Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 29 października 2004 r. II SA 2867/03 oddalił skargę Wojciecha K. na decyzję Komendanta Głównego Policji (...) z dnia 24 czerwca 2003 r., utrzymującą w mocy decyzję z dnia 26 kwietnia 2003 r. (...), którą Komendant Wojewódzki Policji w B. odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 18.03.2003 r. wpłynął do Komendy Wojewódzkiej Policji w B. wniosek W. K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Komendanta Miejskiego Policji w W. (...) z dnia 27.02.2001 r. o wymierzeniu kary dyscyplinarnej - ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Na skutek wniesionego odwołania przez zainteresowanego, Komendant Wojewódzki Policji w B., orzeczeniem nr 7 z dnia 06.04.2001 r. utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w W. W podaniu o wznowienie postępowania, Wojciech K. zarzucił, że w ww. postępowaniu dyscyplinarnym Komendant Miejski Policji w W. posłużył się sfałszowanym dokumentem.
Decyzją z dnia 26 kwietnia 2003 r. (...) Komendant Wojewódzki Policji w B. odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego.
Przyczyną odmowy wznowienia postępowania było to, że podanie o wznowienie postępowania złożone zostało z uchybieniem jednomiesięcznego terminu określonego w art. 148 par. 1 Kpa. W. K. o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania dowiedział się w dniu 27.06.2001 r., zatem termin do złożenia podania o wznowienie postępowania upłynął w dniu 27.07.2001 r.
W. K. złożył odwołanie od powyższej decyzji, kwestionując między innymi datę, którą przyjęto, że skarżący zapoznał się z kwestionowanym dokumentem.
Komendant Główny Policji decyzją (...) z dnia 24 czerwca 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, przyjmując podobnie jak organ pierwszej instancji, iż podanie o wznowienie postępowania zostało złożone z uchybieniem terminu określonego w art. 148 par. 1 Kpa.
Pismem z dnia 21.07.2003 r. Wojciech K. zaskarżył powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 29 października 2004 r. II SA 2867/03 oddalił skargę.
Sąd w uzasadnieniu wyroku uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującym prawem. W ocenie Sądu bezspornym jest, że wniosek o wznowienie postępowania, Wojciech K. złożył z uchybieniem terminu określonego w art. 148 par. 1 Kpa, co stanowiło podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia tzn. odmowy wznowienia postępowania.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2004 r. Wojciech K., reprezentowany przez adwokata Witolda B., wniósł skargę kasacyjną zarzucając:
- - naruszenie przepisu art. 106 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, powołanej dalej jako p.p.s.a.,
W związku z powyższym pełnomocnik skarżącego wnosi:
- - o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
Warszawie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi.
Zdaniem pełnomocnika skarżącego, stanowisko sądu pierwszej instancji, że wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego został złożony w uchybieniem terminu jest błędne, na co wskazują fakty wskazane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zarzut naruszenia art. 106 par. 3 p.p.s.a. nie znajduje odniesienia w rozważaniach pełnomocnika, zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Nie wiadomo bowiem, na czym miałoby polegać naruszenie zaskarżonym orzeczeniem ww. przepisu. Fakty podniesione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej były znane organom wydającym zaskarżone decyzje, jak i sądowi pierwszej instancji tylko, że z faktów tych nic nie wynika dla kwestionowanego rozstrzygnięcia. Bezspornym bowiem pozostaje, że podanie o wznowienie postępowania wpłynęło do Komendy Wojewódzkiej w B. w marcu 2003 r., a o okoliczności mogącej stanowić przesłankę do wznowienia postępowania W. K. dowiedział się w czerwcu 2001 r. Cóż więc w tej sytuacji mogą zmienić pisma skarżącego ze stycznia 2003 r., czy też wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 14 stycznia 2003 r.
Przecież fakt uniewinnienia skarżącego w postępowaniu karnym nie oznacza, że skarżący nie może ponosić odpowiedzialności dyscyplinarnej. Poza tym, sam fakt wydania ww. wyroku jako taki nie stanowi jeszcze przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa i okoliczność ta jest podnoszona po raz pierwszy w skardze kasacyjnej.
Podobnie abstrakcyjnie są formułowane zarzuty naruszenia art. 66 par. 2 i art. 9 Kpa, cóż bowiem wspólnego z przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia na pismo Komendy Głównej z dnia 19.02.2003 r.
Wywody zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, gdyby miały coś wspólnego z decyzją z dnia 24 czerwca 2003 r. lub decyzją utrzymaną nią w mocy, mogły by ewentualnie być zamieszczone w skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale nie w skardze kasacyjnej.
Należy przypomnieć, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego i że może być oparta tylko na ściśle określonych podstawach /art. 173 par. 1 i art. 174 p.p.s.a./, o czym chyba zapomniano przy sporządzaniu rozpoznawanej skargi kasacyjnej. Zarzuty naruszenia określonych na wstępie skargi kasacyjnej przepisów, powinny znaleźć rozwinięcie w uzasadnieniu. Tymczasem w tym przypadku brak takiego związku, nie mówiąc już o tym, że brak również takiego związku z argumentami podnoszonymi przez skarżącego wcześniej w podaniu o wznowienie postępowania, odwołaniu, czy też w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Zarzut naruszenia przepisu art. 106 par. 3 p.p.s.a. jest całkowicie bezzasadny, bowiem Sąd może "przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości". Pismo Komendy Głównej Policji z dnia 19 lutego 2003 r. było i jest w aktach sprawy, nie było więc potrzeby przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z tego dokumentu, nie było to też niezbędne w ocenie sądu do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, gdyż takich wątpliwości nie było i nie ma.
Należy również wskazać, że zgodnie z art. 133 par. 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, a więc w oparciu o wszystkie dokumenty znajdujące się w aktach sprawy.
Naruszenia zaś przepisu art. 133 par. 1 p.p.s.a. nie wymieniono w skardze kasacyjnej, brak więc podstaw do jakichkolwiek wątpliwości w tym zakresie. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a więc jest związany zarzutami w niej zawartymi.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.