Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 16 marca 2009 r. J. H. i A. H. wnieśli "o wyjaśnienie i sprostowanie pomyłki" w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2008 r., sygn. akt I OSK 1722/07.
Skarżący wskazali, że pomyłka znajduje się na stronie 2 uzasadnienia, wiersz 3-6, gdzie Sąd podaje: "Wyrokiem Sądu Okręgowego w Wadowicach z dnia 11 grudnia 1947 r. E. H. została uniewinniona z oskarżenia o odstępstwo od narodowości polskiej. Sąd odmówił jednak zwolnienia jej majątku spod zajęcia z uwagi na to, że nie była wówczas w jego posiadaniu - wyjechała bowiem na stałe do Szwajcarii".
Skarżący podnieśli, że to, iż Sąd w Wadowicach odmówił zwolnienia majątku spod zajęcia jest niezgodne z prawdą, bowiem postanowieniem z dnia 27 marca 1969 r. Sąd Powiatowy w Żywcu na stronie 1 uzasadnienia stwierdził, że "Wyrokiem tegoż Sądu Okręgowego w Wadowicach z dnia 11 grudnia 1947 r. wnioskodawczyni E. H. została uniewinniona od oskarżenia, a wyrok stał się prawomocny". Skarżący podali dalej, że "wyrok ten nie zawiera poza tym żadnej wzmianki odnośnie majątku oskarżonej".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
stosownie do art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jednak sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Nie podlega sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem (por. post. NSA z 12 października 1998 r. sygn. akt II SA/Wr 1082/98). Zaznaczyć także należy, że niezmiernie ważne przy orzekaniu o sprostowaniu wyroku jest to, że o dopuszczalności takiego sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia (por. postanowienie NSA z 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 887/04).
Natomiast zgodnie z art. 158 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści.
Oznacza to, że konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść sformułowana jest w sposób niejasny, mogący budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu wykonania wyroku (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zamykacze 2006, str. 345).
Wykładnia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących nie tylko treści wyroku, ale także zakresu powagi rzeczy osądzonej, a przede wszystkim skutków, jakie ten wyrok ma wywoływać. Natomiast wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie mieści się również w ramach wykładni żądanie przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, skoro zostało ono w sposób jasny uzasadnione w jego motywach.
W niniejszej sprawie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, żądanie skarżących "o wyjaśnienie i sprostowanie pomyłki", nie mieści się ani w kategorii sprostowania, ani w kategorii dokonania wykładni wyroku, jest to bowiem w istocie polemika z ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez Sąd pierwszej instancji.
Na marginesie wskazać należy, że w niniejszej sprawie, w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący nie sformułowali zarzutów skierowanych przeciwko stanowi faktycznemu przyjętemu przy wyrokowaniu przez Sąd pierwszej instancji. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 grudnia 2008 r., sygn. akt I OSK 1722/07, był związany stanem faktycznym ustalonym przez organ administracji i zaaprobowanym przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 158 i art. 156 § 1 w związku z art. 193 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.