Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 lutego 2020 r., IV SA/Wa 2590/19 oddalił skargę K. G. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...]w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł K. G., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. przez oddalenie skargi i błędne uznanie, że organ administracyjny II instancji nie naruszył:
- 1. art. 2 ust 1 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. o zmianie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym w zw. z § 1 ust 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r. w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych, polegającym na niesłusznym uznaniu, że przesłanki do przejęcia przez Państwo na własność nieruchomości, o której mowa w decyzji z dnia 26 sierpnia 1978 r. zostały spełnione mimo, że przejęta nieruchomość nie stanowiła gospodarstwa rolnego, lecz stanowiła w całości nieużytki;
- 2. art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. o zmianie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym w zw. z § 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r. w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych oraz w zw. z § 1 ust. 3 rozporządzenia z dnia 28 listopada 1964 r. w sprawie przenoszenia własności nieruchomości rolnych, znoszenia współwłasności takich nieruchomości oraz dziedziczenia gospodarstw rolnych, polegającym na niesłusznym uznaniu, że naruszenie tych przepisów przez Naczelnika Miasta i Gminy S. przy wydaniu decyzji z dnia 26 sierpnia 1978 r. nie miało rażącego charakteru, a zatem brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 26 sierpnia 1978 r. mimo, że naruszenie to, polegające na przejęciu na własność Państwa nieruchomości, w której łączny obszar nieruchomości rolnych był mniejszy niż 0.5 ha, ma charakter rażący;
- 3. przepisów postępowania, tj.: art. 4, art. 5, art. 6, art. 8, art. 45, art. 71 § 1 i art. 99 § 2 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym w dniu 26 sierpnia 1978 r., polegającym na niesłusznym uznaniu, że Naczelnik Miasta i Gminy S. przy wydaniu decyzji z dnia 26 sierpnia 1978 r. nie dopuścił się naruszenia tych przepisów mimo, że Naczelnik Miasta i Gminy S. nie zawiadomił o wszczęciu postępowania wszystkich osób będących stronami w sprawie, nie podjął działań w celu ustalenia miejsca pobytu S. G., a mimo to uznał go za osobę nieznaną z miejsca pobytu, skierował decyzję do osoby nieżyjącej, zamiast do osób, które powinny być stronami postępowania, nie przedstawił uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, nie zbadał czy właściciele nieruchomości należeli do kategorii osób wskazanych w § 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r. w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych, a tym samym nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, nie uwzględnił słusznego interesu obywateli (stron), naruszył zasadę pogłębienia zaufania obywateli do organów Państwa, nie zapewnił stronom udziału w sprawie i naruszył obowiązek zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a także nie zawarł w decyzji uzasadnienia prawnego i faktycznego.
- 4. art. 77 § 1 k.p.a. polegającym na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego.
Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.
Zarzuty te zostały szerzej umotywowane.
W toku postępowania kasacyjnego ujawniona został okoliczność śmierci B. D. uczestniczki postępowania, która zmarła w dniu 19 czerwca 2019 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wobec śmierci uczestniczki postępowania konieczne stało się zawieszenie z urzędu postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), bowiem śmierć strony postępowania jest okolicznością tamującą dalsze prowadzenie postępowania.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.