Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 marca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2211/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. W. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego.
Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy:
Zastępca Dyrektora Oddziału w Szczecinie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad działając z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. odmówił wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr 10 do działki nr [...] położonej w miejscowości M., gm. D. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: GDDKiA), działając na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 260 (dalej: ustawa o drogach publicznych) i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymał w mocy powyższą decyzję.
Organ wskazał, że zgodnie z treścią przepisu art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy o drogach publicznych budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację lub przebudowę zjazdu, jednak ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony.
Organ wyjaśnił, że droga krajowa nr 10 na analizowanym odcinku została zakwalifikowana zarządzeniem nr 80 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy GP). Zgodnie z przepisem § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., Nr 43, poz. 430 ze zm.), w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego (...) stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Jak wynika z powyższego, w odniesieniu do dróg krajowych przepisy szczególne stawiają surowe wymagania w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać te drogi, tak aby była zapewniona płynność ruchu i bezpieczeństwo ich użytkowników.
Względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia innego dojazdu.
Organ ustalił, że działka nr [...] przylega zarówno do drogi krajowej nr 10 jak i do drogi gminnej (ul. [...]), za pośrednictwem której przedmiotowa nieruchomość powinna być obsługiwana. Omawiana droga gminna włącza się do drogi krajowej nr 10. W ocenie zarządcy drogi krajowej, obsługę komunikacyjną przedmiotowej nieruchomości można zapewnić bez konieczności wykonywania zjazdu z drogi krajowej, a tym samym stwarzania dodatkowego punktu kolizji na tej drodze, zagrażającego bezpieczeństwu ruchu oraz ograniczającego jego płynność dla wszystkich użytkowników drogi krajowej. Na badanym odcinku drogi krajowej nr 10 natężenie ruchu drogowego jest duże, a każdy zjazd z drogi, stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i to w stopniu tym większym, im wyższe natężenie ruchu występuje na drodze oraz im większa jest liczba zjazdów i częstość ich występowania.
Organ dodał, iż budowa zjazdu musi być dopuszczalna nie tylko z punktu widzenia rygorów przewidzianych w przepisach prawa powszechnie obowiązującego i nie może zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, ale również nie może naruszać wymogów związanych z klasą drogi. W myśl § 3 pkt. 4 cytowanego wyżej rozporządzenia, przez klasę drogi rozumie się przyporządkowanie drodze odpowiednich parametrów technicznych, wynikających z jej cech funkcjonalnych. Tak więc droga krajowa nr 10 musi zachować wszystkie parametry techniczne i użytkowe odpowiadające drogom klasy GP, tj. drogom głównym ruchu przyspieszonego, w tym również w zakresie możliwości stosowania zjazdów.
W świetle ustalonego stanu faktycznego i prawnego organ przyznał ostatecznie prymat ważnemu interesowi społecznemu, którego wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego i obowiązek ograniczania liczby potencjalnych miejsc kolizji i zdarzeń drogowych, biorąc jednocześnie pod uwagę, że: indywidualny interes strony może być zaspokojony poprzez zapewnienie obsługi komunikacyjnej przedmiotowej nieruchomości za pośrednictwem i z wykorzystaniem rozwiązania wskazanego w treści decyzji.
Organ wskazał, iż większość istniejących obecnie zjazdów z drogi krajowej nr 10 zostało wykonanych wiele lat temu. Oznacza to, iż zjazdy te powstały w innym stanie faktycznym, czyli w czasie, kiedy na omawianym odcinku drogi natężenie ruchu drogowego było znacznie mniejsze niż obecnie. Zjazdy te powstały również przed dniem wejścia w życie powołanego rozporządzenia, zawierającego rygorystyczne przepisy odnośnie lokalizacji zjazdów.
Organ wyjaśnił także, że zgodnie z załączoną przez stronę mapą sytuacyjno-wysokościową, działka nr [...] przylega całą długością do drogi gminnej, a sposób rozwiązania wewnętrznych powiązań komunikacyjnych należy do właściciela terenu.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucił naruszenie art. 29 ust. 1 i 4 ustawy o drogach publicznych oraz art. 6, 7, 8, 9, 10, 11 i 107 § 3 k.p.a.
W ocenie skarżącego organ wydając decyzję nie zbadał istoty sprawy, ale ograniczył się do powielenia ogólnych stwierdzeń. Strona wskazywała, iż wszystkie okoliczne nieruchomości posiadają zjazdy z drogi publicznej. Co więcej, także nieruchomość, w stosunku do której skarżący domagał się lokalizacji zjazdu z drogi publicznej posiadała faktyczny zjazd urządzony w czasie, gdy wykonywane były pozostałe zjazdy w okolicy. Strona wystąpiła o uzyskanie zgody na lokalizację zjazdu z drogi publicznej celem zalegalizowania stanu rzeczy, który został zaniedbany wcześniej. Organ nie wykazał zatem, aby wydanie decyzji o lokalizacji zjazdu do nieruchomości strony miało rzeczywisty wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Zarządca drogi nie może poprzestać na ogólnym jedynie odwołaniu się do ewentualnego naruszenia zasad ruchu drogowego, czy też potencjalnego niebezpieczeństwa zagrażającego uczestnikom tego ruchu, bez jednoczesnego wskazania konkretnych przyczyn wykluczających urządzenie zjazdu publicznego w rozpatrywanym przypadku.
Skarżący wskazał, że organ, odmawiając zgody na lokalizację zjazdu z drogi publicznej, oparł się także na potencjalnej możliwości zapewnienia komunikacji nieruchomości poprzez drogę gminną. Skarżący zgodził się, iż jego działka w całości przylega do drogi gminnej. Strona jednak w oparciu o posiadany faktycznie zjazd oraz ustalenie planistyczne prowadzi na nieruchomości inwestycję polegającą na budowie hali magazynowo-przemysłowej. Docelowa inwestycja wymagać będzie zapewnienia komunikacji z drogą krajową poprzez żądany zjazd, nie tylko z powodów ograniczenia nośności drogi gminnej, ale także z powodu gabarytów pojazdów, które konieczne będą do obsługi produkcji wykonywanej na hali.
W ocenie skarżącego, rozważając interes społeczny i słuszny interes strony organ winien był przychylić się do wniosku, który nie sprzeciwia się interesowi społecznemu, ani zasadom bezpieczeństwa w ruch drogowym. Zdaniem skarżącego niezasadne jest opieranie się przy wydawaniu decyzji na badaniach natężenia ruchu drogowego z 2010r. W decyzji wadliwie dokonano ponadto rozważenia ważnego interesu społecznego i interesu strony.
W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę Sąd I instancji wskazał, że droga, na której skarżący wniósł o lokalizację zjazdu indywidualnego jest drogą krajową – drogą główną ruchu przyspieszonego (klasy GP). Jak wynika natomiast z treści § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie - tekst jednolity: Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 ze zm. (dalej: rozporządzenie) stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości.
Sąd zgodził się z organem, że w odniesieniu do dróg krajowych klasy GP przepisy szczególne stawiają surowe wymagania w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać te drogi, tak aby była zapewniona płynność ruchu i bezpieczeństwo ich użytkowników. Z kolei ewentualna lokalizacja zjazdu indywidualnego połączonego z drogą ww. klasy musi mieć charakter wyjątkowy i nadzwyczajny, a nie stanowić reguły wynikającej wyłącznie z bliskiego sąsiedztwa działki z drogą krajową. O lokalizacji zjazdu nie może zatem decydować subiektywne przekonanie wnioskodawcy o konieczności lokalizacji zjazdu lub względy ekonomiczne i związane z wygodą użytkownika ruchu drogowego, lecz wyłącznie mierzone obiektywnie względy bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz sprawnego przemieszczania się pojazdów na drodze krajowej zakwalifikowanej do określonej kategorii.
Sąd I instancji zgodził się ze stanowiskiem organu, że w niniejszej sprawie przesłanki lokalizacji zjazdu indywidualnego nie zostały spełnione. Nie ulega zatem wątpliwości, że nieruchomość skarżącego ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, a korzystanie przez skarżącego z drogi gminnej (ulicy [...]), która ma połączenie z drogą krajową nr 10, zależy wyłącznie od woli skarżącego. Ponieważ obsługa komunikacyjna nieruchomości skarżącego jest zapewniona za pośrednictwem ww. drogi gminnej, nie ma potrzeby wykonywania zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr 10, a tym samym, jak słusznie wskazał organ, stwarzania dodatkowego punktu kolizji na tej drodze zagrażającego bezpieczeństwu ruchu oraz ograniczającego jego płynność dla wszystkich użytkowników drogi krajowej.
Sąd podzielił ocenę organu, że lokalizacja zjazdu stworzyłaby na odcinku drogi krajowej objętej wnioskiem wzrost zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz ograniczenie jego płynności. Organ dokonał wyważenia słusznego interesu strony i interesu społecznego, dając prymat temu ostatniemu. Decydującym wyznacznikiem interesu społecznego w niniejszej sprawie jest bezpieczeństwo i płynność ruchu dla wszystkich użytkowników drogi krajowej nr 10. Wnioskowany zjazd byłby kolejnym potencjalnym miejscem kolizji na tej drodze, wpływającym na poziom bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Bez znaczenia pozostaje to, że nieruchomość skarżącego posiadała zjazd z drogi krajowej nr 10, albowiem zjazd ten został wykonany bez zgody zarządcy drogi. Nie zasługuje na uwzględnienie także argument, że nieruchomość miała samowolnie urządzony zjazd z drogi publicznej, w czasie gdy wykonywane były pozostałe zjazdy w okolicy. Sam fakt udzielenia zezwoleń na zjazdy do nieruchomości innych podmiotów nie przesądza automatycznie o konieczności wydania takiej samej decyzji w stosunku do skarżącego. Każda decyzja wydawana jest w konkretnej, indywidualnej sprawie w realiach danego stanu faktycznego.
W skardze podniesiono, że skarżący prowadzi na nieruchomości inwestycję polegającą na budowie hali magazynowo-przemysłowej, która docelowo będzie wymagać zapewnienia komunikacji z drogą krajową poprzez wnioskowany zjazd, nie tylko z powodów ograniczenia nośności drogi gminnej, ale także z powodu gabarytów pojazdów, które konieczne będą do obsługi produkcji wykonywanej na hali. W takim przypadku, jak słusznie wskazał organ, do obsługi obiektów, w których jest prowadzona działalność gospodarcza, a w szczególności do stacji paliw, obiektu gastronomicznego, hotelowego, przemysłowego, handlowego lub magazynowego, dojazd powinien zapewniać zjazd publiczny, a nie zjazd indywidualny (§ 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia).
Jak wynika z akt sprawy, A. W. w dniu 18 marca 2013 r. złożył do organu wniosek o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr 10 w miejscowości M. do nieruchomości, tj. działki o nr ewidencyjnym gruntów [...]. Jako cel wykorzystywania nieruchomości skarżący wskazał: "siedziba gospodarstwa". Wezwaniem z dnia 26 marca 2013 r. organ zobowiązał skarżącego do uzupełnienia braków wniosku poprzez dostarczenie informacji, czy zjazd na nieruchomość ma być zjazdem indywidualnym, czy zjazdem publicznym. W piśmie tym pouczono skarżącego o różnicy pomiędzy zjazdem indywidualnym, a zjazdem publicznym. W odpowiedzi skarżący w piśmie z dnia 5 kwietnia 2013 r. wyjaśnił, że zjazd na nieruchomość ma być zjazdem indywidualnym. Niewątpliwie zatem wniosek skarżącego dotyczył lokalizacji zjazdu indywidualnego, dlatego w takim zakresie było prowadzone postępowanie administracyjne i wydane obie decyzje w sprawie.
Sąd uznał, że w sposób wyczerpujący przeprowadzono postępowanie wyjaśniające, stosownie do reguł określonych w 7 i 77 § 1 k.p.a., szczegółowo zbadano i rozważono argumenty przedstawione przez stronę i podjęto wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W toku postępowania dokonano wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji GDDiK odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Organ nie naruszył zasad wyrażonych w art. 6, 8, 9, 11 k.p.a., ani art. 10 k.p.a., albowiem zawiadomił skarżącego o zakończeniu postępowania wyjaśniającego oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i złożenia końcowego oświadczenia w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zawiadomienia, natomiast skarżący ani jego pełnomocnik z powyższego uprawnienia nie skorzystali.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. W., domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Sądowi pierwszej instancji zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 29 ust. 1 i 4 ustawy o drogach publicznych w zw. z § 55 ust. 1 pkt 3 i § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd I instancji kierował się wskazanym we wniosku indywidualnym charakterem zjazdu, w sytuacji gdy zjazd ten jak wynika z uzasadnienia skargi do WSA ma charakter publiczny i służyć ma realizowanej na nieruchomości wnioskodawcy inwestycji polegającej na budowie hali, celem prowadzenia w niej działalności gospodarczej. Organy obydwu instancji oraz Sąd I instancji rozpoznając sprawę powinny kierować się zamiarem wnioskodawcy i wskazanym przez niego uzasadnieniem wniosku, a nie literalnym wnioskiem, który został złożony przez wnioskodawcę w uzgodnieniu z organem I instancji, celem zalegalizowania istniejącej praktyki polegającej na korzystaniu z istniejącego zjazdu. Dla prawidłowego korzystania z nieruchomości zgodnie z jej gospodarczym, planowanym przeznaczeniem koniecznym jest wykonanie zjazdu z drogi publicznej.
Skarżący wyjaśnił, iż nie sposób ważąc w drodze uznania administracyjnego wzajemnych wartości, czyli interesu publicznego i ważnego interesu strony pominąć stanu faktycznego, który wbrew wskazywanym w orzeczeniu wartościom bezpieczeństwa publicznego nie przystaje do twierdzeń o charakterze drogi. Strona wskazywała, iż wszystkie okoliczne nieruchomości posiadają zjazdy z drogi publicznej. Co więcej także nieruchomość w stosunku do której skarżący domaga się lokalizacji zjazdu z drogi publicznej posiadała faktyczny zjazd urządzony w czasie, gdy wykonywane były pozostałe zjazdy w okolicy. Strona wystąpiła o uzyskanie zgody na lokalizację zjazdu z drogi publicznej celem zalegalizowania stanu rzeczy, który został zaniedbany wcześniej. Organ nie wykazał zatem, aby wydanie decyzji o lokalizacji zjazdu do nieruchomości strony miało rzeczywisty wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Opierając się na zasadach logiki stwierdzić należy, iż zjazd taki jest i będzie pozostawał bez wpływu na poziom bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Negatywna ocena wniosku o lokalizację zjazdu z drogi publicznej, nie zwalnia zarządcy drogi od wykazania, ze względu na jakie to "wymogi wynikające z warunków technicznych" niemożliwe jest zadośćuczynienie prośbie wnioskodawcy. To zaś oznacza, że zarządca drogi nie może poprzestać na ogólnym jedynie odwołaniu się do ewentualnego naruszenia zasad ruchu drogowego czy też potencjalnego niebezpieczeństwa zagrażającego uczestnikom tego ruchu, bez jednoczesnego wskazania konkretnych przyczyn wykluczających urządzenie zjazdu publicznego w rozpatrywanym przypadku.
Organ, odmawiając zgody na lokalizację zjazdu z drogi publicznej oparł się także na potencjalnej możliwości zapewnienia komunikacji nieruchomości poprzez drogę gminną. Strona jednak w oparciu o posiadany faktycznie zjazd oraz ustalenie planistyczne prowadzi na nieruchomości inwestycje polegającą na budowie hali magazynowo-przemysłowej. Docelowa inwestycja wymagać będzie zapewnienia komunikacji z drogą krajową poprzez żądany zjazd nie tylko z powodów ograniczenia nośności drogi gminnej, ale także z powodu gabarytów pojazdów, które konieczne będą do obsługi produkcji wykonywanej na hali.
Skarżący stwierdził, iż rozważając interes społeczny i słuszny interes strony organ winien był przychylić się do wniosku, który nie sprzeciwia się interesowi społecznemu ani zasadom bezpieczeństwa w ruch drogowym. Za niezasadne uznać należy opieranie się przy wydawaniu decyzji na badaniach natężenia ruchu drogowego mających miejsce w 2010r. Zdaniem skarżącego istniejące zjazdy nie wpłynęły na pogorszenie się stanu bezpieczeństwa w taki sposób, aby uzasadniona była odmowa zgody na kolejny zjazd.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna pozbawiona była usprawiedliwionych podstaw.
W pierwszym rzędzie należy podkreślić, że powołanie się w skardze kasacyjnej wyłącznie na prawnomaterialne podstawy skargi wyklucza możliwość podważenia ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracji w toku postępowania i zaakceptowanych przez sąd I instancji. Do takich ustaleń faktycznych należy to, że nieruchomość skarżącego graniczy z drogą gminną – ul. [...], łączącą się z drogą krajową nr 10 – kategorii GP. Do ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy należy także i stwierdzenie, że istnieje możliwość wykorzystania określonej wyżej drogi gminnej do obsługi nieruchomości skarżącego. Nie powołano w skardze kasacyjnej takich podstaw kasacyjnych – naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby doprowadzić do zakwestionowania tych ustaleń.
Przepisy art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 260 powoływanej dalej jako ustawa o drogach publicznych) stanowią, że budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu. Ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony.
Przepisy powyższe odsyłają zatem do warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi dla oceny, czy planowany przez stronę zjazd jest w określonych warunkach dopuszczalny.
Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., Nr 43, poz. 430 ze zm.), dalej powoływanego jako rozporządzenie, stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości.
Przepis § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia definiuje zjazd publiczny jako zjazd do co najmniej jednego obiektu, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza lub działalność o charakterze publicznym.
Cytowana powyżej regulacja § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia odnosi się zarówno do zjazdów indywidualnych, jak i publicznych, a zatem charakter zamierzonego przez skarżącego zjazdu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Skoro organy administracji dokonały ustalenia, że możliwa jest obsługa komunikacyjna nieruchomości skarżącego przez drogę gminną ul. [...], a skarga kasacyjna nie zawiera podstaw pozwalających na podważenie tego ustalenia, to zarzut naruszenia powołanych wyżej przepisów jest całkowicie bezpodstawny. Przepis § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia jednoznacznie uzależnia bowiem wyjątkowe usytuowanie zjazdu z drogi publicznej klasy GP od stwierdzenia, że brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione, bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L. Słusznie uznał zatem sąd I instancji, że ustalony przez organy administracji stan faktyczny sprawy wymagał od nich zastosowania powołanych wyżej przepisów, które uniemożliwiają uwzględnienie wniosku skarżącego i wydanie zgody na lokalizację zjazdu.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.