Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/OL 14/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę I. Ż. na bezczynność Burmistrza Miasta G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Wnioskiem z dnia 19 marca 2012 r. skierowanym do Burmistrza Miasta G., I. Ż. wniósł o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wszystkich numerów telefonów komórkowych wraz z informacją, kto jest dysponentem/użytkownikiem tego numeru z podaniem jego funkcji, stopnia, nazwiska i imienia, informacji o kosztach poniesionych rozmów za okres od 1 stycznia 2011 r. do dnia udzielenia informacji w rozbiciu na poszczególne okresy płatności, wszystkich adresów poczty elektronicznej pozostających w użytkowaniu organu wraz z informacją, jaka osoba z imienia i nazwiska jest uprawniona do korzystania z tego adresu.
W dniu 19 marca 2012 r., organ przesłał skarżącemu skany dokumentów księgowych (faktur) z rozbiciem na poszczególne numery telefonów, dokonując anonimizacji danych, obejmującej numery telefonów osób funkcyjnych oraz adresy poczty elektronicznej wraz z imionami i nazwiskami osób użytkujących te adresy i informacją, że pozostałe dane pracowników dostępne są w Biuletynie Informacji Publicznej. Natomiast decyzją z dnia 17 kwietnia 2012 r., Burmistrz G. odmówił udostępnienia informacji w zakresie numerów telefonów użytkowanych bezpośrednio przez burmistrza, zastępcę burmistrza, skarbnika, sekretarza, przewodniczącą Rady Miasta, asystenta burmistrza, szefa pionu ochrony, kierowcy UM G.. W uzasadnieniu organ wskazał, że uznał, iż biorąc pod uwagę przepisy prawne oraz ochronę prywatności, numery telefonów konkretnych osób, sprawujących funkcje publiczne powinny zostać zastrzeżone przed powszechnym, szerokim i nieograniczonym dostępem.
Ponadto podał, że w analogicznej sprawie zajął już identyczne stanowisko, wydając wnioskodawcy decyzję administracyjną w dniu 2 kwietnia 2010 r., która została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie. Podniósł również, że informacją publiczną, którą można udostępnić, są dane o samym posiadaniu telefonów komórkowych przez określone osoby pełniące funkcje publiczne oraz o kosztach związanych z ich użytkowaniem.
Po rozpatrzeniu odwołania I. Ż. od tej decyzji, SKO w Olsztynie uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, że w pierwszej kolejności konieczne jest ustalenie, czy i w jakim zakresie była udzielona wnioskodawcy informacja dotycząca numerów telefonów użytkowanych bezpośrednio przez burmistrza, zastępcę burmistrza, skarbnika, sekretarza, przewodniczącą Rady Miasta, asystenta burmistrza, szefa pionu ochrony, kierowcę UM G. Jeżeli informacja ta w żądanym zakresie (choćby częściowo) była wnioskodawcy udostępniona, to, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, organ nie może w tym zakresie drugi raz wypowiedzieć się, odmawiając udzielenia informacji publicznej. W takim wypadku winien stronę poinformować, że żądanej informacji udzielił ze wskazaniem, kiedy to miało miejsce.
Ponadto, Kolegium nie podzieliło oceny stanu faktycznego, dokonanej przez organ pierwszej instancji i nie zgodziło się z twierdzeniem, że numery telefonów osób, pełniących funkcje publiczne powinny zostać zastrzeżone przed powszechnym, szerokim i nieograniczonym dostępem, ponieważ mogłyby być wykorzystywane w sposób nieodpowiedzialny.
Następnie Burmistrz G., odpowiadając na wniosek I. Ż. z dnia 19 marca 2012 r., poinformował wnioskodawcę, że zajął już stanowisko w przedmiotowej sprawie, rozpatrując wniosek strony z dnia 4 czerwca 2009 r. i wydając decyzję z dnia 2 kwietnia 2010 r. Decyzją tą organ odmówił zaś I. Ż. udostępnienia informacji w zakresie numerów telefonów komórkowych przypisanych konkretnym osobom funkcyjnym tj.: burmistrzowi, zastępcy burmistrza, skarbnikowi, asystentowi burmistrza, szefowi pionu ochrony, kierowcy UM G. W uzasadnieniu tej decyzji organ podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, w wyroku z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie ze skargi I. Ż. na bezczynność organu w udzieleniu informacji publicznej na wniosek skarżącego z dnia 4 czerwca 2009 r., zaznaczył, że o ile Burmistrz uznał, że nie jest możliwe udostępnienie informacji dotyczącej numerów służbowych telefonów komórkowych, którymi posługują się poszczególne osoby funkcyjne, to powinien wydać decyzję administracyjną w oparciu o art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198 ze zm.), powoływanej dalej również jako "u.d.i.p." Organ zaś uznał, że numery telefonów osób pełniących funkcje publiczne, posiadających służbowe telefony komórkowe, powinny zostać zastrzeżone przed powszechnym, szerokim i nieograniczonym dostępem, biorąc pod uwagę ochronę prywatności tych osób i wydał decyzję z dnia 2 kwietnia 2010 r., utrzymaną w mocy decyzją SKO z dnia 29 kwietnia 2010 r.
I. Ż. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, wnosząc o uznanie, że organ dopuścił się bezczynności w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej również jako P.p.s.a. oraz że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto wniósł o zobowiązanie organu do udzielenia w określonym terminie informacji, objętych wnioskiem z dnia 19 marca 2012 r. i o zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowego. W ocenie skarżącego, organ pierwszej instancji nie zastosował się do decyzji SKO i nie rozpatrzył wniosków skarżącego. Ponadto, skarżący zarzucił, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie udzielenia informacji w zakresie skanów rozmów, nie udzielając informacji w pełnym zakresie, poprzez usunięcie informacji, nazywając to anonimizacją, chociaż nie było ku temu racjonalnych powodów. Skarżący stwierdził, że nie można uznać za wywiązanie się z obowiązku udzielenia informacji, doręczenia pisma z dnia 19 czerwca 2012 r., w którym poinformowano skarżącego, że zajęto stanowisko w sprawie, rozpatrując wniosek strony z dnia 4 czerwca 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie powołanym wyżej wyrokiem oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że w piśmiennictwie i judykaturze przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności. Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37).
Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.
Sąd I instancji podniósł, iż w myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Z kolei art. 6 ust. 1 u.d.i.p. określa przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu. Obejmuje on m. in. informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. i zasadach funkcjonowania tych podmiotów.
Ponadto Sąd I instancji wskazał, że w orzecznictwie przyjęto, iż informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów. Przy czym prawo do informacji publicznej jest zasadą, a wyjątki od niej powinny być interpretowane ściśle.
W ocenie Sądu I instancji nie budzi wątpliwości, że burmistrz jest podmiotem publicznym zobowiązanym do udzielenia informacji publicznych.
WSA w Olsztynie podniósł również, że złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nakłada na podmiot zobowiązany określone obowiązki. Winien on albo udzielić takiej informacji w terminie określonym w art. 13 u.d.i.p., albo odmówić jej udostępnienia w trybie decyzji administracyjnej (o czym stanowi art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) lub też umorzyć postępowanie (w przypadku, o którym mowa w art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). W sytuacji zaś, gdy żądanie strony nie dotyczy informacji publicznej, brak jest podstaw do wydawania decyzji i należy jedynie wnioskodawcę poinformować pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej.
Sąd zaznaczył przy tym, że nie w każdym wypadku informacja publiczna może być udzielona w pełnym zakresie, gdyż art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przewiduje ograniczenie prawa do informacji publicznej w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (państwowa, służbowa, skarbowa, statystyczna, lekarska), a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Podmiot zobowiązany winien także mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Rozpoznając wniosek, podmiot zobowiązany dokonuje również jego oceny z uwzględnieniem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., dotyczącym dostępu do informacji przetworzonej.
W ocenie Sądu I instancji, w przedmiotowej sprawie organ nie pozostawał w bezczynności. Organ wydał bowiem w dniu 17 kwietnia 2012 r. decyzję administracyjną, a następnie, po jej uchyleniu przez SKO, pismem z dnia 19 czerwca 2012 r. poinformował skarżącego, że zajął stanowisko w sprawie, rozpatrując wniosek skarżącego z dnia 4 czerwca 2009 r. Organ wydał w dniu 2 kwietnia 2010 r. decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej w zakresie numerów telefonów komórkowych przypisanych konkretnym osobom funkcyjnym tj.: burmistrzowi, zastępcy burmistrza, skarbnikowi, asystentowi burmistrza, szefowi pionu ochrony, kierowcy UM G., utrzymaną w mocy decyzją SKO z dnia 30 maja 2010 r. Wniosek z dnia 4 czerwca 2009 r. dotyczył zaś, analogicznie jak wniosek z dnia 19 marca 2012 r., wykazu wszystkich służbowych numerów telefonów komórkowych będących w gestii Urzędu Miasta G., przypisanych określonej osobie (stanowisku).
Organ w decyzji z dnia 17 kwietnia 2012 r. podał osoby, dysponujące służbowymi telefonami komórkowymi, informując, że są to osoby funkcyjne. W ocenie Sądu Wojewódzkiego decyzją z dnia 4 kwietnia 2010 r., odmawiającą udzielenia informacji publicznej w zakresie numerów telefonów komórkowych przypisanych konkretnym osobom funkcyjnym, objęte są wszystkie osoby, których dotyczy również wniosek z dnia 19 marca 2012 r., załatwiony pismem z dnia 19 czerwca 2012 r.
Tym samym, zdaniem Sądu I instancji, organ prawidłowo ograniczył się do poinformowania strony, że jej wniosek został już rozpoznany. Nie ma podstaw, aby organ po raz drugi wydawał w sprawie decyzję administracyjną, bowiem sprawa została już raz załatwiona właśnie w formie ostatecznej decyzji administracyjnej, wydanej w trybie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu – odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji. Do decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego – ust.
2. Przepis ust. 2 art. 16 u.d.i.p. nie zawiera odesłania do k.p.a. w stosunku do całego postępowania, zmierzającego do udzielenia informacji, a tylko do decyzji, co oznacza, że organ prawidłowo załatwił sprawę pismem z dnia 19 czerwca 2012 r. Tym samym, organ nie pozostawał w zarzucanej w skardze bezczynności. Organ nie może bowiem w tym samym zakresie drugi raz wypowiadać się, odmawiając udzielenia informacji publicznej, na co słusznie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia 30 maja 2012 r.
Odnosząc się do zarzutu skargi, że organ dopuścił się bezczynności w udzieleniu informacji w zakresie skanów kosztów rozmów, nie udzielając informacji w pełnym zakresie poprzez usunięcie części informacji, Sąd I instancji stwierdził, że informacja ta została udzielona zgodnie z wnioskiem. Jeżeli natomiast skarżący oczekuje dodatkowych informacji w tym zakresie, winien złożyć nowy wniosek, który organ zobowiązany jest rozpatrzeć zgodnie z przepisami u.d.i.p.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył I. Ż. reprezentowany przez adwokata. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- 1. na podstawie art. 174 § pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, tj.:
‒ art. 3 § 2 pkt. 8 w zw. z pkt. 4 P.p.s.a. w zw. z art. 16 ust. 1 i art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez uznanie, iż anonimizacja udostępnianej informacji publicznej bez wydania decyzji nie może być kwestionowana skargą na bezczynność,
‒ art. 141 § 4 P.p.s.a – polegające na braku jakiegokolwiek wyjaśnienia podstawy prawnej w zakresie oddalenia skargi w przedmiocie anonimizacji udostępnionych dokumentów,
‒ art. 141 § 4 P.p.s.a – polegające na niewyjaśnieniu rozstrzygnięcia w zakresie uznania, iż wniosek skarżącego będący przedmiotem rozpoznania jest tożsamy z innym wnioskiem skarżącego dotyczącego okresu 2009 r. i 2010 r.,
‒ art. 134 § 1 P.p.s.a ustawy poprzez nieuwzględnienie całego materiału zebranego w sprawie i twierdzeń w nim zawartych.
- 2. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, tj.:
‒ art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez uznanie, iż nie zachodzi konieczność wydania decyzji w przypadku anonimizacji udostępnianych informacji publicznych,
‒ art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 10 ust. 2 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez uznanie, iż nieudostępnienie pełnych informacji zgodnie z wnioskiem nie prowadzi do bezczynności organu.
W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie podniósł, że w swym wniosku skarżący zawarł m. in. żądanie udostępnienia kosztów poniesionych rozmów w związku z użytkowaniem poszczególnych numerów za okres od 1 stycznia 2011 r. do dnia udzielenia informacji w rozbiciu na poszczególne okresy płatności (treść poszczególnych rachunków, faktur za poszczególny numer). Już z samej treści wniosku wynika, iż skarżący chciał otrzymać informację w zakresie określonego numeru telefonu wraz z rachunkiem do niego przypisanym.
Ponadto skarżący kasacyjnie zwrócił uwagę na to, że w orzecznictwie sądów administracyjnych w przypadku anonimizacji dokumentów zawierających informację publiczną dochodzi do znacznej rozbieżności stanowisk. Zwrócił uwagę, że anonimizacja jest ograniczeniem jawności, dlatego też jego zdaniem prawidłowym postępowaniem organu w takim wypadku winno być każdorazowo wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W takim wypadku organ winien na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, czego nie uczynił, dlatego też pozostawał w bezczynności. Podniósł, że w przypadku dopuszczenia udostępniania informacji publicznych podlegających anonimizacji bez wydania decyzji dochodzi do sytuacji, w której korzystający z prawa do informacji nie ma w takim wypadku skutecznej możliwości przedstawienia argumentów na rzecz jawności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem jej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione.
Przedmiotem skargi I. Ż. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego była bezczynność Burmistrza Miasta G. w zakresie udzielenia informacji publicznej.
Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ ten w terminie zakreślonym przepisami nie wykonuje ustawowego obowiązku wydania aktu administracyjnego lub nie dokonuje czynności. Badanie zatem skargi na bezczynność sprowadza się do oceny, czy organ był zobowiązany przepisami do wydania aktu czy dokonania czynności oraz czy i jak z obowiązku tego się wywiązał.
W sprawie nie ma wątpliwości co do tego, że I. Ż. był uprawniony do domagania się informacji publicznej, zapewnia mu to prawo art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także wynika ono z art. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Nie ma także wątpliwości, że Burmistrz Miasta G. był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, co także wynika z wyżej cytowanego art. 61 ust. 1 Konstytucji, jak i art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy. Również nie budzi wątpliwości, że żądane informacje mieściły się w pojęciu informacji publicznej, którą zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy jest każda informacja w sprawach publicznych, w tym finansów organów, a tego dotyczył wniosek z dnia 19 marca 2012 r.
Spór istnieje co do tego, czy Burmistrz z obowiązku udostępnienia informacji publicznej się wywiązał, przekazując I. Ż. żądane kopie faktur, jednak zanonimizowane. Takie działanie organu Wojewódzki Sąd uznał za dokonanie czynności – udostępnienia informacji publicznej, skarżący zaś uznał, że organ pozostaje w bezczynności, bowiem nie udostępnił mu informacji, z uwagi na anonimizację.
Stanowisko Sądu I instancji w tym zakresie uznać należy za trafne.
W wyroku z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2267/12, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał bowiem, że: "W takich okolicznościach ocenie Sądu rozpatrującego skargę na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, podlegać będzie sposób i zakres dokonanej przez organ anonimizacji, a w szczególności to, czy nie niweczy on pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania informacji o konkretnie wskazanych sprawach publicznych. Wydanie decyzji odmownej na podstawie przepisu art. 16 ustawy byłoby konieczne tylko w przypadku, gdyby istota żądanej informacji dotyczyła żądania ujawnienia chronionych prawem danych wskazanych osób lub danych wrażliwych innych podmiotów. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu, że w każdym wypadku, kiedy zachodzi możliwość ujawnienia "przy okazji" udostępniania informacji publicznej danych podlegających ochronie na podstawie przepisów ustawy o ochronie danych osobowych, należy całkowicie odmówić udzielenia informacji na podstawie przepisu art. 16 ustawy, zwłaszcza, gdy strona nie jest sama zainteresowana ujawnieniem takich danych, żądając udzielenia informacji o konkretnych sprawach publicznych." (wyrok dostępny w centralnej bazie orzeczeń NSA i WSA: https://cbois.nsa.gov.pl). Pogląd ten, NSA orzekający w niniejszej sprawie, podziela.
W ocenie NSA, wobec wydania w dniu 4 kwietnia 2010 r. ostatecznej decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej w zakresie numerów służbowych telefonów komórkowych przypisanych konkretnym osobom funkcyjnym, organ, jak słusznie przyjął Sąd I instancji, prawidłowo w piśmie z dnia 19 czerwca 2012 r. wskazał na niemożność ponownego zajęcia stanowiska w tej kwestii. Decyzja ta stanowiła podstawę do zanonimizowania numerów telefonów służbowych.
Zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 4 P.p.s.a. w zw. z art. 16 ust. 1 i art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest zatem niezasadny. Należy też dodać, że, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, Sąd Wojewódzki nie przyjął poglądu, iż anonimizacja udostępnionej informacji publicznej nie może być kontrolowana w wyniku wniesienia skargi na bezczynność organu.
Odnosząc się do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez uznanie, że nie zachodzi konieczność wydania decyzji w przypadku anonimizacji udostępnianych informacji publicznych zauważyć należy, że rozpoznając sprawę Sąd I instancji w ogóle nie wypowiadał się w powyższym przedmiocie w zaskarżonym wyroku i nie zajął w tej mierze jasnego i jednoznacznego stanowiska. Marginalnie już tylko zauważyć należy, że kwestię powyższą rozważał Naczelny Sąd Administracyjny w wyżej cytowanym wyroku z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2267/12. Podobnie nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 10 ust. 2 i art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jako że Sąd I instancji, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, nie uznał, że nieudostępnienie pełnych informacji, zgodnie z wnioskiem, nie prowadzi do bezczynności organu. WSA w Olsztynie przyjął natomiast, że wnioskowana informacja została skarżącemu udzielona i dlatego skargę na bezczynność organu – oddalił.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. polegającego na niewyjaśnieniu rozstrzygnięcia w zakresie uznania, iż wniosek skarżącego będący przedmiotem rozpoznania jest tożsamy z innym wnioskiem skarżącego dotyczącym 2009 i 2010 roku, stwierdzić należy, iż także ten zarzut nie może odnieść zamierzonego skutku.
Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powołany przepis określa elementy, z jakich powinno składać się uzasadnienie orzeczenia. Jest więc przepisem o charakterze formalnym. O jego naruszeniu można mówić przede wszystkim wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wyżej wymienionych warunków. Na gruncie uchwały 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 9/09 (ONSAiWSA 2010/3/39) przyjmuje się, że przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 672/09 – Lex nr 597768).
Ponadto, aby zarzut taki mógł stanowić samodzielną podstawę skargi kasacyjnej, wskazana wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że może to mieć istotny wpływ na wynik sprawy (wyrok NSA z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1479/09 – Lex nr 745670), a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (wyrok NSA z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09 – Lex nr 745098). Oznacza to, że orzeczenie sądu I instancji nie będzie się poddawało takiej kontroli w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu (wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 986/09 – Lex nr 597986).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku w zakresie niniejszego zarzutu spełnia wymogi i standardy, o których stanowi art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd I instancji w dostateczny sposób wyjaśnił powody, dla których przyjął tożsamość wniosku z 19 marca 2012 r. z wnioskiem z dnia 4 czerwca 2009 r., obydwa wnioski dotyczyły bowiem wykazu służbowych numerów telefonów komórkowych będących w gestii Urzędu Miasta G., przypisanych konkretnym osobom zajmującym określone stanowiska. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Dlatego polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu złamania powołanego przepisu. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać ani prawidłowości przyjętego stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego.
W rozpoznawanej sprawie nie naruszono także art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie całego materiału zebranego w sprawie i twierdzeń w nich zawartych. Zgodnie z powołanym przepisem Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy", o jakim mowa we wskazanym przepisie oznacza jedynie to, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Innymi słowy, chcąc skutecznie postawić zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a., skarżący powinien wykazać, iż Sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy. Sytuacja taka w niniejszej sprawie nie wystąpiła, podniesiony zarzut jest zatem bezzasadny.
Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną.