Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 9 listopada 2007r., sygn. akt IV SA/Wa 1058/07, po rozpatrzeniu skargi T. Ż., uchylił postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Podkarpackiego z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] o przekazaniu według właściwości do Starosty Sanockiego wniosku skarżącej z dnia 23 października 2006 r. w przedmiocie wpisu do ewidencji gruntów.
Orzeczenie zapadło w następującym stanie faktycznym:
Postanowieniem z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] Główny Geodeta Kraju utrzymał w mocy postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Podkarpackiego z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] przekazujące według właściwości Staroście Sanockiemu wniosek T. Ż., w części dotyczącej wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków, odnośnie działki ewidencyjnej nr [...] położonej w K. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż z pisma T. Ż. z dnia 23 października 2006 r., a także z pism, które je uzupełniały wynikało, że skarżąca domagała się ujawnienia na mapie ewidencyjnej zmian dotyczących przedmiotowej działki. Zdaniem organu odwoławczego skoro z treści art. 7d pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1998 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r., nr 240, poz. 2027) wynika, że ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie to Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Podkarpackiego prawidłowo uznał, że właściwym do rozpatrzenia wniosku skarżącej jest Starosta Sanocki.
Na powyższe postanowienie T. Ż. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając postanowienie z dnia [...] marca 2007 r. oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] listopada 2006 r. nie podzielił ustaleń organu I i II instancji. Sąd uznał, że pismo T. Ż. z 23 października 2006 r. zostało skierowane do Wojewody Podkarpackiego z uwagi na brak odpowiedzi Starosty na pismo skarżącej z dnia 5 sierpnia 2006 r. Wobec braku działania ze strony Starosty, skarżąca w piśmie z dnia 23 października 2006 r. powtórzyła zarzuty dotyczące ujawnienia na mapie ewidencyjnej prowadzonej dla obrębu K., zmian dla działki ewidencyjnej nr [...].
Ponadto w uzasadnieniu wyroku wskazano, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Podkarpackiego jako organ administracji publicznej wyższego stopnia nad Starostą Powiatu w Sanoku, mając do dyspozycji powyższe pismo powinien ocenić, w jakim zakresie można je uznać za zażalenie wniesione w trybie art. 37 § 1 i § 2 k.p.a. Tymczasem organ bez dokonania wnikliwej analizy zakwalifikował pismo skarżącej jako wniosek o zmianę w ewidencji gruntów i budynków czym, w ocenie Sądu, naruszył przepisy art. 7 i 77 k.p.a. Błędne zakwalifikowanie pisma skarżącej skutkowało wydaniem wadliwych postanowień o przekazaniu pisma według właściwości na podstawie art. 65 § 1 k.p.a.
Od wyroku z dnia 9 listopada 207 r. skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Główny Geodeta Kraju.
Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił przedmiotowemu orzeczeniu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez uwzględnienie skargi, chociaż postępowanie administracyjne zarówno organu pierwszej jak i drugiej instancji nie było dotknięte wadą polegającą na naruszeniu przepisów art. 7 i 77 k.p.a.;
- - art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie w sprawie polegające na przyjęciu, że w postępowaniu poprzedzonym wydaniem zaskarżonego postanowienia doszło do naruszenia tych przepisów oraz;
- - art. 37 §1 i § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że treścią pisma T. Ż. z dnia 23 października 2006 r. było zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie.
Główny Geodeta Kraju zakwestionował stanowisko wyrażone w wyroku Sądu z dnia 9 listopada 2007 r. wskazując, że pismo z dnia 23 października 2006 r. zawierało żądanie merytorycznego rozpoznania sprawy, polegające na dokonaniu zmiany w ewidencji gruntów i budynków. W tej sytuacji uznanie tego pisma za zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie wniesione w trybie art. 37 §1 i § 2 k.p.a., byłoby wyraźnie sprzeczne z żądaniem skarżącej. Główny Geodeta Kraju wskazał, że wbrew zarzutom Sądu, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Podkarpackiego dokonał wnikliwej analizy wniosku z dnia 23 października 2006 r.
Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem.
W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7 i 77 k.p.a. oraz z art. 37 § 1 i § 2 k.p.a. jest w pełni uzasadniony.
Przepis art. 37 k.p.a. przewiduje możliwość wniesienia przez stronę postępowania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ administracji publicznej. Zażalenie to służy do organu administracji wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Przy czym z bezczynnością mamy do czynienia wówczas gdy w prawnie ustalonym terminie właściwy organ administracji nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie podjął stosownej czynności.
W niniejszej sprawie wskazać należy, że pismem z dnia 5 sierpnia 2006 r. T. Ż. domagała się dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków. Pismo to zostało skierowane do Wojewody Podkarpackiego. W tej sytuacji wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu wyroku trudno zarzucić Staroście Powiatu Sanockiego, iż pozostawał w bezczynności, skoro skarżąca nie kierowała do Starosty Powiatu Sanockiego żadnych żądań. Tym samym trudno uznać, że pismo skarżącej z dnia 23 października 2006 r. stanowi zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Starostę Powiatu Sanockiego.
W piśmie z dnia 23 października 2006 r., skierowanym także do Wojewody Podkarpackiego T. Ż. domaga się dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków. W konkluzji tego pisma żąda rozpatrzenia sprawy, zgodnie z wnioskiem z dnia 5 sierpnia 2006 r. Wobec tak sprecyzowanego żądania, Wojewoda Podkarpacki zasadnie przekazał sprawę do rozpoznania organowi właściwemu, to jest Staroście Powiatu Sanockiego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie znajduje ponadto uzasadnienia podniesiony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzut naruszenia przez organy art. 7 i 77 k.p.a. Wbrew zarzutom Sądu Główny Geodeta Kraju i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Podkarpackiego dokonali wnikliwej analizy wniosku T. Ż. z dnia 23 października 2006 r., nadając mu stosowny bieg.
Mając powyższe na uwadze uznać należało za zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania przez Sąd I instancji, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 k.p.a. oraz 37 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.
Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji winien dokonać oceny legalności zaskarżonego postanowienia w przedmiocie przekazania według właściwości przy uwzględnieniu przytoczonych wyżej uwag.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 207 § 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.