Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 marca 2019 r. (sygn. akt III SA/Wr 279/18), Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – orzekając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a.") i po rozpoznaniu skargi [...] [...] – uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] zobowiązującą [...] [...] do zapłaty kwoty [...],00 zł z tytułu kosztów usunięcia z drogi publicznej oraz przechowania pojazdu marki [...], nr rejestracyjny [...], nr VIN [...] a także uchylił decyzję organu I instancji.
W motywach w/w wyroku Sąd Wojewódzki wyjaśnił, że decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...], orzeczono o zobowiązaniu [...] [...] do zapłaty kwoty [...] zł z tytułu kosztów usunięcia z drogi publicznej oraz przechowania i wyceny pojazdu marki [...], nr rejestracyjny [...], nr VIN [...]. Rozpatrując zaś sprawę w trybie instancji odwoławczej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...], uchyliło decyzję organu I instancji i orzekło o zobowiązaniu [...] [...] do zapłaty kwoty [...] zł z tytułu kosztów usunięcia z drogi publicznej oraz przechowania w/w pojazdu. Z ustaleń organu wynikało bowiem, że opisany na wstępie pojazd - w dacie wydania przez Policję dyspozycji usunięcia z drogi - stanowił własność [...] [...]. Pojazd ten przewieziony został na parking strzeżony a jego właściciel – pomimo wezwania go przez Starostę do odebrania pojazdu i poinformowania o skutkach nieodebrania rzeczy - czynności tej jednak nie dokonał.
Następnie zaś Sąd Rejonowy w [...], prawomocnym postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. (sygn. akt I Ns [...]), orzekł przepadek na rzecz Powiatu [...] samochodu marki [...] o nr rej. [...] a w dniu [...] września 2017 r. dokonano likwidacji w/w ruchomości, przekazując ją do stacji demontażu pojazdów.
Zdaniem też Kolegium, kwestia własności pojazdu marki [...] o nr rej. [...] była przedmiotem oceny, dokonanej w postępowaniu nieprocesowym przez sądy powszechne obu instancji (apelacja [...] [...] od postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. została oddalona) a zatem – zgodnie z art. 365 §1 k.p.c. - w/w prawomocne orzeczenie wiązało strony postępowania, sąd, który je wydał oraz inne sądy, organy państwowe i organy administracji publicznej. Uchylenie natomiast decyzji organu I instancji nastąpiło z uwagi na nieprawidłowe obciążenie strony kosztami wyceny pojazdu, która miała miejsce w dniu 4 września 2017 r., tj. już po uprawomocnieniu się postanowienia Sądu Rejonowego o przepadku pojazdu na rzecz Powiatu (22 czerwca 2017 r.).
Na wyżej przedstawioną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]z dnia [...] kwietnia 2018 r. [...] [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której zarzucił organowi naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i nie zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez Prokuratora Rejonowego w [...] pod sygnaturą akt [...]., to jest w sprawie popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 k.k. (sfałszowania umowy sprzedaży pojazdu samochodu marki [...] z dnia 8 kwietnia 2016 r.).
W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W piśmie procesowym z dnia 28 listopada 2018 r. skarżący poinformował zaś, że postępowanie prowadzone pod sygnaturą akt [...] zostało umorzone a fakt ten potwierdził Prokurator Rejonowy w [...], odpowiadając na pytanie Sądu Wojewódzkiego.
Uchylając decyzje wydane przez organy obu instancji, Sąd Wojewódzki uznał, że skarga była zasadna, gdyż prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w [...], mocą którego orzeczono o przepadku pojazdu na rzecz Powiatu nie przesądzało, kto - w dacie wydania dyspozycji usunięcia tego pojazdu z drogi publicznej - był jego właścicielem i tym samym kogo - zgodnie z art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990, dalej: "u.p.r.d.") należało obciążyć kosztami jego usunięcia/przechowywania. Wydając zaś rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, organy obu instancji przede wszystkim – jak podkreślił Sąd Wojewódzki - nie uwzględniły specyfiki postępowania w przedmiocie przepadku przedmiotu. W tym miejscu Sąd Wojewódzki wskazał bowiem, że w postępowaniu o orzeczenie przepadku sąd cywilny nie bada uprawnień właścicielskich, ale skupia się na ocenie, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w tym, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności.
Ponadto sąd ten bada również czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (art. 130a ust. 10 h u.p.r.d.). Zakres orzekania sądu na podstawie art. 130 ust. 10e u.p.r.d. jest zatem inny niż organu, orzekającego o kosztach związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu na podstawie art. 130 ust. 10h u.p.r.d. Inne są bowiem przesłanki rozstrzygania w sprawie przepadku pojazdu, a inne zaś w sprawie ponoszenia w/w kosztów. Sąd w sprawie przepadku pojazdu skupia się - jak kontynuował Sąd Wojewódzki - na kwestiach niezbędnych do orzeczenia o przepadku pojazdu, a więc dotyczących tylko faktu przejścia własności pojazdu na rzecz powiatu (miasta na prawach powiatu). Celem takiego orzeczenia nie jest natomiast wiążące ustalenie pozostałych kwestii właścicielskich, tym bardziej, że - zgodnie z art. 130a ust. 10d u.p.r.d. - możliwe jest orzeczenie przepadku także takiego pojazdu, w stosunku do którego nie ustalono właściciela ani osoby doń uprawnionej. Rozwiązanie takie jest możliwe dlatego, że nabycie prawa własności przez powiat, które następuje na podstawie konstytutywnego orzeczenia sądu o przepadku, jest nabyciem pierwotnym, a nie pochodnym.
Z tego powodu Sąd Wojewódzki uznał, że wprawdzie postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. o orzeczeniu przepadku stanowiło - zgodnie z dyspozycją art. 76 §1 k.p.a. - dokument urzędowy, a zatem było dowodem tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, to jednak nie wywoływało ono skutków opisanych w art. 365 §1 k.p.c. Następstwem tego z w/w postanowienia nie może było skutecznie wywodzić prawa własności poprzedniego właściciela pojazdu.
W rezultacie – zdaniem Sądu Wojewódzkiego – organy nie ustaliły, czy skarżący był faktycznie właścicielem pojazdu w dacie wydania dyspozycji o jego usunięciu z drogi, tj. w dniu 18 maja 2016 r. a zatem dokonana przez nie ocena stanu faktycznego była przedwczesna. Konsekwencją tego był zaś wniosek, iż zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja naruszały prawo, w tym w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 130a ust. 10h w zw. z ust. 10 u.p.r.d. W związku z tym zatem Sąd polecił, by ponownie rozpoznając sprawę, organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie kto był właścicielem spornego pojazdu w dniu usunięcia go z drogi.
W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zarzuciło Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu naruszenie:
- 1. przepisów prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), które miało wpływ na wynik sprawy, to jest:
- - art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, w której ze względu na bezzasadność skargi, winna być ona oddalona, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że był on zebrany w sposób wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd pierwszej instancji naruszył te przepisy uznając, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie ustaliło, czy skarżący był faktycznie właścicielem pojazdu w dacie wydania dyspozycji jego usunięcia z drogi, choć z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący był właścicielem pojazdu w chwili wydania dyspozycji jego usunięcia pojazdu z drogi,
- - art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez przyjęcie, że organy naruszyły przepis z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 §3 k.p.a., mimo iż z materiału dowodowego wynika, że był on zebrany w sposób wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd pierwszej instancji naruszył te przepisy uznając, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie ustaliło, czy skarżący był faktycznie właścicielem pojazdu w dacie wydania dyspozycji jego usunięcia z drogi, w sytuacji, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący był właścicielem pojazdu w chwili wydania dyspozycji jego usunięcia pojazdu z drogi,
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez przyjęcie, że organy naruszyły przepis z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 §3 k.p.a., mimo iż z materiału dowodowego wynika, że był on zebrany w sposób wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd pierwszej instancji naruszył te przepisy uznając, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie ustaliło, czy skarżący był faktycznie właścicielem pojazdu w dacie wydania dyspozycji jego usunięcia z drogi, w sytuacji, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący był właścicielem pojazdu w chwili wydania dyspozycji jego usunięcia pojazdu z drogi,
- - art. 1 § 1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.), zwaną dalej: "p.u.s.a" w związku z art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., mające wpływ na treść wydanego orzeczenia, poprzez przyjęcie, że organy naruszyły przepis z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 §3 k.p.a., mimo iż z materiału dowodowego wynika, że był on zebrany w sposób wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd pierwszej instancji naruszył te przepisy uznając, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie ustaliło, czy skarżący był faktycznie właścicielem pojazdu w dacie wydania dyspozycji jego usunięcia z drogi, w sytuacji, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący był właścicielem pojazdu w chwili wydania dyspozycji jego usunięcia pojazdu z drogi;
- 2. przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), to jest:
- - art. 130a ust. 10h w związku z ust. 10 ustawy - Prawo o ruchu drogowym w związku z art. 365 §1 Kodeksu postępowania cywilnego, poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy skarżący był właścicielem spornego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu,
- - art. 130a ust. 10h w związku z ust. 10 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, w związku z art. 365 §1 Kodeksu postępowania cywilnego, poprzez ich błędną wykładnię w zakresie w jakim Sąd uznał, iż postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. sygn. akt I Ns [...] o przepadku pojazdu nie ma charakteru prejudycjalnego i nie przesądza o własności pojazdu.
Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący organ wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Skarżący oświadczył również, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. (Dz. U. z 2019, poz. 2325), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności zarzutów kasacyjnych przytoczonych w skardze kasacyjnej.
Została ona oparta na obu podstawach kasacyjnych, to jest na obrazie prawa materialnego w postaci art. 130a ust. 10h w związku z ust. 10 ustawy - Prawo o ruchu drogowym w związku z art. 365 §1 Kodeksu postępowania cywilnego oraz istotnym naruszeniu przepisów postępowania to jest: art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 3 §2 p.p.s.a. oraz w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 §3 k.p.a. a także art. 151, art.145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 135 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Z uwagi zaś na ścisłe wzajemne powiązanie ze sobą powyższych zarzutów celowym jest ich łączne rozpoznanie.
Przedmiotowa sprawa dotyczyła reformatoryjnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...], mocą której organ odwoławczy uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] i zobowiązał [...] [...] do zapłaty kwoty [...] zł tytułem kosztów usunięcia z drogi publicznej oraz przechowania pojazdu marki [...], nr rejestracyjny [...], nr VIN [...]. Zgodnie bowiem z treścią art. 130a ust. 10 h u.p.r.d., koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.
Jednocześnie, bazując głównie na treści umowy sprzedaży w/w samochodu, Starosta [...] wezwał [...] [...] do odebrania przedmiotowego pojazdu oraz poinformował go o skutkach nieodebrania rzeczy. Z uwagi zaś na upływ 3-miesięcznego okresu czasu, liczonego od daty usunięcia pojazdu z drogi, organ wystąpił do sądu cywilnego z wnioskiem o orzeczenie przepadku w/w pojazdu na rzecz Powiatu. W myśl bowiem art. 130a ust. 10 i ust.10a u.p.r.d., starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. Starosta występuje z wnioskiem, o którym mowa w ust. 10, nie wcześniej niż przed upływem 30 dni od dnia powiadomienia.
Stosownie zaś do treści art. 130a ust. 10e u.p.r.d., w sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.
Zatem, chociaż należy zgodzić się z Sądem Wojewódzkim, że zakres orzekania sądu powszechnego - na podstawie art. 130 ust. 10e u.p.r.d. - jest generalnie inny niż organu, wydającego decyzję o obowiązku poniesienia kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu na podstawie art. 130 ust. 10h u.p.r.d. bo inne są przesłanki rozstrzygania w obu sprawach, to jednak - w realiach rozpatrywanego stanu faktycznego - nie można abstrahować od treści prawomocnego postanowienia (w tym zarówno sentencji, jak i uzasadnienia) Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. (sygn. akt I Ns [...]). Postanowienie to zostało wydane w postępowaniu, w którym uczestnikiem (a więc podmiotem uznanym przez Sąd za osobę zainteresowaną - w rozumieniu art. 510 § 2 k.p.a.) był [...] [...], a który w toku tego postępowania kwestionował fakt, iż kiedykolwiek był właścicielem pojazdu [...] o wskazanych wyżej numerach identyfikacyjnych.
Mimo tego, wspomnianym wyżej orzeczeniem, Sąd Rejonowy w [...] postanowił: w pkt 1) orzec przepadek na rzecz Powiatu [...] samochodu marki [...] o nr rej. [...] 1 a w pkt 2) nakazać uczestnikowi [...][...], aby uiścił na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w [...] kwotę 40 złotych tytułem opłaty sądowej od której wnioskodawca był zwolniony. W motywach zaś w/w postanowienia Sąd Rejonowy stwierdził, że (cyt.): " Wnioskodawca Starosta [...] wniósł o orzeczenie przepadku na rzecz Powiatu [...] samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], należącego do [...] [...]. Uczestnik [...] [...] wniósł o oddalenie wniosku podnosząc, że nie jest właścicielem pojazdu. (...) Wbrew twierdzeniom uczestnika przedłożone przez wnioskodawcę dokumenty jednoznacznie stwierdzają, że właścicielem przedmiotowego pojazdu jest uczestnik [...] [...] (umowa kupna –sprzedaży z dnia 08.04.2016 r.). Przedmiotowy pojazd został usunięty z drogi [...] na wysokości [...] (...) już po jego zakupie przez uczestnika."
W związku z powyższym, skoro w postępowaniu w sprawie prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...] pod sygnaturą akt I Ns [...] brał aktywny udział [...] [...] (nawet składał apelację i został też obciążony kosztami tego postępowania) a w sprawie o przepadek pojazdu sąd powszechny miał przecież obowiązek m. in. zbadać, czy organ, wnoszący wniosek, dołożył należytej staranności w poszukiwaniu osoby uprawnionej do odbioru pojazdu, to nie można było w tym przypadku twierdzić, jak podnosił to Sąd Wojewódzki, że Sąd Rejonowy w [...] nie badał w sprawie o sygnaturze akt I Ns [...] uprawnień właścicielskich [...] [...] do spornego samochodu. Przeciwny wniosek wynika bowiem wprost z treści przytoczonego wyżej fragmentu uzasadnienia postanowienia z dnia 28 lutego 2017 r.
Zgodnie z art. 365 §1 k.p.c., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Po myśli zaś art. 13 § 2 k.p.c., przepisy o procesie stosuje się odpowiednio do innych rodzajów postępowań unormowanych w niniejszym procesie, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. W związku z powyższym – zdaniem składu orzekającego – w realiach rozpoznawanej sprawy oznaczało to zatem, iż postanowienie o przepadku pojazdu [...] miało jednak dla organu administracyjnego charakter przesądzający i wiążący również w zakresie kwestii własności tego pojazdu przed orzeczeniem o jego przepadku. Podkreślić bowiem tym miejscu trzeba, że ratio legis regulacji prawnej, zawartej w przepisie art. 365 §1 k.p.c., sprowadza się do zapewnienia zachowania spójności orzecznictwa wszystkich organów orzekających w państwie, to jest zarówno sądowych jak i administracyjnych, gdyż chodzi o to, by zapobiec istnieniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć wzajemnie sprzecznych, co mogłoby wywoływać stan niepewności a przez to osłabiać poczuci stabilności i pewności wymiaru sprawiedliwości.
Z tych powodów zarzut kasacyjny polegający na obrazie prawa materialnego w postaci art. 130a ust. 10h w związku z ust. 10 u.p.r.d. w związku z art. 365 §1 k.p.c. należało uznać za uzasadniony.
Tym samym, trafne również okazały się zarzuty oparte na art. 151, art.145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 135 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Skoro bowiem kwestia własności samochodu [...] – przed wydaniem decyzji o jego usunięciu z drogi – została ustalona już w postępowaniu w którym orzeczono o przepadku pojazdu na rzecz Powiatu a prowadzone przez Prokuratora Rejonowego w [...] postępowanie pod sygn. akt [...] w sprawie z art. 270 § 1 k.k. (o sfałszowanie umowy z dnia 8 kwietnia 2016 r. dotyczącej sprzedaży pojazdu) zostało umorzone a więc nie zaistniała - po wydaniu postanowienia Sądu Cywilnego - żadna inna, nowa okoliczność czy dowód, która miałaby wpływ na ustalenia poczynione w tym zakresie przez Sąd, to twierdzenie, że Kolegium w sposób istotny naruszyło w/w przepisy procedury administracyjnej nie miało uzasadnionych podstaw prawnych.
Zwłaszcza, że co dodatkowo należy zaznaczyć, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że ustalenia, co do osoby byłego właściciela pojazdu [...], oparł nie tylko na treści umowy sprzedaży pojazdu, ale i na pisemnych wyjaśnieniach T.K. oraz na fakcie, iż w dniu zawarcia umowy, to jest w dniu 8 kwietnia 2016 r. umowa ta została przedłożona w łużyckim Centrum Ubezpieczeniowo-Kredytowym w [...].
Natomiast nieuzasadniony był zarzut kasacyjny odnoszący się do naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 3 § 2 p.p.s.a. Przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 p.p.s.a. mają jedynie charakter ustrojowy. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżących, nie może być zaś utożsamiane z uchybieniem powołanym normom. Zważyć bowiem należy, że w/w przepisy zakreślają jedynie właściwość sądów administracyjnych, stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Nie ma zaś żadnych podstaw do przyjęcia, iż Sąd Wojewódzki nie dokonał takiej kontroli albo, że ocenę swoją oparł na innym kryterium niż zgodność zaskarżonej decyzji z prawem.
W związku z powyższym podkreślić wypada, iż przepisy te mogłyby być naruszone tylko wtedy, gdyby skarga w ogóle nie została przez Sąd rozpoznana, albo rozpoznanie jej opierałoby się na innych kryteriach, niż są one określone w art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, co w niniejszym przypadku nie miało miejsca.
Mając to wszystko na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna była uzasadniona i - z mocy art. 188 w zw. z art. 193 i w zw. z art. 151 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparto na art. 203 pkt 2 p.p.s.a.