądu Rejonowego w Rzeszowie o rozgraniczeniu nieruchomości). Współrzędne punktu nr [...] ustalone w czasie modernizacji (szkic przebiegu granic z dnia 28 maja 2009 r.) ujawnione w operacie technicznym przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 6 lipca 2009 r. pod nr [...] wykonanym przez wykonawcę prac modernizacyjnych odpowiadają współrzędnym punktu nr [...] ujawnionym w operacie technicznym wpisanym do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] lipca 2014 r. pod nr [...]. Punkt nr [...] nie utożsamia się z punktem nr [...] jak to błędnie zapisano w sprawozdaniu technicznym, gdyż wykazany na szkicu przebieg granic z dnia 28 maja 2009 r. przez geodetę - punkty od nr [...] do nr [...] to jedynie granica wskazana przez skarżącą, ale nie uwzględniona w pracach modernizacyjnych.
Sąd podkreślił, że w postępowaniu dotyczącym aktualizacji ewidencji gruntów i budynków możliwe jest prostowanie błędnych wpisów w przypadku, gdy błędy te mają charakter oczywisty i wynikają z dokumentów geodezyjnych lub innych materiałów dowodowych, a taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.
Za niezasadne uznano zarzuty skargi związane z brakiem odniesienia się do granic działek nr [...] i [...] należących do syna skarżącej. Wniosek skarżącej, który był podstawą prowadzenia niniejszego postępowania nie dotyczył tych działek. Skarżąca podnosiła co prawda kwestie tych działek w postępowaniu modernizacyjnym, jednakże zostało ono zakończone. Informacyjnie Sąd wskazał, że ewentualne niezgodności dotyczące stanu ewidencyjnego działek [...] i [...] mogą być przedmiotem odrębnego wniosku właściciela tych działek.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła S. W., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 153 P.p.s.a. poprzez błędnie przyjęcie, że organ wykonał wskazania zawarte w wyroku z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt: II SA/Rz 1140/13, a tym samym wypełnił dyspozycję art. 153 P.p.s.a., podczas gdy wydanie decyzji z dnia [...] marca 2015 r. nie zostało poprzedzone realizacją wytycznych zawartych w ww. wyroku, albowiem dokumentacja geodezyjna zgromadzona w sprawie nie rozwiała wątpliwości odnośnie do: położenia punktu [...] wskazanego na szkicu R. D. z dnia 28 maja 2009 r. w szczególności czy jest on tożsamy z punktem [...] ujawnionym w operacie technicznym wpisanym do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] lipca 2014 r. pod nr [...], położenia punktu [...] wskazanego w operacie technicznym przyjętym do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] lipca 2014 r. pod nr [...], w szczególności czy jest on tożsamy z punktem [...] wskazanym w operacie przyjętym do zasobu w dniu [...] lutego 2010 r. pod nr [...] wykonanym w związku z postanowieniem Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt I Ns 2201/07 o rozgraniczeniu nieruchomości, mimo że ani stan faktyczny ani stan prawny sprawy nie uległy zmianie;
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, tj. nie uchylił zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2015 r., mimo że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania polegającym na niedostatecznym wyjaśnieniu przez organ stanu faktycznego sprawy w zakresie: położenia punktu [...] wskazanego na szkicu R. D. z dnia 28 maja 2009 r., w szczególności czy jest on tożsamy z punktem [...] ujawnionym w operacie technicznym wpisanym do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] lipca 2014 r. pod nr [...], położenia punktu [...] wskazanego w operacie technicznym przyjętym do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] lipca 2014 r. pod nr [...], w szczególności czy jest on tożsamy z punktem [...] wskazanym w operacie przyjętym do zasobu w dniu [...] lutego 2010 r. pod nr [...], wykonanym w związku z postanowieniem Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt I Ns 2201/07 o rozgraniczeniu, nieruchomości oraz przyczyn rozbieżności co do ww. punktów, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia organu.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o:
- 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania;
- 2) zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Jak wynika z akt sprawy, będący przedmiotem skargi kasacyjnej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 stycznia 2016 r., którym skarga skarżącej została oddalona jest czwartym wyrokiem w przedmiotowej sprawie, albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie orzekał już trzykrotnie następującymi wyrokami: z dnia 25 października 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 601/10, z dnia 7 lutego II SA/Rz 1012/11, z dnia 26 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 1140/13.
Zarzuty skargi kasacyjnej oparte zostały o podstawę wskazaną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., czyli naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazano, że naruszony został art. 153 P.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że organ wykonał wskazania zawarte w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 1140/13, podczas gdy dokumentacja geodezyjna zgromadzona w sprawie nie rozwiała wątpliwości odnośnie położenia pkt [...] wskazanego na szkicu R. D. z dnia 28 maja 2009 r. W szczególności czy jest on tożsamy z punktem [...] ujawnionym w operacie technicznym przyjętym do zasobu w dniu [...] lipca 2014 r., oraz czy punkt [...] wskazany w tym samym operacie jest tożsamy z punktem [...] wskazanym w operacie przyjętym do zasobu w dniu [...] lutego 2010 r. wykonanym w związku z postanowieniem Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 16 kwietnia 2010 r. o rozgraniczeniu.
Zarzucono również naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy w zakresie położenia wymienionych wcześniej punktów. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca powtórzyła, że organy nie wyjaśniły dostatecznie stanu faktycznego sprawy, a przyjęta dokumentacja nie daje odpowiedzi co do położenia wskazanych punktów. Tym samym skarżąca w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie uzasadniła sformułowanego zarzutu, nie wskazała dlaczego dokumentacja na podstawie której organ ustalił stan faktyczny sprawy dotyczący położenia wskazanych punktów nie mogła stanowić podstawy ustalenia stanu faktycznego. Skarżąca ograniczyła się do stwierdzenia, że stan faktyczny nie został wyjaśniony oraz, że błędnie przyjęto wykonanie wskazań zawartych w wyroku z dnia 26 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 1140/13.
Tak sformułowane zarzuty skargi kasacyjnej, a w szczególności brak stosownego ich uzasadnienia, zgodnie z art. 176 P.p.s.a., bardzo ogranicza możliwość kontroli zaskarżonego wyroku przez Naczelny Sad Administracyjny.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 153 P.p.s.a., należy w pierwszej kolejności odwołać się do treści uzasadnienia wyroku z dnia 26 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 1140/13, w którym Sąd wskazał jakie okoliczności winny uwzględnić organy prowadząc ponowne postepowanie. W szczególności Sąd zwrócił uwagę, że wniosek skarżącej o wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów dotyczył działki nr [...] z działką nr [...], a także działki nr [...] z działką [...], nadto organy zignorowały fakt zakończenia postępowania rozgraniczeniowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Rzeszowie sygn. akt I Ns 2201/07, a to oznacza, że stan faktyczny sprawy nie został ustalony prawidłowo. Mając powyższe na uwadze, należało zbadać, czy w prowadzonym ponownie postępowaniu organy uwzględniły powyższe wskazania, jak również czy Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję uwzględnił treść wyroku w sprawie sygn. akt II SA/Rz 1140/13.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku jednoznacznie wynika, że Sąd I instancji kontrolując zaskarżoną decyzję, miał na uwadze treść art. 153 P.p.s.a. i kierował się oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku w sprawie sygn. akt II SA/Rz 1140/13. Tym samym zarzut dotyczący naruszenia art. 153 P.p.s.a. jest niezasadny.
Również zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. polegający na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wskazano wcześniej uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera szczegółowego uzasadnienia powyższego zarzutu, ograniczając się do ogólnego stwierdzenia. Tymczasem w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji szczegółowo odniósł się do oceny stanu faktycznego ustalonego w zaskarżonej decyzji, w tym również zebranego w sprawie materiału dowodowego w oparciu o który ten stan został ustalony. Uzasadnienie wyroku spełnia wszelkie wymagania określone w art. 141 § 4 P.p.s.a. Fakt, że skarżąca nie zgadza się z rozstrzygnięciem nie oznacza wadliwości tego rozstrzygnięcia tym bardziej, że zarzut dotyczący naruszenia powołanego przepisu nie został sformułowany.
Mając powyższe na uwadze oraz fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest zarzutami skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona i dlatego na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.