Uzasadnienie
Wyrokiem z 3 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Po 505/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę G. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] marca 2013 roku, nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.
Wyrok został wydany w następującym stanie sprawy;
Wnioskiem z [...] sierpnia 2012 r. G. L. zwróciła się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] ul. [...] o przyznanie pomocy – zasiłku na wrzesień 2012 r. w formie zasiłku okresowego, zasiłku celowego na zakup żywności, zasiłku na czynsz mieszkaniowy, energię elektryczną, zabezpieczenie zdrowotne – kosztów leczenia w ramach NFZ.
W rozpatrzeniu powyższego wniosku wydano kilka decyzji, odrębnie dla każdego rodzaju wnioskowanej pomocy. Decyzją z [...] czerwca 2012 r. Prezydent Miasta [...] przyznał G. L. zasiłek celowy na zakup żywności na okres od [...] czerwca 2012 r. do [...] sierpnia 2012 r. w kwocie [...] zł miesięcznie oraz zasiłek okresowy na okres od [...] czerwca 2012 r. do [...] czerwca 2012 r. w wysokości [...] zł oraz na okres od [...] lipca 2012 r. do [...] sierpnia 2012 r. w wysokości [...] zł.
W związku z powyższym decyzją z [...] sierpnia 2012 r. Prezydent Miasta [...] na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 106 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznego (Dz. U. z 2009 r. nr 175 poz. 1362 z późn. zm.) umorzył postępowanie z wniosku G. L. w sprawie przyznania pomocy finansowej na wrzesień 2012 r. w formie zasiłku okresowego oraz zasiłku celowego na zakup żywności.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że z art. 106 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej wynika, że świadczenie pieniężne przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek. Przedmiotowy wniosek został złożony w dniu [...] sierpnia 2012 r., a zatem decyzja przyznająca świadczenie mogła dotyczyć okresu od sierpnia 2012 r.. Opisaną formę wsparcia za miesiąc sierpień skarżąca już uzyskała, wobec czego postępowanie należało w niniejszej sprawie umorzyć. Wskazano, że w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym nie jest możliwe przyznanie wnioskowanej pomocy na dalszy okres.
Decyzją z [...] października 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu organ odwoławczy nie podzielił stanowiska organu I instancji odnośnie bezprzedmiotowości postępowania uznając, że brzmienie przepisu art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej nie uzasadnia stanowiska, że osoba zainteresowana, dotychczas korzystająca z pomocy społecznej nie może wystąpić z wnioskiem na kolejne miesiące jeszcze przed upływem terminu, na który pomoc została jej przyznana. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że w orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że przepis art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej dotyczy sytuacji, gdy wniosek o przyznanie określonego świadczenia jest pierwszym wnioskiem wszczynającym postępowanie w sprawie. Nie ma natomiast zastosowania, gdy osoba zainteresowana uzyskała prawo do świadczenia wcześniej i składa kolejny wniosek w sprawie.
Procedując po raz drugi nad rozpatrzeniem przedmiotowego wniosku z [...] sierpnia 2012 r., Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] grudnia 2012 r. ponownie umorzył postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., powołując również przepisy art. 14, art. 38 oraz art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.
W uzasadnieniu tej decyzji podano, że rozpoznając ponownie sprawę ustalono, iż G. L. w dniu [...] września 2012 r. złożyła kolejny wniosek o przyznanie zasiłku okresowego i zasiłku celowego na żywność na miesiąc wrzesień 2012 r. W następstwie rozpoznania tego wniosku odrębnymi decyzjami z [...] września 2012 r. przyznano stronie zasiłek celowy na żywność w wysokości [...] zł i zasiłek okresowy na wrzesień 2012 r. w wysokości [...] zł. Organ I instancji uznał, że w przy uwzględnieniu powyższych okoliczności rozpoznając ponownie sprawę należało orzec o umorzeniu postępowania uznając je za bezprzedmiotowe, ponieważ żądana pomoc na wrzesień 2012 r. została wnioskującej przyznana.
Pismem z [...] stycznia 2013 r. G. L. odwołała się od powyższej decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2012 r. oznaczając decyzję, jako "umarzającą postępowanie w sprawie przyznania pomocy, którą otrzymałam [...] stycznia 2013 r."
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że MOPR nie respektuje decyzji SKO i nadal łamie przepis art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej. Wskazała, że do grudnia 2012 r. miała przyznany zasiłek na życie. W dniu [...] grudnia złożyła ponowny, kolejny wniosek o dalszą pomoc od stycznia 2013 r.. MOPR nakazał cofnąć wniosek i chce umorzyć postępowanie, a dyrektor Ośrodka powiedziała, że Ośrodek będzie nadal stosował swoje zasady, co faktycznie MOPR czyni. Potwierdza to sposób rozpatrywania jej kolejnego wniosku o pomoc.
Decyzją z [...] marca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Prezydenta Miasta [...], że wobec wydania w dniu [...] września 2012 r. decyzji o przyznaniu wnioskowanych świadczeń na miesiąc wrzesień 2012 r. potrzeby strony w zakresie przyznania pomocy na ten okres zostały zabezpieczone. Prowadzenie zatem postępowania w sprawie zakończonej prawomocną decyzją jest bezprzedmiotowe, a ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną byłoby rażącym naruszeniem prawa i stanowiłoby podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Kończąc Kolegium wskazało, że argument zawarty w odwołaniu dotyczy zabezpieczenia pomocy finansowej w innym miesiącu.
Pismem z [...] kwietnia 2013 r. G. L. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem. Skarżąca wskazała, że w decyzji z [...] października 2012 r. SKO ustaliło, że przepis art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej pozwala składać wniosek o przyznanie pomocy przed miesiącem, którego wniosek dotyczy. Skarżąca wskazała, że domaga się ustalenia jednoznacznej interpretacji tego przepisu przez Sąd.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę.
W świetle dokumentacji załączonej do akt sprawy stanowisko organów uznał Sąd I instancji za prawidłowe. Sąd I instancji podkreślił przy tym, że umorzenie postępowania administracyjnego jest zakończeniem postępowania indywidualnej sprawy bez merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a więc orzeczenia co do jej istoty. Oznacza to też, że organ administracji publicznej wydając decyzję o umorzeniu postępowania nie załatwia sprawy co do istoty, ale ją kończy w sposób wskazany w tym przepisie z powodu pojawienia się trwałej przeszkody uniemożliwiającej ukształtowanie stosunku materialnoprawnego. Taką przeszkodą było w tym przypadku przyznanie wnioskowanej pomocy na ten sam okres, którego dotyczyło postępowanie prowadzone z wniosku z [...] sierpnia 2012 r.. Dlatego też uznano, że w sprawie wszczętej na skutek tego wniosku ziściły się przesłanki do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a..
Odnosząc się do oczekiwań skarżącej WSA w Poznaniu wskazał, że co do zasady może ona wnosić odwołania od każdej decyzji organu I instancji, a w dalszej kolejności skargi do Sądu na niekorzystne dla niej decyzje organu odwoławczego. W sytuacji, gdy organ I instancji nie respektuje wskazań zawartych w uzasadnieniach decyzji wydanych w rozpatrzeniu odwołań od decyzji umarzających postępowania z powodu przedwczesnego złożenia wniosków, skarżąca może także skorzystać z instytucji skargi powszechnej, uregulowanej w dziale VIII k.p.a. Sąd administracyjny wiążące stanowisko w powyższej kwestii może wyrazić wyłącznie w konkretnej sprawie, wszczętej ze skargi na decyzję organu II instancji i tylko w sytuacji, gdyby decyzją taką podzielono kwestionowane stanowisko organu I instancji. W granicach niniejszej sprawy taka sytuacja nie ma miejsca, bowiem przesłanką umorzenia postępowania decyzją organu I instancji było uprzednie wydanie przez ten organ decyzji, którymi przyznano skarżącej świadczenia z pomocy społecznej na ten sam okres zasiłkowy, którego dotyczył tożsamy przedmiotowo wniosek z [...] sierpnia 2012 r.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła G. L., zastępowana przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu.
Autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie prawa procesowego w postaci naruszenia:
- 1) art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. polegającego na niezastosowaniu się do obowiązku usunięcia naruszeń prawa, do których doszło w granicach sprawy, której dotyczyła skarga i zasady niezwiązania Sądu granicami skargi, poprzez nieuwzględnienie obrazy przepisów:
- a) art. 105 § 1 k.p.a. poprzez uchylenie się organu od merytorycznego rozstrzygnięcia w sytuacji, kiedy w sprawie nie zachodzi przesłanka "bezprzedmiotowości", co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż bezpośrednio przesądziło o zawężeniu sprawy do kwestii proceduralnych i niewydaniu rozstrzygnięcia merytorycznego;
- b) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 61a § 1 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji i nieuwzględnienie, że w sprawie niniejszej SKO w [...] winien uchylić decyzję organu pierwszej instancji wydaną w następstwie wniosku skarżącej z dnia [...] września 2012 r., jako że była to decyzja podjęta w toku innego, wcześniej wszczętego postępowania w tej samej sprawie, w związku z czym winno dojść do odmowy wszczęcia postępowania wszczętego później, a nie - wydania decyzji merytorycznej uniemożliwiającej następnie rozpoznanie merytoryczne wniosku złożonego wcześniej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż było bezpośrednią przyczyną nieuwzględnienia stanowiska skarżącej w zakresie konieczności rozpoznania jej wniosku złożonego wcześniej, zamiast wniosku kolejnego, tożsamego co do treści;
- 2) art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 61a § 1 k.p.a. polegającego na niezastosowaniu się do obowiązku usunięcia naruszeń prawa, do których doszło w granicach sprawy, której dotyczyła skarga i zasady niezwiązania Sądu granicami skargi, poprzez nieuwzględnienie skargi i niestwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji z [...] września 2012 r..
W przekonaniu autora skargi kasacyjnej powyższe uchybienia Sądu I instancji miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowe ustalenie przedmiotu niniejszego postępowania oraz dostrzeżenie nieważności decyzji z dnia [...] września 2012 r. doprowadziłoby do zupełnie innego rozstrzygnięcia, tj. do merytorycznego zbadania zasadności wniosku skarżącej o przyznanie jej pomocy oraz do zbadania jej wniosku z uwzględnieniem wykładni art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej.
Uzasadniając powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej podkreślił, że w pierwszej kolejności należy wyjść od ustalenia, jakie są granice niniejszej sprawy, opisane w art. 134 § 1 P.p.s.a. W ocenie skarżącej kasacyjnie granice te są wyznaczone nie tylko wnioskiem z [...] sierpnia 2012 r., ale też wnioskiem złożonym dnia [...] września 2012 r. Oba te wnioski dotyczyły bowiem tego samego przedmiotu. Sąd rozpoznając skargę winien więc rozpoznać ją mając na uwadze, że tak zakreślona sprawa jako całość winna być poddana jego rozstrzygnięciu. Tak się jednak nie stało, gdyż Sąd postępowania w zakresie późniejszego wniosku nie uznał za część niniejszej sprawy, lecz za osobne postępowanie, a jego wynik przyjął jako przesłankę do wydania orzeczenia oddalającego skargę.
Zdaniem skarżącej kasacyjnie wydanie decyzji przez organ I instancji w dniu [...] września 2012 r. odbyło się z rażącym naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.. Wydano bowiem decyzję w sprawie, co do której toczyło się postępowanie odwoławcze. W ocenie strony skarżącej organ winien wówczas odmówić wszczęcia tego kolejnego postępowania, stosownie do art. 61a § 1 k.p.a., gdyż w danej sprawie postępowanie było już w toku. SKO winno tę okoliczność wziąć pod uwagę i uchylić decyzję organu I instancji wydaną 7 września 2012 r. oraz winno uchylić decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2012 r. i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. Wówczas doszłoby do sytuacji, w której w zakresie jednej sprawy mogłaby być wydana tylko jedna merytoryczna decyzja, w oparciu o wniosek złożony wcześniej. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zbadał sprawy pod kątem nieważności decyzji z [...] września 2012 r..
WSA winien, ze względu na okoliczności wskazane powyżej, uchylić decyzję SKO oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z [...] grudnia 2012 r., oraz stwierdzić nieważność decyzji organu I instancji z [...] września 2012 r. i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. Przedmiotem dalszego procedowania winna być cała sprawa, rozumiana jako postępowanie zainicjowane dwoma wnioskami skarżącej, lecz tożsamymi co do treści.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną SKO w [...] wniosło o jej oddalenie wskazując, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a.. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten – inaczej niż wojewódzkie sądy administracyjne - zobligowany jest jedynie do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 P.p.s.a.. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postaci naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej.
Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym przypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczą wyłącznie naruszenia prawa procesowego. W tym zakresie zarzucono sądowi I instancji naruszenie przepisów art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 61a § 1 k.p.a..
Wskazując na obrazę wyżej wskazanych przepisów autor skargi kasacyjnej zarzucił, że Sąd I instancji błędnie rozpoznał wyłącznie skargę na kwestionowaną przez G. L. decyzję SKO w [...] z dnia [...] marca 2013 r., utrzymującą w mocy umarzającą postępowanie z wniosku skarżącej z [...] sierpnia 2012 r. decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., nie obejmując zakresem swej oceny niezaskarżonej decyzji tego samego organu z dnia [...] września 2012 r., przyznającej skarżącej żądane świadczenie wskutek uwzględnienia późniejszego wniosku z [...] września 2012 r..
W przekonaniu składu orzekającego NSA powyższy zarzut jest niezasadny.
Przepis art. 134 P.p.s.a. zakreśla granice orzekania sądu administracyjnego stanowiąc, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. (§ 1). Natomiast przepis art. 135 P.p.s.a. określa, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
W uchwale NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, wyjaśniono, że niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami.
Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza jednak, że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania kontroli legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Na tle komentowanego przepisu szczególnego znaczenia nabiera więc zagadnienie tożsamości sprawy administracyjnej. W orzecznictwie podkreśla się, że sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych. W podobny sposób ujęto tę kwestię w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 12/76 ONSA 1997, nr 3, poz. 104, w której stwierdzono, że: "W postępowaniu sądowoadministracyjnym wprawdzie obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi (art. 51 ustawy o NSA), jednakże nie oznacza ona, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowane przez uprawniony podmiot".
W przedmiotowej sprawie przedmiotem oceny WSA w Poznaniu było postępowanie organów obu instancji wywołane wnioskiem skarżącej G. L. z dnia [...] sierpnia 2012 r., którym zwróciła się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] o przyznanie pomocy na wrzesień 2012 r. w formie zasiłku okresowego i celowego.
Rozpoznając ten wniosek Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] grudnia 2012 r. umorzył postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., powołując również przepisy art. 14, art. 38 oraz art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. W uzasadnieniu tej decyzji podano, że G. L. w dniu [...] września 2012 r. złożyła kolejny wniosek o przyznanie zasiłku okresowego i zasiłku celowego na żywność na miesiąc wrzesień 2012 r.. W następstwie tego wniosku odrębnymi decyzjami z [...] września 2012 r. przyznano stronie zasiłek celowy na żywność w wysokości [...] zł i zasiłek okresowy na wrzesień 2012 r. w wysokości [...] zł. Organ I instancji uznał, że w przy uwzględnieniu powyższych okoliczności rozpoznając ponownie sprawę zasiłku na wrzesień 2012 r. należało orzec o umorzeniu postępowania uznając je za bezprzedmiotowe, ponieważ żądana pomoc na wrzesień 2012 r. została już wnioskującej przyznana.
W przekonaniu składu orzekającego NSA prawidłowo WSA w Poznaniu ocenił, że decyzja z [...] września 2012 r., którą przyznano stronie zasiłek okresowy na wrzesień 2012 r. w wysokości [...] zł. nie znajduje się w granicach skargi na decyzję o umorzeniu postepowania w sprawie z wniosku z dnia [...] sierpnia 2012 r., ponieważ została wszczęta wskutek odrębnego wniosku skarżącej z dnia [...] września 2012 r. i nie znajduje się granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Kontrola legalności przedmiotowej decyzji mogłaby nastąpić jedynie w wyniku odrębnego jej zaskarżenia do WSA, poprzedzonego odwołaniem do organu II instancji. Przedmiotem zaskarżenia w przedmiotowej sprawie może być jedynie konkretny akt lub czynność, kwestionowane przez uprawniony podmiot. Tym aktem, jak zasadnie przyjął Sąd I instancji, jest wyłącznie decyzja SKO w [...] z [...] marca 2013 r..
Mając powyższe na uwadze należy uznać, że dokonana przez Sąd I instancji kontrola legalności zaskarżonej decyzji była zgodna z art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych i doprowadziła do zgodnego z prawem zastosowania art. 151 P.p.s.a., wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.
W wyroku nie orzeczono o przyznaniu pełnomocnikowi wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, ponieważ wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258 – art. 261 w zw. z art. 250 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.