Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2424/20, po rozpoznaniu sprawy ze skargi W.P. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia 3 września 2020 r. nr ES.224.8.2020.WS w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu niezgodnego z prawem wyłączenia z produkcji gruntów leśnych oddalił skargę.
Dyrektor Generalny Lasów Państwowych decyzją z dnia 3 września 2020 r., nr ES.224.8.2020.WS, po rozpatrzeniu odwołania W.P., utrzymał mocy decyzję nr 24/19 Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z dna 30 grudnia 219 r., stwierdzającej wyłączenie z produkcji niezgodnie z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych [...] ha gruntów leśnych, stanowiących własność Skarbu Państwa w zarządzie Lasów Państwowych Nadleśnictwa [...], wchodzących w skład działki ewidencyjnej nr [...], obręb ewidencyjny [...], gmina [...].
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł W.P.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana w następstwie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1311/18, uchylającego poprzednią decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z 21 lutego 2018 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z dnia 15 lipca 2016 r., w sprawie ustalenia opłaty z tytułu niezgodnego z prawem wyłączenia z produkcji leśnej gruntów leśnych. Powyższe skutkuje koniecznością zastosowania art. 153 oraz art. 170 p.p.s.a. Sąd I instancji podkreślił, że rolą Sądu obecnie kontrolującego zaskarżoną decyzją jest tylko i wyłącznie weryfikacja, czy organy obu instancji w pełni zastosowały się do zaleceń i wskazań zawartych w powołanym wyżej wyroku WSA w Warszawie o sygn. akt IV SA/Wa 1311/18. W wyroku tym Sąd uchylając decyzje organów obu instancji stwierdził, że w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego pozwalającego na jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego sprawy, w szczególności w zakresie udzielonego zlecenia, czynności wykonywanych w toku przeprowadzanych prac oraz wpływu tych czynności na wyłączenie z produkcji gruntu.
Sąd wskazał, iż dopiero po podjęciu przez organ wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przy uwzględnieniu ustaleń dokonanych przez sąd karny w zakresie popełnionego przez skarżącego przestępstwa, będzie możliwe dokonanie oceny, czy to faktycznie skarżący jest sprawcą wyłączenia z produkcji gruntu o powierzchni [...] m2, czy też innej powierzchni, bądź ustalenia sprawstwa jeszcze innych osób. W ocenie Sądu I instancji, organy obu instancji rozpatrując ponownie sprawę w pełni wykonały zawarte ww. wyroku WSA w Warszawie zalecenia, dochodząc do prawidłowych wniosków i konkluzji, które Sąd rozpoznający niniejszą sprawę uznał za swoje.
W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd I instancji zgodził się ze stanowiskiem organów obu instancji, że skarżący dopuścił się niezgodnego z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyłączenia z produkcji gruntów leśnych o pow. [...] ha, wchodzących w skład działki ewidencyjnej nr [...], stanowiących własność Skarbu Państwa w zarządzie Lasów Państwowych Nadleśnictwa [...]. Ustalenia co do powierzchni wyłączenia gruntów wynikają z pomiarów sporządzonych [...] lutego 2016 r. przez uprawionego geodetę T.K. oraz z opinii J.K. biegłego z zakresu geodezji i kartografii z listu Sądu Okręgowego w [...] z [...] kwietnia 2016 r. wykonanej dla Prokuratury, a także z pomiarów dokonanych [...] maja 2016 r. przez biegłego geodetę T.J.
Sąd I instancji podkreślił, że ustalenia Sądu Karnego dotyczyły jedynie zabioru w celu przywłaszczenia z działki nr [...], położonej w [...] mas ziemnych o objętości [...] m3, stąd też ilość wywiezionego urobku nie ma znaczenia dla określenia powierzchni wyłączenia gruntów leśnych z produkcji. Sąd Karny nie ustalał zasięgu degradacji gruntu leśnego, tym samym obszaru wyłączenia z produkcji tych gruntów. Sąd I instancji zgodził się ze stwierdzeniem organów obu instancji, że sprawcą bezprawnego wyłączenia przedmiotowych gruntów leśnych jest tylko skarżący. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że skarżący zawarł ustną umowę na wykonanie prac ziemnych, wykonawcy robót nie wskazał dokładnie przebiegu granicy swojej działki A z działką [...], nie prowadził nadzoru nad wykonywanymi pracami.
Sąd podkreślił, iż Sąd Okręgowy w [...], II Wydział [...], w uzasadnieniu wyroku z dnia [...] czerwca 2018 r., sygn. akt [...] wskazał " że pomimo owych (zdaniem skarżącego): "braku wiedzy co do granicy" oraz "braku wiadomości specjalnych" – W.P. arbitralnie wyznaczając granicę w linii prostej miał świadomość jej przekroczenia (skoro wiedział, że biegli geodeci w 2007 r. wyznaczyli granicę w linii zygzakowatej), a zakreślając w ten sposób teren jako "w pełni własny" (skoro wydał dyspozycje co do znajdujących się na nim mas ziemnych), polecając jego niwelację, działając umyślnie w zamiarze bezpośrednim, umożliwił określone rozdysponowanie określonym mieniem (tj. wymienionymi masami ziemnymi)".
W świetle powyższego Sąd I instancji zgodził się z organami obu instancji, że tylko skarżący ponosi odpowiedzialność za przedmiotowe wyłączenie gruntów leśnych z produkcji. W tych warunkach Sąd uznał za całkowicie pozbawione podstaw zarzuty skargi naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Niezasadnie skarga zarzuca również naruszenie przepisów postępowania, albowiem organy obu instancji z poszanowaniem zasad z art. 7, 77 § i 80 k.p.a. przeprowadziły postępowanie dowodowe i dokonały oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny, a wyniki której zawarły w rozstrzygnięciach sporządzonych zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W.P., zaskarżając wyrok w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- l. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 13 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 1161, dalej:,.u.o.g.i.r.l.") poprzez zaniechanie uchylenia decyzji administracyjnej pomimo nieprawidłowego określenia w toku postępowania administracyjnego terminu zapłaty należności za wyliczenie gruntów leśnych z produkcji i nakazanie uiszczenia opłaty niezwłocznie, nie później niż w terminie, w którym decyzja stanie się ostateczna, w sytuacji, gdy ustawowy termin zapłaty określony w art. 12 ust. 13 u.o.g.i.r.l., który na zasadzie analogii i z braku odmiennego uregulowania w rozdziale 7 ustawy należy stosować do opłaty określonej w art. 28 ust. 1 u.o.g.i.r.l., wynosi 60 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna - co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego i przedwczesnego zobowiązania strony do uiszczenia należności:
- 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 i art.80 k.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia decyzji administracyjnej pomimo niedokonania w toku postępowania administracyjnego ustaleń co do konkretnej daty dokonania wyłączenia gruntów leśnych z produkcji, w sytuacji, gdy ustalenie dokładnej daty wyłączenia gruntów leśnych z produkcji ma decydujące znaczenie dla ustalenia zarówno wysokości opłaty, jak i osoby sprawcy wyłączenia, w związku z czym stanowi okoliczność mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i konieczną do wyjaśnienia przez organy administracji;
- 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 i art.80 k.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia decyzji administracyjnej pomimo nieprawidłowego dokonania przez organy prowadzące postępowanie administracyjne ustaleń co do rzeczywistego obszaru wyłączenia gruntów leśnych z produkcji;
- 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 11 u.o.g.r.i.l. poprzez zaniechanie uchylenia decyzji administracyjnej pomimo dokonania przez organy prowadzące postępowanie administracyjne błędnej wykładni art. 4 ust. 11 u.o.g.r.i.l. skutkującej uznaniem, że w niniejszej sprawie doszło do wyłączenia z produkcji gruntów leśnych o powierzchni [...] ha. których to ustaleń (w zakresie powierzchni) dokonano na skutek uznania, że obszar wyłączenia obejmuje również obszar, na którym stwierdzono ślady zniszczenia warstwy roślinności leśnej - przede wszystkim runa leśnego oraz humusu - całkowicie pozbawiony warstwy urodzajnej gleby jest obszar działki nr [...], obejmujący skarpę oraz jej najbliższe sąsiedztwo", w sytuacji, gdy w myśl art. 4 ust. 11 u.o.g.r.i.l. przez wyłączenie gruntów leśnych z produkcji rozumie się rozpoczęcie innego niż leśne użytkowania gruntów przy czym ustawodawca nie wyjaśnił, podejmowanie jakich czynności, czy wystąpienie jakiego zdarzenia będzie utożsamiane z rozpoczęciem innego niż rolnicze czy leśne użytkowanie terenów, w związku z czym w decyzjach wydanych w toku postępowania powinny znaleźć się ustalenia wskazujące na definitywny brak możliwości prowadzenia produkcji leśnej na całym obszarze [...] ha na skutek podejmowanych tam działań pozostający w związku przyczynowym z ujawnionymi śladami zniszczenia warstwy roślinności leśnej oraz pozbawienia obszaru działki nr [...] warstwy gleby urodzajnej - tymczasem organy w żaden sposób nie uzasadniły, dlaczego uznały, iż na skutek działań związanych z niwelacją działki skarżącego została całkowicie wyłączona możliwość leśnego użytkowania gruntów na całym obszarze [...] ha i że wskazane przez organy zniszczenia, czy nawet "ślady zniszczenia", spowodowały automatycznie wyłączenie z produkcji leśnej całego wskazanego obszaru, a nie jego poszczególnych części w zależności od skali zniszczeń;
- 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez zaniechanie uchylenia decyzji administracyjnej pomimo nierozpatrzenia przez organy prowadzące postępowanie administracyjne sprawy w zakresie należytego, wyczerpującego i niewątpliwego ustalenia podstaw przyjęcia faktycznego sprawstwa skarżącego w zakresie dokonania przez skarżącego wyłączenia z produkcji gruntów leśnych na części działki ewidencyjnej nr [...] o powierzchni [...] ha na skutek prowadzenia prac ziemnych (niwelacji terenu wraz z wywozem urobku), w szczególności nieustalenie przez organy dokładnego zakresu zlecenia udzielonego przez skarżącego J.I., czynności wykonanych przez K.I. i ich wpływu na dokonanie wyłączenia (które to ustalenia miały zostać przez Organ dokonane zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku WSA w Warszawie z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1311/18) oraz czasookresu przebywania przez skarżącego na jego posesji podczas prowadzonych prac, co ma istotny wpływ na ustalenie jego odpowiedzialności;
- 6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia decyzji administracyjnej w sytuacji, gdy:
- a) organy prowadzące postępowanie administracyjne wysnuły wnioski co do wykonywania przez W.P. kolejnych prac ziemnych na części działki nr [...] bezpośrednio po pracach J.I. jedynie na podstawie nieuprawnionych domniemań i domysłów, iż W.P. mógł wykonywać te prace, gdyż ma dostęp do sprzętu potrzebnego do wykonania tego typu robót bowiem posiada samochody transportowe lub mógł je wypożyczyć jak robił to już wcześniej, a także ma możliwość zagospodarowania pracowników swojej firmy do wykonywania prac na jego posesji, a jego firma zajmuje się wykonawstwem robót budowlanych - Organ winien więc przesłuchać na te okoliczności pracowników skarżącego oraz jego znajomego z firmy [...] z [...] który miałby pożyczyć mu sprzęt, czego nie uczyniono, wobec tego wszelkie domniemania w tym zakresie są bezpodstawne i wyraźnie świadczą o braku obiektywizmu Organu I Instancji;
- b) organy prowadzące postępowanie administracyjne arbitralnie przyjęły, iż W.P. od początku działał w złej wierze i z zamiarem realizacji inwestycji poza granicą swojej własności uzasadniając to okolicznością, iż skarżący nie zgłaszał wykonawcy żadnych zastrzeżeń co do przeprowadzonych robót, podczas gdy w przypadku braku ogrodzenia, widocznych znaków granicznych i jakiegokolwiek elementu terenu który pozwalałby wzrokowo odtworzyć granicę działki, skarżący nie miał obiektywnej możliwości zweryfikowania, czy przeprowadzone przez Jana Indyka prace nie przekraczają granicy jego działki, nadto po powrocie skarżącego z [...] prowadzono już wobec niego postępowanie przygotowawcze oraz administracyjne, wobec czego na składanie zastrzeżeń wykonawcy robót było już za późno i byłoby to bezskuteczne; co więcej skarżący podczas rozmów z J.I. (który sam się do niego zgłosił proponując niwelację terenu w zamian za uzyskane masy ziemne) nie określał, ani nie wskazywał konkretnego przebiegu granicy, zaznaczając. iż biegnie ona zygzakiem w odległości ok. 15 metrów od końca tarasu, jak również wyraźnie wskazał operatorowi koparko-ładowarki. iż ziemię wydobywać może tylko z jego działki, co wskazuje, iż oskarżony nie działał z zamiarem wykroczenia poza granice jego posesji, a świadczyć może również o tym fakt, iż chciał on wybudować na własny koszt mur oporowy aby nie ingerować i nie wychodzić poza granice swojej własności i aby zabezpieczyć znajdującą się na granicy działki skarpę, w związku z czym należy przyjąć, iż działał w dobrej wierze i bez zamiaru przekroczenia granicy swojej działki;
- 7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 11 p.p.s.a. poprzez zaniechanie uchylenia decyzji administracyjnej pomimo dokonania przez organy prowadzące postępowanie administracyjne ustaleń stanu faktycznego w zakresie zamiaru W.P. wyłączenia z produkcji gruntów leśnych na części działki ewidencyjnej nr [...] - tj. ustalenie, iż jego celowym zamiarem już od samego początku było dokonanie wyłączenia i że celowo wskazywał on wykonawcom nieprawidłowy zakres robót, by za ich pośrednictwem zrealizować, zamierzony cel inwestycyjny - w sposób sprzeczny z ustaleniami dokonanymi w wyroku Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział [...] z dnia [...] marca 2018 r., sygn. akt [...], zgodnie z którymi W.P. już na początku prac mówił pracownikowi wykonującemu niwelację terenu, aby nie brał piasku zza ogrodzenia jego posesji, co jednoznacznie świadczy o braku zamiaru dokonania wyłączenia, przy czym zasada wynikająca z art. 11 p.p.s.a. pośrednio odnosi się do organów administracyjnych, które dokonują ustaleń faktycznych ocenianych następnie w drodze kontroli sądowoadministracyjnej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca2014 r., I OSK 393/13);
- 8. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 u.o.g.r.i.l. poprzez zaniechanie uchylenia decyzji administracyjnej pomimo błędnego ustalenia przez organy prowadzące postępowanie administracyjne, iż sprawcą niezgodnego z przepisami ustawy wyłączenia z produkcji gruntów leśnych o powierzchni [...] ha wchodzących w skład działki ewidencyjnej nr [...] jest W.P., podczas gdy odpowiedzialność za niezgodnie z przepisami ustawy wyłączenie gruntów z produkcji rolnej obciąża nie właściciela gruntu. a faktycznego sprawcę wyłączenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 1998 r., sygn. akt II SA 767/98 LEX nr 41809), którym w niniejszym przypadku był wykonawca robót na działce W.P., który pod jego nieobecność i wbrew udzielonemu mu zleceniu wykonał niwelację terenu wykraczając poza granicę działki.
Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2021 r., sygn. akt: IV SA,/Wa 2424/20 w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Na podst. art. 203 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych;
Naczelny Sąd Administracyjny, zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.
W przedmiotowej sprawie skargę kasacyjną oparto wyłącznie na podstawie naruszenia przepisów postępowania. Wywiedzione w ramach art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa procesowego sprowadzają się w istocie do podważenia oceny sposobu przeprowadzenia postępowania dowodowego w niniejszej sprawie. Całą ta grupa zarzutów procesowych jest całkowicie nieuzasadniona, zaś zarzuty wiążące się naruszeniem art. 7, 77 i 80 kpa nie zostały uzasadnione w sposób prawidłowy.
Po pierwsze stwierdzić należy, że nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowość ustaleń organu i przyjęte w tym zakresie stanowisko Sądu I instancji, że sprawcą wyłączenia gruntów z produkcji leśnej był skarżący. Jak wprost wynika z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział [...] z dnia [...] marca 2018 r. sygn. akt [...] (utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. sygn. akt [...]) skarżący W.P. został uznany winnym tego, że w styczniu 2016 roku w miejscowości [...], gm. [...] woj. [...] dokonał zaboru z działki nr [...], stanowiącej własność Skarbu Państwa – Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasów Państwowych – Nadleśnictwa [...] mas ziemnych o objętości [...] m3. Stosownie do art. 11 p.p.s.a Ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że "Związanie sądu ustaleniami co do popełnienia przestępstwa, stwierdzonymi w prawomocnym wyroku wydanym w postępowaniu karnym, oznacza obowiązek przyjęcia przez sąd administracyjny (lub odpowiednio cywilny), że zaistniały wszystkie okoliczności istotne dla bytu przestępstwa, za które został skazany sprawca, w szczególności wszystkie okoliczności należące do znamion strony przedmiotowej i podmiotowej przestępstwa.
Sąd administracyjny nie może zatem badać i we własnym zakresie oceniać, czy ustalenia te były prawidłowe i znajdowały potwierdzenie w zebranym przez sąd karny materiale dowodowym." – wyrok NSA z dnia 22 lutego 2022r. sygn. akt II FSK 1883/19. W wyroku z dnia 8 grudnia 2021 r. sygn. akt I FSK 1185/18, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że Sąd administracyjny, a pośrednio także organy podatkowe, związani są ustaleniami prawomocnego wyroku karnego co do popełnienia przestępstwa, a więc ustaleniami, wynikającymi z sentencji wyroku karnego, dotyczącymi osoby sprawcy, strony podmiotowej i przedmiotowej przestępstwa oraz miejsca i czasu jego popełnienia. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela powyższe stanowiska. Związanie zarówno organów administracji, jak i sądów ustaleniami prawomocnych wyroków karnych w powyższym zakresie czyni bezprzedmiotowymi zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na innych niż skarżący kasacyjnie sprawców robót na działce nr [...].
Nie budzi również wątpliwości czas wykonywania powyższych robót. W tym zresztą zakresie zarówno ustalenia sądu karnego, jak i organów, mające swoje oparcie w zeznaniach świadków, w tym bezpośrednich wykonawców robót, są spójne i niesprzeczne. Jakkolwiek, z uwagi na upływ czasu, nie ustalono dokładnych dat wykonywania robót, to wskazanie miesiąca w którym roboty wykonano jest wystarczające dla uznania czasu ich wykonania. Nie ma przy tym znaczenia, czy wykonano je na początku czy też w końcu stycznia 2016r. Bez znaczenia przy tym jest czy skarżący kasacyjnie wykonał prace z którymi wiąże się wyłączenie gruntów z produkcji leśnej osobiście czy posługując się pracą osób trzecich. Nie jest też istotne z punktu widzenia art. 28 ust. 1 ustawy czy wyłączenie z produkcji było zamierzone, czy też nieumyślnie. Nie jest to bowiem elementem oceny w ramach postępowania administracyjnego.
Również zarzut nieustalenia powierzchni wyłączenia jest gołosłowny. W aktach sprawy znajduje się mapa sporządzona przez uprawnionego geodetę na której zostały zaznaczone granice wykonanych przez skarżącego kasacyjnie robót. Mapa ta stanowi załącznik do decyzji organu I instancji. Skarżący kasacyjnie nie przedstawił innych dowodów w tym zakresie w sprawie. Ustalenia powyższe dokonane przez organ wypełniały też zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 1311/18. Tym samym nie został naruszony art. 153 ppsa.
Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 28 ust. 1 u.o.g.r.i.l. Decyzja nakładająca obowiązek uiszczenia opłaty została bowiem skierowana do osoby odpowiedzialnej (sprawcy) wyłączenia gruntów z produkcji.
Nie budzi też wątpliwości, że czyn ten wypełniał jednocześnie przesłankę wyłączenia z produkcji zdefiniowaną w art. 4 pkt 11 u.o.g.r.l. Przepis ten stanowi, że przez wyłączenie gruntów z produkcji - rozumie się rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów; nie uważa się za wyłączenie z produkcji gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3, jeżeli przerwa w rolniczym użytkowaniu tych obiektów jest spowodowana zmianą kierunków produkcji rolniczej i trwa nie dłużej niż 5 lat; Wyłączenie z produkcji jest czynnością faktyczną, która w świetle przepisu art. 11 ust. 1 nastąpić może tylko po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie i w jej następstwie. W przeciwnym wypadku wyłączenie z produkcji narusza przepisy ustawy o ochronie gruntów. Wprawdzie ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych definiuje pojęcie wyłączenia z produkcji w sposób ogólny niemniej należy rozumieć przez to taka zmianę struktury gruntu, która uniemożliwia dotychczasowe jego wykorzystanie.
Niewątpliwie usunięcie ściółki leśnej powoduje takie zmiany w strukturze gleby, że dochodzi, przynajmniej czasowo, do braku możliwości korzystania z tej części gruntu jako gruntu leśnego w rozumieniu ustawy o lasach.
Zasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 13 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez błędne określenie terminu uiszczenia nałożonej opłaty. Naruszenie to nie ma jednakże wpływu na rozstrzygnięcie, a błędne pouczenie nie wpływa na prawidłowość wydanej decyzji. Termin wpłaty należności na podstawie decyzji nie jest bowiem jedną z przesłanek wydania decyzji na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy. Sądowi znane są wyroki sądów administracyjnych wskazujące na 60 dniowy termin wpłaty naliczonej opłaty. Orzeczenia te mają swoje oparcie w art. 12 ust. 13 ustawy, który stanowi, że należność (ustaloną w decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntu z produkcji) uiszcza się w terminie 60 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.
W ocenie Sądu odwołanie się w przepisie art. 28 ust. 1 ustawy do "należności" służy wyłącznie do określenia sposobu wyliczenia opłaty, ale nie do ustalenia terminu jej zapłaty, a przepis art. 28 ustawy nie ustanawia szczególnego terminu jej uiszczenia. Należy zatem przyjąć, że obowiązek uiszczenia opłaty powstaje z datą ostateczności decyzji. Tym samym Sąd w obecnym składzie nie podziela stanowiska przyjętego w wyroku NSA z dnia 9 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2463/14.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zostały naruszone, wskazane w kasacji przepisy regulujące postępowanie dowodowe przed organem administracji publicznej, a zatem ocena procesowa tego postępowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszała prawa.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 Ppsa oddalił skargę kasacyjną.