Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 18 lutego 2019 r., III SA/Kr 1273/18, oddalił skargę P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z 25 października 2018 r. nr SKO.UP/4121/64/2018 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Tarnowskiego z 5 stycznia 2006 r. nr WTK.I.5220-10/8/06.
W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości, wnosząc o jego uchylenie, o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium oraz decyzji Starosty z 5 stycznia 2006 r. i określenie, że zaskarżony wyrok i poprzedzające je decyzje nie może być wykonywany, a także o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Sądowi I instancji, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucono:
- 1. istotne uchybienia procesowe mające wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 156 § 2 k.p.a. przez pominięcie negatywnej przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji w postaci skutków prawnych, które mają znamię "nieodwracalnych", albowiem zaskarżona decyzja dotknięta nieważnością jest tylko aktem pozornym i bezskutecznym, ale nadal pozostaje w obrocie prawnym i wywołuje skutki prawne, które dotknięte są ułomnościami, albowiem co zupełnie pomija Sąd I instancji, że przecież w dacie wydania nowego prawa jazdy na terenie Austrii, skarżący jeszcze raz zdawał egzamin i nastąpiła nie wymiana prawa jazdy, ale wydanie nowego prawa jazdy jako obywatelowi Austrii, którym skarżący jest od 2003 r., a przecież zaskarżona decyzja dotyczy nieważności decyzji Starosty z 5 stycznia 2006 r. o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kat. B, bowiem w niniejszym stanie faktycznym nieodwracalność skutków prawnych zaskarżonej decyzji polega na tym, że nie jest możliwe przywrócenie stanu prawnego poprzedniego ze względu na to, że skarżący, jako obywatel Austrii, przestał istnieć jako przedmiot postępowania administracyjnego, którego dotyczyło prawa obowiązującego w RP lub podmiotu, który utracił zdolność do zachowania tego prawa, innymi słowy w odniesieniu do regulacji, która ma źródło w ust. 3 Konwencji o Ruchu Drogowym podpisanej w Wiedniu w dniu 8 listopada 1968 r., a ratyfikowanej przez Polskę, o czym mowa w Dzienniku Urzędowym nr 5 z 1988 r., poz. 40, jak i w dyrektywach unijnych, wydano wyrok Trybunału Sprawiedliwości Druga Izba w wyroku z 26 października 2017 r. sprawa C-195/16 zamieszczony w Dz.U. C260 z 18 lipca 2016 r. wydano orzeczenie, które jest prejudycjalne do niniejszej sprawy, albowiem Trybunał Sprawiedliwości ewidentnie stwierdza, że jeżeli organy jednego państwa członkowskiego wydały prawo jazdy to inne państwa członkowskie nie są uprawnione do badania spełnienia warunków do jego otrzymania, bowiem posiadanie prawa jazdy wydanego przez państwo członkowskie, jakim jest Austria należy uważać za stanowiące dowód, że posiadacz tego prawa jazdy spełniał warunki, a już tylko na marginesie należy wskazać, że skarżący może posiadać tylko jedno ważne prawo jazdy;
- 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 13 k.p.a., art. 28 k.p.a., art. 35 k.p.a., art. 36 k.p.a., art. 61 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 136 k.p.a., polegające na przyjęciu, że organ administracji dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i przepisów postępowania przed WSA w Krakowie, pomimo poważnych wątpliwości w tym względzie, że przecież organ w postaci Starosty i Kolegium nie dokonali ustaleń faktycznych niezbędnych do wyjaśnienia sprawy w sposób wyczerpujący, a w szczególności czy skarżący posiadał ważne prawo jazdy wydane w Austrii i tu bez znaczenia jest w jakich okolicznościach zostało wydane, pomimo że w aktach sprawy zalega informacja z Dyrekcji Policji Krajowej w Wiedniu Urząd Komunikacji Wydział do Spraw Prawa Jazdy z daty 13 czerwca 2017 r. przetłumaczony z języka niemieckiego na język polski, z której wynika, że skarżący posiada prawo jazdy nr [...] z 17 maja 1985 r., zaś w roku kalendarzowym 1997 zdał egzaminy na prawo jazdy kat. C i E na terenie Austrii.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że skoro skarżący posiadał ważne prawo jazdy wydane w Austrii (i tu bez znaczenia jest w jakich okolicznościach zostało ono wydane) i nie jest obywatelem państwa polskiego to przecież nie może być przedmiotem postępowania administracyjnego, tym bardziej że moment zrzeczenia się obywatelstwa polskiego nastąpił jeszcze w 2003 r., co powoduje, że Starosta nie mógł wydać decyzji z 2006 r. w stosunku do skarżącego. Postępowanie administracyjne musi być sprzężone z wewnętrznym porządkiem prawnym, który obejmuje li tylko te osoby, których dotyczy zakaz, a przecież z kolei cofnięcie uprawnień prawa jazdy odnosi się wyłącznie do osób, które są obywatelami polskimi, gdyż tego rodzaju decyzja jaka została wydana przez Starostę, nie może ograniczać skarżącego w uzyskaniu prawa jazdy i w posiadaniu tego prawa jazdy w kraju ojczystym, czyli Austrii, której jest obywatelem, i to jeszcze w 1985 r. Skarżący kasacyjnie podkreślił także, że z art. 41 ust. 1 Konwencji o Ruchu Drogowym sporządzonej w Wiedniu w dniu 8 listopada1968 r. (Dz.U. nr 5 z 1988r., poz. 40 i 44) wynika zasada wzajemnego uznawania praw jazdy wydanych przez państwa – strony konwencji.
Podobnie zasada wzajemnego uznawania prawa jazdy przez państwa członkowskie unii europejskiej została wyrażona w art. 1 ust. 2 Dyrektywy Rady nr 91/439/EWG z 29 lipca 1991 r. "w sprawie praw jazdy", a następnie w art. 2 ust. 1 w/w dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. Zapis dyrektywy nr 2006/126/WE dotyczy li tylko wyłącznie sytuacji, w której na terenie Polski nie uznaje się zagranicznego prawa jazdy, jeżeli jego posiadaczowi cofnięto uprawnienia do prowadzenia pojazdów w państwie wydania prawa jazdy, czyli w Austrii, a nie obejmuje natomiast sytuacji, w której można odmówić uznania prawa jazdy wydanego w innym państwie z tego powodu, że danej osobie cofnięto uprawnienia w innym państwie. W takiej sytuacji dyrektywa statuuje jedynie obligatoryjną odmowę wydania prawa jazdy. Konstatacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie mogłaby wobec skarżącego zapaść, bo jest sprzeczna z wewnętrznym porządkiem prawnym i nie może ograniczać osoby skarżącego w uzyskaniu prawa jazdy w swoim kraju, czyli Austrii, którego jest obywatelem dlatego też decyzja Starosty nie powinna być w obiegu prawnym, bowiem kluczowe jest zagadnienie, czy skarżący może poruszać się na terenie RP mając uprawnienia wydane przez państwo członkowskie jako austriackie, bowiem nie można apriorycznie stwierdzić w odwołaniu się do przepisów ustawy o kierujących pojazdami, że adresatem decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mogą być tylko obywatele polscy, ale przecież art. 103 ust. 6 cyt. aktu przewiduje li tylko wydanie decyzji administracyjnej o cofnięciu uprawnień m.in. szefom i cudzoziemskiemu personelowi przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych i misji specjalnych państw obcych oraz organizacji międzynarodowych korzystających z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych lub konsularnych.
Sąd I instancji powinien zatem wnikliwie zbadać, czy w świetle poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych i obowiązującego wówczas stanu prawnego wydanie przez Starostę decyzji wobec skarżącego było dopuszczalne i czy decyzja ta pozbawiała skarżącego w tym czasie posiadającego już austriacki dokument prawa jazdy uprawnień do kierowania pojazdami kat. B na terenie Polski. Przy badaniu tej kwestii Sąd I instancji powinien poddać pogłębionej analizie, czy skarżący w dacie wydania przedmiotowej decyzji Starosty przebywał w Polsce, a jeśli tak to jakie tego były powody i jak długotrwały był to pobyt, zaś podstawa prawna wskazanej decyzji Starosty wymagała zaakcentowania, że nie była związana z naruszeniem przez skarżącego przepisów drogowych oraz fakt, że pomiędzy datą skierowania skarżącego w Polsce na egzaminy sprawdzające, a datą wydania decyzji o cofnięciu uprawnień upłynęło już blisko 10 lat, a skarżący na terenie Austrii po zdanym pomyślnie egzaminie uzyskał w 1997 r. prawo jazdy kat.
C i E. Skarżący kasacyjnie podniósł, że austriackie prawo jazdy kat. B, C i E uzyskał w sposób zgodny z prawem, a okoliczności te mają znaczenie z perspektywy oceny dopuszczalności wydania decyzji Starosty w świetle regulacji zawartych w art. 97 ust. 4 u.p.r.d. oraz art. 1 ust. 2, 7 ust. 5, art. 8 i art. 9 Dyrektywy z 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy nr 91/43 9/EWG, a także z art. 41 i art. 42 Konwencji o Ruchu Drogowym sporządzonej w Wiedniu w 8 listopada 1968 r. W latach 1996-2016 regulacje prawne w tej mierze ulegały wielokrotnym i zasadniczym zmianom, co dotyczyło nie tylko ustawodawstwa polskiego, ale i prawa europejskiego w tym także ważnego aktu dla niniejszej sprawy, jak dyrektywa w sprawie praw jazdy. Powołana dyrektywa nr 91/439/EWG została bowiem uchylona ze skutkiem od dnia 19 stycznia 2013 r. i zastąpiona dyrektywą nr 2006/126/EW Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 grudnia 2006 r. "w sprawie praw jazdy". Stanowiska Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości wyrażone na gruncie podobnych spraw odzwierciedla przede wszystkim sprawa C-476/01 Felix Kapper.
Pismem z 1 sierpnia 2019 r. skarżący kasacyjnie wniósł o dopuszczenie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym dowodu z: wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie Wydział II Karny z 14 czerwca 2019 r. sygn. akt II Ka 100/19 wraz z pisemnym uzasadnieniem ww. wyroku zmieniającym wyrok Sądu Rejonowego w Tarnowie Wydział II Karny z 1 czerwca 2017 r. sygn. akt II K 1727/16 i uniewinniającym skarżącego od zarzutu aktu oskarżenia, że w dniu 9 września 2016 r. w miejscowości R. woj. [...], kierował pojazdem mechanicznym, tj. samochodem osobowym marki [...] o nr rej. [...] na drodze publicznej nie stosując się do decyzji Starosty o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, która jest przedmiotem niniejszego stanu faktycznego oraz wyroku Sądu Najwyższego w Warszawie Izba Karna z 17 stycznia 2019 r. sygn. akt IV KK 60/18 wraz z pisemnym uzasadnieniem, gdzie zawarte były wytyczne dla Sądu Okręgowego w Tarnowie Wydział II Karny. Skarżący kasacyjnie podkreślił, że wyroki zostały wydane po wydaniu zaskarżonego wyroku przez WSA w Krakowie i po sporządzeniu skargi kasacyjnej.
Zarządzeniem z 11 maja 2022 r. Przewodniczący Wydziału I w Izbie Ogónoadministracyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, poinformował strony postępowania, że w związku ze zmianą art. 15 zzs4 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095, z późn. zm., dalej: uCOVID-19) wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, w sprawach, w których strony nie wyraziły zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadza rozprawę wyłącznie zdalnie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość, jeżeli wszystkie strony wyrażą na to zgodę.
We wskazanym wyżej okresie nie przeprowadza się rozpraw w siedzibie Naczelnego Sądu Administracyjnego z udziałem stron. Jeżeli którakolwiek z wezwanych stron oświadczy, że nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej, sprawa zostanie skierowana na posiedzenie niejawne. W związku z powyższym zwrócono się do stron postępowania o udzielenie informacji, w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia, czy wyrażają zgodę na rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym. W razie wyrażenia zgody, poinformowano o możliwości przedstawienia, w terminie 7 dni, dodatkowych wyjaśnień na piśmie. W przypadku braku zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym zwrócono się o udzielenie informacji, czy strona posiada możliwości techniczne uczestniczenia w rozprawie zdalnej przy użyciu informatycznej aplikacji. Poinformowano także, że na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 uCOVID-19 Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenia posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna, że rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.
W odpowiedzi skarżący kasacyjnie oraz Kolegium wyrazili zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
Zarządzeniem z 26 maja 2022 r. Przewodniczący Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej, na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., zarządził skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne.
W piśmie procesowym z 19 maja 2022 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej.
Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zgłoszonych przez skarżącego wniosków dowodowych należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Do postępowania dowodowego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie natomiast z art. 243² k.p.c., dokumenty znajdujące się w aktach sprawy lub do nich dołączone stanowią dowody bez wydawania odrębnego postanowienia. Na tej podstawie złożone do akt poświadczone za zgodność z oryginałem kopie wyroków sądów karnych stanowią materiał sprawy i zostały przez Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnione. Stosownie do art. 11 p.p.s.a., ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny.
Nie mają zatem wiążącej mocy wyroki uniewinniające, a taki charakter ma prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w Tarnowie z 14 czerwca 2019 r., II Ka 100/19. Z tego powodu wyrok ten nie mógł mieć wiążącego znaczenia w sprawie, w szczególności co do zaistnienia przesłanek nieważności decyzji administracyjnej. Ustalenia faktyczne i ich ocena przez sąd karny odnosiły się do winy skarżącego i popełnienia występku z art. 180a k.k., a przeprowadzone były z uwzględnieniem obowiązującej w prawie karnym zasady domniemania niewinności. Ocena ważności i znaczenia decyzji o cofnięciu uprawnień dokonywana przez sąd karny w kontekście przesłanek odpowiedzialności karnej nie ma bezpośredniego znaczenia dla kontroli legalności decyzji administracyjnej dotyczącej stwierdzenia jej nieważności.
Sąd powszechny stanął na stanowisku, że skarżącemu jako obywatelowi Austrii i osobie legitymującej się dokumentem prawa jazdy wystawionym przez organ tego państwa, nie można przypisać realizacji znamion występku z art. 180a k.k., albowiem dokumentem tym dysponował on już w dacie wydania decyzji o cofnięciu uprawnień, a samo cofnięcie nastąpiło po upływie 10 lat od daty zaistnienia podstawy cofnięcia i w tej sytuacji nie może on ponosić skutków braku komunikacji organów różnych państw przy wymianie prawa jazdy. Ocena sądu karnego dotyczyła winy i realizacji znamion występku z art. 180a k.k., a nie przesłanek nieważności decyzji administracyjnej.
Nie uzasadnia uwzględnienia skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 156 § 2 k.p.a. "przez pominięcie negatywnej przesłanki stwierdzenia nieważności w postaci skutków prawnych, które mają znamię nieodwracalnych". Tak postawiony zarzut nie koreluje z podjętym w sprawie rozstrzygnięciem administracyjnym i argumentacją Sądu I instancji. Zgodnie z art. 156 § 2 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Kategoria nieodwracalnych skutków prawnych jest przesłanką negatywną do stwierdzenia nieważności decyzji. Oznacza to, że przepis może mieć zastosowanie tylko w przypadkach, gdy stwierdzona została pozytywna przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji, jednakże do jej orzeczenia na przeszkodzie stoi przesłanka negatywna i w konsekwencji, organ właściwy nie może stwierdzić nieważności takiej decyzji, ale na podstawie art. 158 § 2 k.p.a. orzeka o wydaniu decyzji z naruszeniem prawa, wskazując okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności.
Przepis art. 156 § 2 k.p.a. ma zatem zastosowanie w stanach faktycznych, w których ziściła się któraś z przesłanek nieważności, ale do jej stwierdzenia nie może dojść, w szczególności z powodu nieodwracalnych skutków prawnych wywołanych przez decyzję objętą postępowaniem nadzorczym. W sprawie taka okoliczność nie ma miejsca, organ odmówił stwierdzenia nieważności przyjmując, że żadna z podstaw do jej stwierdzenia nie zaistniała. W takim przypadku rozważanie, czy decyzja objęta postępowaniem wywołała nieodwracalne skutki, jest bezprzedmiotowe i przepis ten w sprawie nie mógł zostać naruszony z tego powodu, że negatywna przesłanka stwierdzenia nieważności nie została rozważona.
Nadto, argumentacja podana w uzasadnieniu zarzutu bazuje na wadliwych założeniach. Bynajmniej, uzyskując obywatelstwo innego państwa, skarżący nie "przestał istnieć jako przedmiot postępowania administracyjnego". Po pierwsze, skarżący nigdy nie był przedmiotem, a zawsze podmiotem postępowania. Po drugie, jako podmiot bynajmniej nie "przestał istnieć", albowiem nieprzerwanie posiada podmiotowość prawną i zdolność procesową. Przedmiotem postępowania było zaś uprawnienie do kierowania pojazdami przyznane przez polski organ i wobec niego została wydana decyzja o cofnięciu tego uprawnienia. Przytoczony w skardze kasacyjnej wyrok C-195/16 z 26 października 2017 r. nie ma zastosowania w sprawie, albowiem dotyczy zasad uznawania praw jazdy w rozumieniu dokumentów potwierdzających uprawnienie do kierowania pojazdami, podobnie jak powoływana w nim dyrektywa 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie praw jazdy.
Jak trafnie zauważył Sąd I instancji, skarżący nie dostrzega różnic między prawem jazdy w rozumieniu dokumentu potwierdzającego uprawnienie do kierowania pojazdami i samym uprawnieniem do kierowania pojazdami. Przedmiotem decyzji z 5 stycznia 2006 r. było uprawnienie do kierowania pojazdami, zaś przedmiotem wymiany dokument prawa jazdy. Decyzja o cofnięciu uprawnienia dotyczyła przy tym uprawnienia przyznanego przez organ polskiego państwa. Nie znajduje także potwierdzenia teza, jakoby skarżący uzyskał w Austrii uprawnienie do kierowania pojazdami niezależnie od uprawnienia uzyskanego w Polsce. Takiej okoliczności nie potwierdziły w szczególności organy Austrii, w mailu z 30 maja 2017 r. Dyrekcji Policji Krajowej w Wiedniu podano, że skarżącemu po raz pierwszy zostało przyznane austriackie uprawnienie do kierowania pojazdami na podstawie wymiany zagranicznego prawa jazdy w 1985 r. Okoliczność ta nie ma jednak zasadniczego znaczenia w sprawie, albowiem przedmiotem cofnięcia nie było uprawnienie ewentualnie przyznane przez organ austriacki, lecz przez organ polski.
Nie uzasadnia uwzględnienia skargi również zarzut zawarty w pkt 2. skargi kasacyjnej, a zbudowany na wyliczeniu kilkunastu przepisów k.p.a. Obowiązek wskazania w skardze kasacyjnej naruszonych przepisów oczywiście nie wyłącza możliwości objęcia jednym zarzutem kilku przepisów, takie wyliczenie musi jednak być połączone w wykazaniem, że wymienione przepisy tworzą pewną normę zachowania, której naruszenie jest zarzucane. Przyjmowane w doktrynie i orzecznictwie rozróżnienie między przepisem i normą prawną każe uznać taką praktykę za dopuszczalną, wymienione przepisy muszą jednak pozostawać ze sobą właśnie w takim związku normatywnym, a jego wykazanie obciąża sporządzającego skargę kasacyjną, który powinien przedstawić treść naruszonej normy, czyli wskazać, jaka reguła zachowania ustanowiona tymi przepisami została naruszona. Zarzut pozbawiony takiego sprecyzowania nie poddaje się rozpoznaniu, albowiem Sąd II instancji nie może samodzielnie budować zarzutów, a taki byłby skutek ustalania przez NSA we własnym zakresie treści normy prawnej objętej zarzutem.
Z podanych względów zawarty w skardze kasacyjnej zarzut oparty na wyliczeniu wielu przepisów mógł być rozpoznany tylko w zakresie, jaki został określony w skardze kasacyjnej, a ograniczony do tezy, że nie dokonano w sprawie prawidłowej oceny materiału dowodowego i nie ustalono koniecznych ustaleń faktycznych, czy skarżący posiadał ważne prawo jazdy wydane w Austrii. Jak już wyżej wskazano, ta okoliczność została zweryfikowana w oparciu o dokumenty i ustalono, że skarżący posiadał prawo jazdy wydane 17 maja 1985 r., okoliczność ta dotyczy dokumentu prawa jazdy. Ustalono też, że skarżący nabył uprawnienie do kierowana pojazdami kat. "C" i "E" w Austrii, ta kategoria uprawnień nie była jednak przedmiotem postępowania. Podstawa, na jakiej wydano skarżącemu dokument prawa jazdy w Austrii nie jest przy tym pozbawiona znaczenia i wadliwe jest stanowisko skarżącego, który uważa, że okoliczności wydania mu austriackiego dokumentu prawa jazdy nie mają znaczenia.
Postępowanie dotyczyło stwierdzenia nieważności decyzji, a zarzuty skargi kasacyjnej nie wskazują na żadne pominięte w postępowaniu okoliczności, które potwierdzają spełnienie którejkolwiek z przesłanek nieważności z art. 156 § 1 k.p.a. Dla niniejszej sprawy tylko takie wady postępowania dowodowego byłyby relewantne, nie zostały one jednak dowiedzione.
Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej. Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był przepis art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone z uwzględnieniem przepisu art. 193 in fine p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.