Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 marca 2017 r. (sygn. akt II SA/Po 1023/16), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę B.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 18 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania administracyjnego.
W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, B.C. zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej ją w sytuacji, kiedy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wydało w dniu 24 kwietnia 2016 r. wadliwą decyzję w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 4 kwietnia 2013 r. oraz decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia 14 lutego 2013 r. i umorzenia postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Poznania z dnia 17 sierpnia 2012 r. - i nieuwzględnienie, że okoliczności sprawy nie wskazują na zaistnienie podstaw uchylenia decyzji i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, gdyż nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał w dniu 4 kwietnia 2013 r. decyzję o numerze [...],
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 8 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej ją w sytuacji, gdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wydało w dniu 24 kwietnia 2016 r. decyzję przy zaniechaniu prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, tj. poprzez wydanie decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w sytuacji, gdy organ, wydając decyzję ostateczną, dysponował wiedzą o toczącym się postępowaniu w przedmiocie wyrządzenia szkody G.H., a także o wydaniu przez Sąd Rejonowy Poznań-Stare Miasto w Poznaniu VIII Wydział Karny wyroku w sprawie o sygnaturze akt VIII K 77/13 w chwili doręczenia mu skargi do sądu administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 4 kwietnia 2013 r. ([...]), których to okoliczności nie uznał wówczas za istotne na tyle i mające takie znaczenie dla sprawy, by uwzględnić skargę w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. w brzmieniu wówczas obowiązującym,
Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu I instancji i zaskarżonej decyzji oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 29 kwietnia 2016 r. nr [...] – wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania.
Ponadto skarżący zrzekł się prawa do rozprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wnosiło o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) dalej: "p.p.s.a." - Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zasadności zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Zarzuty te oparte zostały wyłącznie na podstawie kasacyjnej, określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., czyli na naruszeniu przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sparwy, przy czym - co w tym przypadku odgrywało zasadniczą rolę - wymienione w skardze kasacyjnej przepisy, które – zdaniem jej autora – naruszył Sąd Wojewódzki, miały w zasadzie charkter jedynie wynikowy. Powyższe oznacza zaś, że w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano ustaleń faktycznych, dokonanych w postępowaniu administracyjnym, a następnie zaakceptowanych przez Sąd I instancji.
Z ustaleń tych wynikało natomiast, że G.H., działając przez pełnomocnika – K.P., wystąpił w dniu 1 sierpnia 2012 r. o rejestrację pojazdu – motocykla marki BMW [...], dołączając do wniosku - zgodnie z art. 72 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017r., poz. 128) – oryginał zagranicznego dowodu rejestracyjnego pojazdu wraz z tłumaczeniem, fakturę sprzedaży z dnia 29 lipca 2012r., zaświadczenia o badaniu technicznym oraz dowody uiszczonych opłat. Decyzją z dnia 17 sierpnia 2012 r., Prezydent Miasta Poznania powyższy wniosek uwzględnił.
Następnie w dniu 18 stycznia 2013 r. Bogdan Czech wystąpił o wznowienie postępowania w sprawie rejestracji przedmiotowego motocykla podnosząc, że w dniu 15 sierpnia 2012 r. nabył w komisie samochodowym K.P. motocykl marki BMW oraz otrzymał z tytułu zakupu pojazdu fakturę VAT nr 31/12 i umowę komisową zawartą w dniu 6 sierpnia 2012 r. z komitentem – G.H. Odmówiono mu jednak rejestracji motocykla, gdyż nie dysponował kartą pojazdu oraz stałym dowodem rejestracyjnym pojazdu.
W związku z powyższym, Prezydent Miasta Poznania, decyzją z dnia 14 lutego 2013 r. nr [...] - działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - uchylił (w trybie wznowienia postępowania) decyzję z dnia 17 sierpnia 2012 r. o rejestracji pojazdu i odmówił jego rejestracji na rzecz G.H. a rozpoznając sprawę w trybie instancji odwoławczej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu, decyzją z dnia 4 kwietnia 2013 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Z kolei, w dniu 18 czerwca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu powzięło wiadomość o treści prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego Poznań - Stare Miasto w Poznaniu z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt VIII K 77/13 (do organu wpłynęła, potwierdzona za zgodność z oryginałem, kopia prawomocnego wyroku) a w którym to wyroku Krzysztof Pajor został uznany za winnego popełnienia przestępstwa przewidzianego w art. 284 § 2 kodeksu karnego, polegającego na tym, że w dniu 6 sierpnia 2012 r. sfałszował podpis G.H. na umowie komisowej, dotyczącej motocykla [...] w celu użycia za autentyczną przy jego sprzedaży i z tego też powodu został skazany. Jak podkreślił przy tym Sąd Wojewódzki, na kopii powyższego wyroku znajdowała się klauzula stwierdzająca jego prawomocność z dniem 22 marca 2013 r., a która została nadana dopiero w dniu 27 listopada 2014 r. i to z tą datą wyrok ten stał się wykonalny (k. 23 i 24 akt adm. SKO teczka nr 2).
W tej sytuacji Kolegium - z urzędu – wszczęło postępowanie wznowieniowe, dotyczące własnej decyzji z dnia 4 kwietnia 2013 r. i - w efekcie wznowienia postępowania – decyzją z dnia 29 kwietnia 2016 r. nr [...], uchyliło wspomnianą wyżej decyzję własną z dnia 4 kwietnia 2013 oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta Poznania z dnia 17 sierpnia 2012 r. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 17 sierpnia 2012 roku. Jednocześnie Kolegium umorzyło również postępowanie wznowieniowe zainicjowane przez Bogdana Czecha i ostatecznie przywrócony został stan, w którym w mocy pozostaje decyzja organu I instancji z dnia 17 sierpnia 2012 r., mocą której motocykl marki BMW, nr rej. [...] jest zarejestrowany na rzecz G.H.. Decyzją zaś z dnia 18 października 2016 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję z dnia 29 kwietnia 2016 r.
Zdaniem skarżącego, zaskarżony wyrok, w którym Sąd Wojewódzki oddalił skargę na decyzję Kolegium z dnia 18 października 2016 r., stwierdzając m. in., że (cyt.) "dopiero od dnia stwierdzenia prawomocności wyroku sądu karnego organ administracji był skutecznie związany rozstrzygnięciem tego sądu i dopiero od tej daty mógł prawidłowo uwzględnić tę okoliczność w dalszym toku postępowania administracyjnego" był wadliwy, gdyż organ odwoławczy wiedział już wcześniej o treści wyroku karnego z dnia 14 marca 2013 r. a ponadto – jak podkreślał skarżący - w kodeksie postępowania administracyjnego nie ma stosownej regulacji prawnej, z której wynikałoby, że ustalenia dokonane w postępowaniu karnym wiążą, w tym organ administracji publicznej, dopiero po stwierdzeniu ich prawomocnym wyrokiem sądu.
W ocenie skarżącego, stanowisko Sądu było też wewnętrznie sprzeczne, gdyż Sąd Wojewódzki, z jednej strony wskazywał, że przymiot nowości okoliczności faktycznej lub dowodu należało wiązać ze stwierdzeniem prawomocności w/w wyroku karnego, co nastąpiło w dniu 27 listopada 2014 r. tj po wydaniu decyzji ostatecznej a z drugiej strony, wskazywał, iż okoliczność ta (dowód) istniała w chwili wydawania decyzji z dnia 4 kwietnia 2013 r.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że chociaż oczywiście uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie było w pełni prawidłowe, jednak skarga kasacyjna nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Wyjaśnić bowiem należy, że skarżący w skardze kasacyjnej nie sformułował zarzutu naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 141 § 1 p.p.s.a. a który to zarzut pozwalałby mu dopiero na zarówno zakwestionowanie prawidłowości ustaleń faktycznych, jak i braku wewnętrznej spójności zaskarżonego wyroku. Objęty zaś skargą kasacyjną przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., stanowi jedynie, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli, wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.
W przedmiotowym natomiast stanie faktycznym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu – działając z urzędu - wznowiło, postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2015 r. nr [...], postępowanie zakończone decyzją z dnia 4 kwietnia 2013 r., gdyż – jak wynikało to z przyjętych w sprawie ustaleń - dopiero po wydaniu tej decyzji powzięło wiadomość o wydaniu przez Sąd Rejonowy Poznań - Stare Miasto w Poznaniu wyroku z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt VIII K 77/13, który uzyskał prawomocność z dniem 22 marca 2013 r. Podkreślić przy tym jeszcze raz należy, że chociaż w uzasadnieniu skargi kasacyjnej kwestionowano fakt, że organ powziął powyższą informację w dniu 18 czerwca 2015 r. (jak przyjęło to Kolegium i Sąd Wojewódzki) to jednak formalny zarzut dotyczący błędnych ustaleń faktycznych nie został w skardze kasacyjnej sformułowany, co czyni niemożliwym ustosunkowywanie się składu orzekającego do powyższej kwestii.
Skoro zatem wyrok karny (już jako wyrok prawomocny) istniał w dacie orzekania przez Kolegium w dniu 4 kwietnia 2013 r. to ponieważ jego treść dowodziła, że Krzysztof Pająk nie był uprawniony do dysponowania pojazdem marki BMW nr rej. [...], gdyż umowa na podstawie której legitymował się tytułem do rozporządzania powyższym pojazdem została sfałszowana a zatem nie mógł on przenieść jego własności na Bogdana Czecha, to wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. było w pełni uzasadnione. Zgodnie bowiem z tym przepisem, organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.
Skoro też – jak wyżej wskazano – skarżący kasacyjnie nie zakwestionował ustaleń faktycznych, dokonanych w analizowanej sprawie, to tym samym zarzut naruszenia w toku postępowania administracyjnego art. 8 k.p.a. (cyt.) "w sytuacji, gdy organ, wydając decyzję ostateczną, dysponował wiedzą o toczącym się postępowaniu w przedmiocie wyrządzenia szkody G.H., a także o wydaniu przez Sąd Rejonowy Poznań-Stare Miasto w Poznaniu VIII Wydział Karny wyroku w sprawie o sygnaturze akt VIII K 77/13 w chwili doręczenia mu skargi do sądu administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 4 kwietnia 2013 r. ([...]) (...)" nie mógł odnieść żadnego skutku.
Konkludując należało więc uznać, że niezasadny okazał się również zarzut naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a, gdyż zaskarżony wyrok, pomimo częściowo wadliwego uzasadnienia, odpowiadał jednak prawu.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 182 § 2 i 3 oraz art. 184 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.