Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 maja 2006 r. odrzucił skargę J. B. na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] lutego 2006 r. w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zgodnie z art. 219 i 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Podlegające opłacie stałej pisma wniesione przez adwokata lub radcę prawnego, które nie zostały należycie opłacone, sąd odrzuca bez wezwania. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlegała wpisowi stałemu w wysokości 200 zł, na podstawie § 2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Opłata powinna była więc zostać uiszczona bez wezwania. Ponieważ wpis stały nie został uiszczony, skargę należało odrzucić.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył J. B., reprezentowany przez radcę prawnego, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie:
- 1) art. 219 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zwrot "opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie" oznacza również pisma wnoszone do organu administracji,
- 2) art. 219 i 221 ustawy, poprzez ich błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że w przypadku wnoszenia skargi do sądu za pośrednictwem organu administracji, radca prawny jest zobowiązany do uiszczenia wpisu stałego bez wezwania sądu równocześnie z wniesieniem skargi, a w przypadku uchybienia temu obowiązkowi sąd stosuje art. 221 ustawy.
Skarżący wskazał, że obowiązek uiszczenia opłaty sądowej jest połączony z wniesieniem pisma do sądu. Skoro więc pismo nie jest wnoszone do sądu, ale do organu administracji, art. 219 nie może mieć zastosowania. Autor skargi kasacyjnej podkreślił również, że przepisy dotyczące trybu wnoszenia opłat sądowych są niejasne, a wątpliwości wynikające z niejasnych przepisów nie mogą obciążać stron postępowania.
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyła Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Katowicach, wnosząc o oddalenie skargi. Uczestnik postępowania wyraził pogląd, że pośredni tryb składania pisma nie zmienia faktu, że skarga jest wnoszona do sądu. W jego opinii oczywiste jest, że od pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym wymagana jest wyższa od przeciętnej staranność w zakresie dokonywanych czynności procesowych. Profesjonalny pełnomocnik powinien zadbać o rzetelne wniesienie skargi w imieniu skarżącego, poprzez jej prawidłowe opłacenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 54 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Z przepisu tego wynika, że wniesienie skargi do organu jest równoznaczne z jej wniesieniem do sądu administracyjnego. Art. 219 powołanej ustawy, stanowiący, że opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie, ma zatem zastosowanie również w powyższym przypadku. Gdy pismo wnoszone jest przez radcę prawnego i podlega opłacie stałej, jak w niniejszej sprawie, sąd stosuje art. 221 ustawy, zgodnie z którym odrzuca skargę bez wezwania. Niezasadne są więc zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji powyższych przepisów.
Tytułem wyjaśnienia należy dodać, że uchylony wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowił, że wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie w sposób określony w ust. 1, po przekazaniu skargi sądowi. Przepis ten dotyczył więc skarg wnoszonych do sądu za pośrednictwem organu i przewidywał tryb postępowania zgodny z interpretacją autora skargi kasacyjnej, dostrzegając trudności w opłacaniu skarg wnoszonych za pośrednictwem organów administracji. Przepis ten został jednak uchylony z dniem 17 marca 2006 r., co oznacza, że interpretacja ta jest niezgodna z przepisem art. 221 ustawy.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.