Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 2 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.
Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Prezydent Miasta B. decyzją z [...] grudnia 2014 r. nr: [...] skierował S. P., posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kategorii B na badania psychologiczne celem ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Do organu pierwszej instancji wpłynął bowiem wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z [...] grudnia 2013 r. o skierowanie S. P. na badania psychologiczne w związku z przekroczeniem przez niego liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Orzeczenie Prezydenta Miasta B. o skierowaniu na badania psychologiczne zostało zaskarżone przez stronę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., które decyzją z [...] stycznia 2015 r., znak: [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Skarga na tę decyzję wniesiona przez S. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy została odrzucona prawomocnym postanowieniem z 3 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 141/15.
S. P. w wyznaczonym w skierowaniu na badanie psychologiczne terminie do jego przeprowadzenia nie dostarczył wymaganego orzeczenia psychologicznego, co obligowało Prezydenta Miasta B. do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy.
Prezydent Miasta B. decyzją z [...] sierpnia 2015 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 102 ust.1 pkt 3 lit. b ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2015 r., poz.155 ze zm., dalej jako "ustawa"), orzekł o zatrzymaniu S. P. prawa jazdy kategorii B Nr: [...], wydanego [...] lipca 2001 r. przez Prezydenta Miasta B., a także nakazał niezwłoczny zwrot tego prawa jazdy do Wydziału Uprawnień Komunikacyjnych Urzędu Miasta B. i nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S. P..
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z [...] października 2015 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. podzieliło motywy, jakimi kierował się organ pierwszej instancji dokonując subsumpcji mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego. Uznano mianowicie, że konstrukcja art. 102 ust.1 pkt 3 lit.b ustawy nie zostawia organowi administracji dowolności w kwestii wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, gdy zajdą określone w nim przesłanki.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu SKO powołało się na orzecznictwo sądów administracyjnych i wyjaśniło, że organy orzekające w sprawie zatrzymania prawa jazdy nie mają kompetencji, by kwestionować prawidłowość informacji zawartych w rejestrach prowadzonych przez Policję. Właściwy organ, do którego wpływa wniosek komendanta wojewódzkiego Policji o skierowanie na badania psychologiczne jest tym wnioskiem związany w takim sensie, że nie ma uprawnień do badania prawidłowości postępowania, w którym naliczone zostały kierowcy punkty karne za naruszenie przepisów ruchu drogowego, ani też nie może on prowadzić samodzielnych ustaleń w zakresie objętym ewidencją. Ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi bowiem komendant wojewódzki Policji i organ ten, dokonuje wpisów do ewidencji a na podstawie prawomocnych wyroków, mandatów i orzeczeń, które mogą zostać uchylone tylko w odrębnym postępowaniu.
Odnosząc się natomiast do kwestii odbytego przez S. P. szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym organ odwoławczy wskazał na orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym przyjęto, że dla konsekwencji prawnych wynikających z naruszeń przepisów ruchu drogowego, których dopuścił się kierowca, decydujące znaczenie ma data popełnienia czynu stwierdzonego prawomocnym mandatem karnym lub wyrokiem, nie zaś data przypisania punktów karnych za popełnione wykroczenie. Wobec powyższego odbycie szkolenia po przekroczeniu liczby 24 punktów karnych nie może skutkować zmniejszeniem liczby tych punktów. Z akt sprawy wynikało jednoznacznie, że ostatnie punkty karne zostały naliczone w związku z wykroczeniem z [...] maja 2013 r., natomiast S. P. odbył szkolenie dopiero [...] grudnia 2013 r.
Organ odwoławczy nie uwzględnił również podniesionego przez S. P. zarzutu naruszenia przez organy orzekające dyspozycji art. 45 §1 Kodeksu wykroczeń i wyjaśnił, że przepis ten nie ma zastosowania do postępowania w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy oraz w przedmiocie skierowania osoby posiadającej prawo jazdy na badania psychologiczne.
Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...] października 2015 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy przez S. P., który podniósł, że nie popełnił zarzucanych mu wykroczeń drogowych, a jedynie przez niedopatrzenie podpisał zgodę na zapłacenie mandatu. Ponadto wyjaśnił, że [...] grudnia 2013 r. odbył szkolenie w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego, które winno automatycznie zdjąć część obciążeń w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Skarżący wyraził pogląd, że skoro przypisane mu wykroczenie podczas rzekomego kierowania przez niego nie swoim pojazdem miało miejsce [...] sierpnia 2012 r., a zatem ponad 3 lata przed wydaniem zaskarżonej decyzji, to karalność tego wykroczenia ustała na mocy art. 45 § 1 Kodeksu wykroczeń.
Ponadto, zdaniem skarżącego, wpisy do ewidencji dokonane na podstawie mandatów nałożonych na niego przez funkcjonariuszy straży gminnych nie powinny być brane pod uwagę, gdyż używali oni urządzeń pomiarowych o niskiej jakości, co było m.in. powodem ustawowego odebrania strażom gminnym uprawnień do przeprowadzania kontroli fotoradarowych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 2 lutego 2016 r. oddalił skargę S. P. na decyzję z SKO w B. z [...] października 2015 r.
Sąd I instancji wskazał, że decyzja o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne celem stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami została wydana przez Prezydenta Miasta B. [...] grudnia 2014 r. i doręczona adresatowi [...] grudnia 2014 r. W treści decyzji poinformowano, że badaniu psychologicznemu należy poddać się w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji, a oryginał orzeczenia psychologicznego należy przedstawić organowi kierującemu na badanie w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu. Decyzją z [...] stycznia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Skarga na decyzję organu odwoławczego wniesiona przez S. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy została odrzucona prawomocnym postanowieniem tego Sądu z 3 kwietnia 2015 r., sygn. akt: II SA/Bd 141/15.
Zatem orzeczenie o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne uzyskało przymiot ostateczności i w tym stanie faktycznym, w świetle wskazanych wyżej przepisów omawianej ustawy Prezydent Miasta B. był zobowiązany do wydania zaskarżonej decyzji na skutek nie poddania się przez skarżącego badaniom psychologicznym i nie przedstawienia stosownego orzeczenia psychologicznego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodził się ze stanowiskiem organów w zakresie wskazującemu na bezzasadność zarzutów skarżącego przedstawionych zarówno w odwołaniu jak i w skardze. Oceniając trafność argumentacji Sąd I instancji stwierdził, że w przedmiotowym postępowaniu skarżący nie może skutecznie podnosić zarzutu błędnego przypisania mu popełnienia wykroczenia, gdyż ani Prezydent Miasta B. ani organ odwoławczy nie mają kompetencji do weryfikowania prawidłowości karania przez właściwe organy kierowców za wykroczenia drogowe. Uchylenie prawomocnego mandatu karnego jest możliwe w trybie przewidzianym w art. 101 ustawy z 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2013 r., poz. 395 ze zm.). W tym celu skarżący powinien złożyć stosowny wniosek do sądu powszechnego w terminie 7 dni od daty uprawomocnienia się mandatu.
Ponadto Sąd I instancji wywiódł, że Prezydent Miasta B. nie jest organem prowadzącym ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Ewidencję taką prowadzi Komendant Wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. Nr 87, poz. 488 ze zm.). Wymierzenie punktów karnych skarżący mógł kwestionować w trybie i terminach określonych w tym rozporządzeniu.
Analogicznie Wojewódzki Sąd Administracyjny ustosunkował się do zarzutu skargi w zakresie ilość punktów karnych przypisanych mu za wykroczenia drogowe wobec nieuwzględnienia faktu odbycia przez niego szkolenia, o jakim mowa w art. 130 ust. 3 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.). Podkreślono, że tryb ewidencji punktów za naruszenia prawa drogowego jest bowiem odrębnym postępowaniem od postępowania dotyczącego zatrzymania prawa jazdy.
Sąd I instancji za bezzasadne uznał rozważania skargi na temat zasadności skierowania skarżącego na badania psychologiczne w sytuacji gdy przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy. Argumenty strony dotyczą bowiem odrębnej sprawy administracyjnej, która została już rozstrzygnięta ostateczną decyzją z [...] grudnia 2014 r. Stąd ich rozpoznanie w niniejszym postępowaniu sądowym jest niedopuszczalne (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Trafnie również – zdaniem Sądu I instancji – stwierdzono w kontrolowanej decyzji, że przepis art. 45 § 1 Kodeksu wykroczeń w rozpoznawanej sprawie nie ma zastosowania. Dotyczy on kwestii karalności, ograniczając okres czasu, po upływie którego sprawca wykroczenia nie podlega sankcji karnej wymierzanej na podstawie przepisów Kodeksu wykroczeń. Zatrzymanie prawa jazdy jest zaś skutkiem ziszczenia się przesłanki określonej w art. 102 ust.1 pkt 3 lit. b omawianej ustawy nie przedstawienia przez osobę posiadającą prawo jazdy w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem i nie ma znaczenia, czy popełnione wykroczenie, za które wpisano do ewidencji punkty, uległo przedawnieniu.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 2 lutego 2016 r. wniósł S. P., zaskarżając wyrok w całości.
Skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania polegające na:
- 1. niezastosowaniu art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., poprzez nie zawieszenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy, z uwagi na toczące się postępowania wyjaśniające przed Strażą Gminną w C., Strażą Gminną w W. i Strażą Gminną w K.; wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ zawieszenie postępowania do czasu wydania decyzji przez Straż Gminną w C., spowodowałoby uwzględnienie skargi skarżącego,
- 2. niewłaściwym zastosowaniu art. 151 p.p.s.a., poprzez niezasadne oddalenie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...] października 2015 r., [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy; wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie zarzutów skarżącego w przedmiocie uchylenia punktów karnych przez Straż Gminną w C. skutkowałoby uwzględnieniem skargi skarżącego.
Powołując się na art. 174 pkt 1 p.p.s.a., skarżący kasacyjnie zarzucił:
- 1. naruszenie przepisu art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, poprzez jego zastosowanie, polegające na uznaniu, iż skarżący nie przedstawił w wymaganym terminie orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, mimo, iż brak było podstaw do zobowiązania go do przedłożenia takiego orzeczenia z uwagi na nie przekroczenie liczby 24 punktów karnych z tytułu naruszeń przepisów ruchu drogowego;
- 2. naruszenie przepisu 130 ust. 3 Prawo o ruchu drogowym poprzez wadliwe ustalenie, iż odbycie przez skarżącego szkolenia po rzekomym przekroczeniu liczby 24 punktów karnych nie może skutkować zmniejszeniem liczby punktów karnych, w sytuacji gdy w dacie szkolenia, tj. [...] grudnia 2013 r., skarżący nie przekroczył 24 punktów karnych, zatem odbycie przez skarżącego szkolenia z [...] grudnia 2013 r., winno skutkować zmniejszeniem liczby punktów karnych.
Wskazując na przytoczone podstawy S. P. wniósł o:
- – uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 2 lutego 2016 r. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Bydgoszczy,
- – zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywiedziono, że zarówno SKO w B., jak również WSA w Bydgoszczy, mimo przedstawiania przez skarżącego informacji organom administracji publicznej, jak również sądowi administracyjnemu, iż toczą się postępowania wyjaśniające w przedmiocie nałożenia na skarżącego mandatów karnych, stanowiących podstawę ustalenia ilości punktów karnych za naruszanie przepisów prawa ruchu drogowego, co miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy, nie uwzględniły wniosków skarżącego w przedmiocie zawieszenia postępowania do czasu wyjaśnienia powyższej informacji, będącej kluczową w sprawie. Błędne ustalenie ilości punktów karnych z powodu naruszenia przepisów prawa o ruchu drogowym, spowodowało wydanie przez SKO w B., jak i WSA w Bydgoszczy, orzeczeń opartych na błędnych ustaleniach faktycznych.
Jednocześnie skarżący kasacyjnie wyjaśnił, iż postanowieniem z [...] marca 2016 r. SKO w B. wznowiło postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją SKO w B. z [...] stycznia 2015 r. znak: [...], w której orzeczono po rozpoznaniu odwołania S. P. o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta B. z [...] grudnia 2014 r. nr: [...] o skierowaniu S. P. na badania psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem (sygn. akt [...]). Ponadto postanowieniem z [...] marca 2016 r. SKO w B. wznowiło postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją SKO w B. z [...] października 2015 r. znak: [...], w której orzeczono po rozpoznaniu odwołania S. P. utrzymać w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...], o zatrzymaniu S. P. prawa jazdy kat. B, Nr: [...], wydanego [...] lipca 2001 r. przez Prezydenta Miasta B..
Zasadniczym motywem powyższych rozstrzygnięć była informacja ze Straży Miejskiej w C. z [...] marca 2016 r. o anulowaniu mandatu. Skarżący kasacyjnie stanął na stanowisku, iż anulowanie mandatu, a tym samym punktów karnych, w zasadniczy sposób wpływa na wynik postępowań w sprawach dotyczących: obowiązku przedłożenia przez skarżącego obowiązku badań psychologicznych w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem ([...]), jak również w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy ([...]). Nie przekroczenie przez skarżącego liczby 24 punktów karnych z powodu naruszenia przepisów prawa ruchu drogowego spowoduje, iż zarówno decyzja w przedmiocie wykonania badań psychologicznych, jak również zatrzymania prawa jazdy nie będą uzasadnione.
Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113).
Pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania odnosi się do naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez nie zawieszenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy, z uwagi na toczące się postępowania wyjaśniające przed Strażą Gminną w C., Strażą Gminną w W. i Strażą Gminną w K..
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zawieszenie postępowania sądowego w oparciu o powołany wyżej przepis ma charakter fakultatywny bowiem ocena jego zasadności pozostawiona została uznaniu sądu, który wydając postanowienie w tej kwestii powinien rozważyć, czy w danym przypadku celowe jest wstrzymanie biegu sprawy. Skoro przepis stanowi, że "sąd może" zawiesić postępowanie nie zaś, że "sąd zawiesza" postępowanie, to niezawieszenie przez Sąd I instancji postępowania nie może być uznane za naruszenie powyższego przepisu (por. wyrok NSA z 25 maja 2017 r, sygn. akt II OSK 2083/15).
Podkreślić należy, że zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej. Powyższe okoliczności sąd podejmujący rozstrzygnięcie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinien oceniać w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, co ma niebagatelne znaczenie w świetle konstytucyjnego nakazu rozpoznawania spraw bez zbędnej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) oraz zasady szybkości postępowania sądowoadministracyjnego (por. wyrok NSA z 5 października 2017 r., II FSK 2323/15).
Podkreślić należy, że w dacie rozpoznawania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i organy administracji brak było postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2015 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2014 r. o skierowaniu S. P., posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kategorii B na badania psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Postanowienie takie zostało wydane w dniu [...] marca 2016 r., wniosek o wznowienie skarżący kasacyjnie złożył [...] marca 2016 r., a więc już po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyroku z dnia 2 lutego 2016 r. Zauważyć bowiem należy, że kontrolowana w rozpoznawanej sprawie decyzja została wydana w konsekwencji nie przedstawienia przez skarżącego kasacyjnie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, a skarżący kasacyjnie był zobowiązany do poddania się tym badaniom na podstawie decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2014 r., utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2015 r. W czasie kiedy trwało postępowanie przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie toczyło się postępowanie mające na celu wyeliminowanie z obiegu prawnego decyzji dotyczącej skierowania skarżącego kasacyjnie na badania psychologiczne celem ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. P. wywodził jedynie, że w sposób nieprawidłowy zostały naliczone mu punkty karne.
Mając na względzie fakt, iż w czasie trwania postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie toczyło się postępowanie administracyjne, które miałoby prejudycjalny charakter wobec ocenianej przez Sąd I instancji decyzji oraz fakultatywny charakter art. 125 § 1 ust. 1 p.p.s.a. zarzut kasacyjny dotyczący naruszania powyższego przepisu należało uznać za niezasadny.
Odnosząc się zaś do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione oddalenia skargi, stwierdzić należy, że przepis ten jest tak zwanym przepisem wynikowym, regulującym sposób rozstrzygnięcia i bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, zarzut ten nie posiada usprawiedliwionych podstaw (por. wyrok NSA z 11 marca 2015 r., I OSK 2383/14).
Odnosząc się zaś do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego stwierdzić należy, że zarzut dotyczący naruszenia art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego zastosowanie, polegające na uznaniu, iż skarżący nie przedstawił w wymaganym terminie orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem mimo, iż brak było podstaw do zobowiązania go przedłożenia takiego orzeczenia z uwagi na nie przekroczenie liczby 24 punktów karnych z tytułu naruszeń przepisów ruchu drogowego nie może zostać uwzględniony.
Powołany przepis stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 84 ust.
1. Skarżący kasacyjnie nie kwestionuje faktu nieprzedstawienia stosowanego orzeczenia lecz istnienie podstaw prawnych do skierowania na takie badania psychologiczne. Podzielić w tym względzie należy stanowisko Sądu I instancji, iż argumenty dotyczące bezzasadności skierowania skarżącego kasacyjnie na badania psychologiczne dotyczyły odrębnej sprawy administracyjnej w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne, a ich rozpoznawanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny było niedopuszczalne z uwagi na treść art. 134 § 1 p.p.s.a.
Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszania art. 130 ust. 3 Prawo o ruchu drogowym poprzez wadliwe ustalenie, iż odbycie przez skarżącego szkolenia po rzekomym przekroczeniu liczby 24 punktów karnych nie może skutkować zmniejszeniem liczby punktów karnych, w sytuacji gdy w dacie szkolenia, tj. 18 grudnia 2013 r., skarżący nie przekroczył 24 punktów karnych, zatem odbycie przez skarżącego szkolenia z [...] grudnia 2013 r., winno skutkować zmniejszeniem liczby punktów karnych. Kwestia naliczenia punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego nie była bowiem przedmiotem tego postępowania, a co za tym idzie ani organy ani Sąd I instancji nie opierały swoich rozstrzygnięć w oparciu o powyższy przepis.
Mając na względzie powyższe w oparciu o art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił.