Uzasadnienie
Sygn. I OSK 1693/10
Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 176/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie /zwany dalej WSA/, po rozpoznaniu skargi A. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji /zwanego dalej KGP/ z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego – skargę oddalił.
W uzasadnieniu przedstawiono następującą argumentację faktyczną i prawną: decyzją z dnia [...] sierpnia 1988 r. Nr [...] Szef Rejonowego Urzędu Spraw Wewnętrznych w S., na podstawie zarządzenia nr 10/88 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 lutego 1988 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału i opróżniania lokalu mieszkalnego i tymczasowych kwater (Dz. Urz. MSW z 1988 r., Nr 2 poz. 7), przydzielił A. G. /z rodziną – żona i córki/ lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w S. (obecnie ul. [...]). Lokal ten został przekazany na czas nieokreślony do dyspozycji poprzednika prawnego RUSW w S., tj. Komendy Powiatowej Milicji Obywatelskiej decyzją Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w S. z dnia [...] lutego 1969 r. Nr [...], a przed A. G. był przydzielony na czas nieokreślony innemu funkcjonariuszowi KPMO w S., B. S. Przed przydziałem lokalu skarżącemu, prawo do dysponowania lokalem przez Wojewódzki Urząd Spraw Wewnętrznych w P. zostało potwierdzone przez Urząd Miasta i Gminy w S. pismem z dnia [...] lipca 1988 r. Nr [...].
Po dokonaniu przydziału tego lokalu skarżącemu, pismem z dnia [...] września 1988 r. Centralna Dyrekcja [...] w W. wystąpiła o jego zwrot, jako zakładowego, powołując się na pismo z dnia [...] grudnia 1968 r., w którym przekazała przedmiotowy lokal do jednorazowego zadysponowania przez Prezydium MRN w S. na rzecz B. S. W przydzielonym lokalu A. G. wraz z rodziną zamieszkiwał do marca 2003 r., po czym wyprowadził się pozostawiając w lokalu żonę z córkami (żona z córkami opuściła lokal [...] marca 2009 r.). Następnie już jako emeryt policyjny (od dnia [...] października 2003 r.) wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2009 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w R. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 1988 r. w sprawie przydziału lokalu wskazując, że w dacie jej wydania Szef RUSW w S. nie był dysponentem przedmiotowego lokalu w rozumieniu art. 82 ustawy z dnia 31 lipca 1985 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz. U. z 1985 r. Nr 38, poz. 181 ze zm.), choć nim rozporządzał.
Komendant Wojewódzki Policji z/s w R., w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 i § 2, art. 157 § 1 i § 2 oraz art. 158 § 1 k.p.a., odmówił A. G. stwierdzenia nieważności powołanej wyżej decyzji. Po rozpoznaniu odwołania, KGP działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 156 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a. oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r., Nr 43 poz. 277 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wskazując, że decyzja Prezydium MRN w S. z dnia [...] lutego 1969 r. nie zawiera żadnych wyłączeń i ograniczeń czasowych, które ograniczałyby prawo dyspozycji przedmiotowym lokalem przez wskazaną jednostkę MO. Decyzja ta nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, a prawo do dysponowania lokalem przez Wojewódzki Urząd Spraw Wewnętrznych miało potwierdzenie w piśmie UMiG w S. z dnia [...] lipca 1988 r. Zasadnie więc Komendant Wojewódzki Policji uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o przydziale lokalu A. G. W skardze A. G. domagał się uchylenie decyzji KGP z dnia [...] listopada 2009 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2009 r. i stwierdzenie nieważności lub uchylenie decyzji Szefa RUSW z dnia [...] sierpnia 1988 r., zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji oraz art. 156 § 2 K.p.a. poprzez uznanie, że wywołała ona nieodwracalne skutki prawne.
Naprowadził, że przydzielenie mu lokalu mieszkalnego przez Szefa RUSW było bezprawne, gdyż organ ten w chwili wydania decyzji nie dysponował tym lokalem. Mając tego świadomość czynił bezskuteczne starania o przydzielenie mu innego lokalu służbowego, a w konsekwencji zdecydował się na wybudowanie domu, na co decyzją z dnia [...] grudnia 1997 r. Komendant Rejonowy Policji w S. przyznał mu pomoc finansową. Decyzja ta została jednak unieważniona decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w R. z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...], co skutkowało wszczęciem przez organ I instancji postępowania w przedmiocie zwrotu kwoty uzyskanej w ramach tej pomocy. Wskazując na zasadność usunięcia z obrotu prawnego decyzji przydzielającej lokal skarżący podkreślił, że decyzja z dnia [...] lutego 2005 r. została wydana w oparciu o decyzję z dnia [...] sierpnia 1988 r. noszącą cechy nieważności.
Ponadto w lokalu nie zamieszkuje już od kilku lat, a po jego opróżnieniu przez żonę wraz z rodziną lokal został zwrócony [...]. Skutki prawne w postaci wydania dwóch decyzji /o przydziale lokalu i pomocy finansowej/ mogą być cofnięte, gdy zostanie stwierdzona nieważność decyzji Szefa RUSW z dnia [...] sierpnia 1998 r., co stworzy możliwość wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2005 r.
W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty. Swoje stanowisko zawarte w skardze pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. poparł także skarżący.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA skargę oddalił i wskazał, że w dacie wydania skarżącemu decyzji o przydziale lokalu problematykę mieszkań funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej regulowała przede wszystkim ustawa z dnia 31 lipca 1985 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz. U. z 1985 r. Nr 38, poz. 181 ze zm.), a zgodnie z treścią jej /art. 80/, przydział lokalu mieszkalnego na rzecz funkcjonariusza mógł nastąpić w przypadku, gdy był on w służbie stałej, a nadto nie posiadał lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych.
Z kolei w myśl art. 82 ust. 1 tej ustawy, na lokale mieszkalne dla funkcjonariuszy przyznawane były lokale będące w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych lub podległych mu organów, uzyskane w wyniku działalności inwestycyjnej albo od terenowych organów administracji państwowej lub zakładów pracy, a także zwolnione przez funkcjonariuszy. Okoliczność spełniania przez skarżącego przesłanki do przydziału w formie decyzji administracyjnej lokalu zapewniającego należne normy zaludnienia nie była nigdy przez niego samego jak też organ kwestionowana. Nie budzi też wątpliwości przekazanie przedmiotowego lokalu bez ograniczeń czasowych i innych wyłączeń do dyspozycji Komendy Powiatowej MO w S. przez Prezydium MRN w S. decyzją z dnia [...] lutego 1969 r., która to decyzja nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, a także dokonane przez Urząd Miasta i Gminy w S. pismem z dnia [...] lipca 1988 r. potwierdzenie pozostawienia lokalu w dyspozycji WUSW w P. Brak było zatem podstaw do twierdzenia, że przydział tego lokalu nastąpił z rażącym naruszeniem prawa, gdyż Rejonowy Urząd Spraw Wewnętrznych w S. (następca KPMO w S.) posiadał prawo do dysponowania lokalem.
W tej sytuacji powoływanie się przez skarżącego na fakt, że [...], jako właściciel spornego lokalu, domagały się jego zwrotu od Urzędu Miasta i Gminy w S. w oparciu o pisemne ustalenia pomiędzy nimi, nie może spowodować stwierdzenia nieważności decyzji o przydziale lokalu. Jakkolwiek związane są z nią kwestie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu A. G. pomocy finansowej na budowę domu, te jednak nie mogą one rzutować na ocenę prawidłowości decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji; sprawa pomocy finansowej jest bowiem odrębną sprawą administracyjną, której przedmiot nie łączy się w żaden sposób z przedmiotem skargi. Powołując uchwałę składu 7 sędziów NSA z dnia 20 marca 2000 r., sygn. akt OPS 14/99 (ONSA 2000, Nr 3, poz.
93) WSA wskazał przy tym, że nie do zaakceptowania jest stanowisko organów Policji, że stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji jest wyłączone na podstawie wymienionej w art. 156 § 2 k.p.a. negatywnej przesłanki w postaci nieodwracalnych skutków prawnych, jakie ta decyzja wywołała. Nieodwracalność skutku prawnego decyzji nie polega na tym, iż w wyniku stwierdzenia jej nieważności nastąpi przywrócenie całego stanu prawnego istniejącego poprzednio (np. przywrócenie własności nieruchomości), albowiem nie chodzi o odwrócenie wszystkich skutków prawnych, lecz wyłącznie tych, które wywołała sama decyzja dotknięta wadą nieważności.
W skardze kasacyjnej A. G., reprezentowany przez adwokata, zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając:
- 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 31 lipca 1985 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż Rejonowy Urząd Spraw Wewnętrznych w S. był uprawniony do władania spornym lokalem mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w S., co w konsekwencji wykluczyło stwierdzenie nieważności decyzji o przydziale skarżącemu lokalu,
- 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a./ polegający na tym, że sąd I instancji nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną nie wyszedł poza ich granice, mimo iż w danej sprawie winien to uczynić,
- - art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd, iż organy naruszyły art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., a w szczególności błędnie ustalono stan faktyczny w sprawie, przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Na tych podstawach wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, przy zasądzeniu na rzecz strony kosztów postępowania wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że właściciel lokalu – Dyrekcja Okręgowa [...] w W. przekazała go do jednorazowego zadysponowania przez Prezydium MRN w S. Podległy Ministrowi Spraw Wewnętrznych Szef RUSW w S. dysponował lokalem tylko w okresie od [...] grudnia 1968 r. do czerwca 1988 r., kiedy to opuścił go B. S. Treść decyzji o przydziale z [...] sierpnia 1988 r. pozostaje więc w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią art. 82 obowiązującej wówczas ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej (...), a charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja ta nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego Państwa (wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r., V SA 86/92 i 436-466/92). O rażącym charakterze naruszenia przez organ wydający decyzję świadczy nie tylko jego działanie w sposób całkowicie dowolny i swobodne rozporządzanie lokalem, którym nie miał prawa rozporządzać, ale także daleko idące konsekwencje jakie wydanie tej decyzji spowodowało dla skarżącego, tj. unieważnienie z uwagi na fakt posiadania mieszkania służbowego decyzji z dnia [...] grudnia 1997 r. o przyznaniu pomocy finansowej na budowę domu, co wiązało się z koniecznością jej zwrotu jako nienależnej.
Mając na uwadze granice orzekania zawarte w art. 134 § 1 p.p.s.a., funkcjonowanie w obrocie prawnym wadliwej decyzji powinno stanowić istotny argument przemawiający za jej wyeliminowaniem. Również uzasadnienie wyroku nie spełnia ustawowych wymogów określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a WSA niesłusznie powołuje się na fakt pozostawania lokalu w dyspozycji Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w P., gdyż jest ono bezprawne. Sąd pomija okoliczność, że jest on własnością [...]. Skoro więc niewątpliwie wydanie decyzji o przydziale lokalu skarżącemu nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, to WSA mając na uwadze art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. powinien stwierdzić jej nieważność z przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny powołanych w skardze kasacyjnej podstaw.
W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty oparte na obu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a., przy czym w ramach naruszenia przepisów postępowania wskazano na art. 134 § 1 p.p.s.a. upatrując jego naruszenie w tym, że WSA nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną nie wyszedł poza ich granice, mimo iż w danej sprawie winien to uczynić.
Tak sformułowany zarzut nie do końca odpowiada wymaganiom ustawowym /art. 176 p.p.s.a./, gdyż w uzasadnieniu stwierdzono jedynie, że w obrocie prawnym funkcjonuje wadliwa decyzja i to winno być istotnym argumentem przemawiającym za jej uchyleniem. Brak jest zatem argumentacji, na czym miało polegać naruszenie przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. jak również, jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. Pomimo to wskazać należy, że zgodnie art.134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. W rozpoznawanej sprawie WSA orzekał w sprawie, którą wyznaczył wniosek A. G. o stwierdzenie nieważności decyzji Szefa Rejonowego Urzędu Spraw Wewnętrznych w S. z dnia [...] sierpnia 1988 r. Nr [...] o przydziale lokalu.
Wynika to jednoznacznie z uzasadnienia tak zaskarżonej decyzji KGP, jak i uzasadnienia WSA. Tym samym zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. jest nieusprawiedliwiony, skoro WSA rozpoznając skargę nie dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym), względnie z przekroczeniem granic wyznaczonych wnioskiem strony i zaskarżoną decyzją.
W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono również naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd, iż organy naruszyły art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a w szczególności błędnie ustalono stan faktyczny w sprawie.
Stosownie do przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W sprawie skarga kasacyjna przesłankę stwierdzenia nieważności upatruje w rażącym naruszeniu prawa przejawiającym się w błędnie ustalonym stanie faktycznym, który legł u podstaw decyzji o przydziale lokalu. Innymi słowy, przy wydawaniu decyzji dnia [...] sierpnia 1988 r. Nr [...] o przydziale lokalu doszło do rażącego naruszenia przepisów postępowania.
Tak postawiony zarzut w realiach sprawy nie jest trafny. Przede wszystkim wskazać należy na dowody, które wyeksponowały organy Policji a także WSA w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji, które zgromadzone zostały w sprawie przed dokonaniem przydziału lokalu A. G. Otóż decyzją Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w S. z dnia [...] lutego 1969 r. Nr [...] /k.6 akt adm./ przedmiotowy lokal został przekazany na czas nieokreślony do dyspozycji poprzednika prawnego RUSW w S., tj. Komendy Powiatowej Milicji Obywatelskiej. Pozostawanie tegoż lokalu w dyspozycji Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych potwierdzone zostało przez Urząd Miasta i Gminy w S. pismem z dnia [...] lipca 1988 r. Nr [...] /k.20 akt adm./, a więc w trakcie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] sierpnia 1988 r. Nr [...] o przydziale lokalu. Zgodzić się natomiast należy z twierdzeniami zawartymi w skardze kasacyjnej, że w postępowaniu poprzedzającym przydział przedmiotowego lokalu A. G. Dyrekcja Okręgowa [...] w W. upominała się o jego zwrot.
Niemniej jednak, jak to trafnie podniósł WSA, w owym czasie funkcjonowała w obrocie prawnym decyzja Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w S. z dnia [...] lutego 1969 r. Nr [...] przekazująca lokal do dyspozycji Komendy Powiatowej Milicji Obywatelskiej w S. bez ograniczeń czasowych. Wobec tego, skoro w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o przydziale lokalu organ dysponował dowodami potwierdzającymi uprawnienie do dysponowania lokalem a także pismami PKP domagającymi się zwrotu tegoż lokalu, to rozstrzygnięcie sprawy musiało zostać poprzedzone oceną tego materiału dowodowego. Oznacza to, że nie może być mowy o naruszeniu przepisów postępowania i to w sposób rażący, skoro istniały dowody potwierdzające pozostawanie lokalu w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych, a dokładniej – w dyspozycji podległego mu organu, a decyzja o przydziale była konsekwencją oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Trafnie więc WSA podzielił ustalenia organów Policji, że decyzji o przydziale lokalu z dnia [...] sierpnia 1988 r. nr [...] nie można przypisać wady nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W konsekwencji chybiony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Jeśli chodzi o uzasadnienie zaskarżonego wyroku w kontekście zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. to również i w tej części skarga kasacyjna nie może być uwzględniona. Zgodnie z przepisem art. 141 § 4 zd. pierwsze p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przez "zwięzłe przedstawienie stanu sprawy" należy rozumieć zrelacjonowanie dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie, obejmujące te kwestie, które są niezbędne do wyczerpującego przedstawienia pozostałych elementów uzasadnienia wyroku. Przytoczenie ustaleń faktycznych ma posłużyć w dalszej kolejności do oceny pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, w szczególności pod kątem zawartych w skardze zarzutów.
Z kolei wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia jest spełnione wówczas, gdy uzasadnienie wyroku zawiera rozważania pozwalające na uznanie, że sąd wyjaśnił w sposób dostateczny zastosowanie przez organy przepisów prawa materialnego czy przepisów prawa procesowego. W realiach sprawy uzasadnienie zaskarżonego wyroku wszystkie te elementy zawiera.
Ponieważ zarzuty naruszenia przepisów postępowania okazały się nieusprawiedliwione, dlatego stan faktyczny sprawy jest taki, jak to przyjął WSA w zaskarżonym wyroku. W odniesieniu więc do tego stanu faktycznego ocenie podlega zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 31 lipca 1985 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż Rejonowy Urząd Spraw Wewnętrznych w S. był uprawniony do władania spornym lokalem mieszkalnym nr [...] przy ulicy [...] w S. Formułując zarzut błędnej wykładni prawa materialnego obowiązkiem skarżącego kasacyjnie jest wskazanie, na czym błąd ten polegał i jaka winna być prawidłowa wykładnia tego przepisu. Skarga kasacyjna w tym zakresie nie zawiera żadnej argumentacji, w uzasadnieniu natomiast zarzuca niewłaściwe zastosowanie art. 82 ust. 1 w/w ustawy czyli wskazuje na błąd w subsumcji.
Zgodnie z tym przepisem, na lokale mieszkalne dla funkcjonariuszy przeznacza się lokale będące w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych lub podległych mu organów, uzyskane w wyniku ich działalności inwestycyjnej albo od terenowych organów administracji państwowej lub zakładów pracy, a także zwolnione przez funkcjonariuszy. W stanie faktycznym sprawy okoliczność pozostawania przedmiotowego lokalu w dyspozycji organu podległego Ministrowi Spraw Wewnętrznych nie została skutecznie podważona. Skoro więc lokal pozostawał w dyspozycji Rejonowego Urzędu Spraw Wewnętrznych w S., to organ ten był kompetentny do jego przydziału funkcjonariuszowi. Oznacza to, że decyzja o przydziale w dacie jej podejmowania miała oparcie we wskazanym przepisie, a więc nie może być mowy o błędzie w subsumcji powyższej normy prawnej.
Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi okazały się nieusprawiedliwione. Z tych przyczyn skarga kasacyjna podlega oddaleniu, na podstawie art. 184 p.p.s.a.