Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2244/12 oddalił skargę J. O. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego, opłat za używanie lokalu, opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania za używanie lokalu bez tytułu prawnego.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Lokal nr [...] przy ul. [...] w Warszawie został przydzielony J. O. na podstawie decyzji przydziału osobnej kwatery stałej nr [...] z dnia [...] stycznia 1977 r. Przy ustalaniu należnej powierzchni mieszkalnej kwatery uwzględnione zostały następujące osoby: żona E. O. oraz syn J. O. W lokalu mieszkalnym, po śmierci J. O. w dniu 2 listopada 1994 r., pozostali dwaj jego synowie J. i M. M. O. po śmierci ojca nabył uprawnienia do wojskowej renty rodzinnej oraz posiadał uprawnienia do renty rodzinnej z ZUS po śmierci matki.
Pismem z dnia 18 stycznia 2010 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie zawiadomił J. O. i M. O. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego, na podstawie art. 37a ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. nr 41, poz. 398 ze zm.), w sprawie opróżnienia przedmiotowego lokalu oraz ustalenia wysokości należnych opłat i odszkodowań. Strony postępowania zostały również pouczone o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. oraz z art. 41 § 1 i 2 k.p.a. Wysłane zawiadomienia, z uwagi na nieobecność stron, zostały doręczone w trybie doręczenia zastępczego.
Ponadto pismem z dnia 29 kwietnia 2010 r. Dyrektor Oddziału poinformował wymienionych, w związku z prowadzonym postępowaniem, o treści art. 45 ust. 3 ww. ustawy oraz wskazał na konieczność przedstawienia stosownych wyjaśnień dotyczących spełniania przesłanek wynikających z cytowanego wyżej przepisu. Przedmiotowe pisma, z uwagi na nieobecność stron, również zostały doręczone w trybie doręczenia zastępczego w dniu 19 maja 2010 r.
Organ ponownie skierował w dniu 4 lutego 2011 r. do J. O. i M. O. pismo informujące o toczącym się postępowaniu oraz o treści art. 45 ust. 3 ww. ustawy, które zostało odebrane przez J. O. w dniu 16 lutego 2011 r., natomiast M. O. odebrał je w dniu 10 lutego 2011 r.
W odpowiedzi na powyższe pismo w dniach 23 i 25 lutego 2011 r. wpłynęły do organu pisma stron dotyczące zajmowanego lokalu mieszkalnego. M. O. wyjaśnił, iż ze względu na rodzinę i pracę w R. przebywa czasowo poza miejscem zamieszkania, ale w każdej wolnej chwili przyjeżdża do Warszawy i mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...], który jest jego domem rodzinnym. Natomiast J. O. wskazał, iż przedmiotowy lokal mieszkalny jest jego domem rodzinnym, a ze względu na trudną sytuację osobistą i separację z żoną, jest jedynym miejscem zamieszkania. Natomiast częsta nieobecność w przedmiotowym lokalu mieszkalnym spowodowana jest jego częstymi wyjazdami służbowymi.
Ponadto organ wystąpił, dla ustalenia prawidłowego stanu faktycznego, do innych organów o udzielenie informacji na temat stron przedmiotowego postępowania. Z informacji uzyskanych z Urzędu Miejskiego w Warszawie wynika, że w przedmiotowym lokalu jest zameldowany na stałe J. O. Natomiast M. O. w dniu 19 czerwca 2006 r. dokonał wymeldowania z przedmiotowego lokalu mieszkalnego i zamieszkał w miejscowości B., gmina S. Dalej, z informacji uzyskanych z Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Warszawie oraz z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy Mokotów wynika, iż J. O. nie korzysta z pomocy ww. ośrodków. Organ I instancji zwrócił się do Zespołu Zarządców Nieruchomości WAM o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w przedmiotowym lokalu mieszkalnym w zakresie dokonania ustaleń ilości osób w nim zamieszkujących oraz czy osoby te spełniają przesłanki z art. 45 ust. 3 ww. ustawy. Z notatek sporządzonych przez pracownika Zespołu wynika, iż pracownikowi ww. organu nie udało się, pomimo kilku prób, zastać w przedmiotowym lokalu mieszkalnym stron postępowania.
Następnie Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Warszawie decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] orzekł o obowiązku opróżnienia przez J. O. i M. O. lokalu mieszkalnego nr [...] położonego przy ul. [...] w Warszawie, o uiszczeniu opłat za używanie lokalu w wysokości 333,22 zł i opłat pośrednich w wysokości 280,50 zł oraz zapłaty odszkodowania w wysokości 200% wartości należnych opłat za używanie bez tytułu prawnego lokalu mieszkalnego, tj. 666,43 zł za każdy rozpoczęty miesiąc jego zajmowania, począwszy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna, do dnia zwolnienia lokalu.
W uzasadnieniu organ wskazał, że lokal zajmowany jest bez tytułu prawnego, zaś postępowanie wyjaśniające nie wykazało, iż strony postępowania spełniają przesłanki wynikające z art. 45 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
W odwołaniu powyższej decyzji zarzucono naruszenie art. 23 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 23 ust. 4 pkt 3 w zw. z art. 85 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych w zw. z art. 32 Konstytucji RP oraz przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.
Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu 1 lipca 2010 r. wszedł w życie przepis art. 1 pkt 35 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. nr 28, poz. 143) uchylający przepis art. 37a ww. ustawy o zakwaterowaniu (...). Jednakże przepis art. 18 ust. 1 ustawy tej noweli stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostatecznymi decyzjami administracyjnymi lub zawarciem umowy stosuje się przepisy ustawy o zakwaterowaniu (...) w brzmieniu dotychczasowym. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie wszczął postępowanie na podstawie art. 37a ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu (...) zawiadomieniem z dnia 18 stycznia 2010 r. Zatem skoro sprawa została wszczęta przed dniem 1 lipca 2010 r. podlega rozpatrzeniu na podstawie przepisów ustawy o zakwaterowaniu (...) w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2010 r.
Zgodnie ze wskazanym przepisem art. 37a powołanej ustawy osoby zajmujące lokal mieszkalny bez tytułu prawnego są obowiązane do jego opróżnienia, uiszczenia opłaty za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w wysokości 200% wartości należnych opłat za używanie lokalu za każdy rozpoczęty miesiąc jego zajmowania (art. 37a ust. 1). Natomiast stosownie do art. 37a ust. 2 wymienionej ustawy dyrektor oddziału regionalnego Agencji wydaje decyzję w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego oraz wysokości należnych opłat i odszkodowań.
Niewątpliwie podstawową kwestią jest zatem ustalenie, czy przedmiotowy lokal jest zajmowany bez tytułu prawnego. Odwołujący się J. O. i M. O. nie posiadają decyzji, która przyznawałaby im tytuł prawny do lokalu.
W ocenie organu lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w Warszawie zajmowany jest przez J. O. bez tytułu prawnego. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało również, iż lokal ten zajmowany jest bez tytułu prawnego przez M. O., pomimo że ww. wymeldował się z lokalu. Jednakże w trakcie postępowania potwierdził, iż lokal nr [...] położony przy ul. [...] w Warszawie jest jego domem rodzinnym i opuszcza go tylko czasowo. Decyzja przydziału osobnej kwatery stałej z dnia [...] stycznia 1977 r. stanowiła o przydziale przedmiotowego lokalu J. O., jako realizację jego uprawnienia w związku z pełnioną służbą wojskową. Z powyższego wynika, że jedynie J. O. przysługiwał tytuł prawny do przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Natomiast po śmierci J. O., synowie – M. O. i J. O. nie nabyli na mocy ówcześnie obowiązujących przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP uprawnień do przedmiotowego lokalu mieszkalnego.
Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących naruszeń art. 23 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 23 ust. 4 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP organ odwoławczy podkreślił, iż przedmiotowe postępowanie nie rozstrzyga o uprawnieniach do otrzymania odprawy mieszkaniowej i w dacie śmierci J. O., tj. 2 listopada 1994 r. ówcześnie obowiązujące przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP nie przewidywały wypłaty odprawy mieszkaniowej. Odprawa mieszkaniowa została wprowadzona do ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP z dniem 1 lipca 2004 r. Jak wynika z art. 23 ustawy w brzmieniu ustalonym po nowelizacji z dnia 16 kwietnia 2004 r. odprawa mieszkaniowa przysługiwała żołnierzom służby stałej zwalnianym z tej służby, a także członkom rodziny emerytów w przypadku ich śmierci.
Zatem skoro w dacie śmierci ojca skarżących nie istniały przepisy o odprawie, zaś późniejsze przepisy dotyczące jej wypłaty nie przewidywały nabycia tego prawa przez członków zmarłych emerytów wojskowych, to brak jest podstaw do uznania żądania za zasadne. Obecnie obowiązujące przepisy nie przewidują natomiast nabycia prawa do odprawy mieszkaniowej przez członków rodziny zmarłych emerytów wojskowych, a jedynie członków rodziny zmarłych żołnierzy służby stałej.
Za bezzasadny organ odwoławczy uznał również zarzut naruszenia zasad postępowania, tj. art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a.
Powyższa decyzja Prezesa WAM stała się przedmiotem skargi J. O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 37a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, art. 85 tej ustawy w brzmieniu z dnia 22 czerwca 1995 r. oraz art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wskazał, iż Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w Warszawie pismami z dnia 18 stycznia 2010 r. zawiadomił J. O. i M. O. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zajmowania lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego. Postępowanie to nie zostało zakończone przed dniem 30 czerwca 2010 r., tak więc powołana przez organy podstawa prawna rozstrzygnięcia była uzasadniona.
Sąd I instancji nie zgodził się z argumentacją skarżącego, iż zarówno on, jak i jego brat od chwili śmierci ojca, posiadali z mocy prawa tytuł do przedmiotowego lokalu. Lokal ten decyzją przydziału osobnej kwatery stałej został przydzielony J. O. Przy ustalaniu powierzchni mieszkalnej kwatery uwzględniono następujących członków rodziny osoby uprawnionej do kwatery: O. E. – żona i O. J. – syn. J. O. zmarł w dniu 2 listopada 2011 r. Obowiązujący w dacie śmierci przepis art. 12 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP z 1976 r. przewidywał, że w razie śmierci emeryta lub rencisty, o którym mowa w art. 11 ust. 1 – prawo do osobnej kwatery stałej nabywają wspólnie zamieszkali w kwaterze z żołnierzem, emerytem lub rencistą w dniu jego śmierci, członkowie rodziny uprawnieni do wojskowej renty rodzinnej, prawo to przysługuje im przez czas posiadania uprawnień do tej renty. Organ wskazuje, iż prawo do renty rodzinnej po zmarłym ojcu pobierał do 25 roku życia brat skarżącego M. O., po czym prawo to wygasło a wraz z nim prawo do kwatery.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił także, że prawo do lokalu skarżący nie uzyskali na podstawie art. 85 (obowiązującego do 30 czerwca 2004 r.) ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w związku z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych. Przepis art. 85, stanowiący, że do lokali mieszkalnych przydzielonych na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów pracownikom jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej oraz osobom nieuprawnionym do kwater stosuje się przepisy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, odnosi się do pracowników cywilnych wojska i innych osób nieuprawnionych do kwater. Natomiast J. O. uzyskał prawo do kwatery jako osoba uprawniona, będąca żołnierzem zawodowym.
W ocenie Sądu I instancji niezasadne są również zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, bowiem organ przed wydaniem zaskarżonej decyzji prawidłowo zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, a uzasadniając zaskarżoną decyzję, odniósł się do całokształtu sprawy i wyjaśnił motywy, którymi kierował się wydając rozstrzygnięcie.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. O., zarzucając naruszenie:
- 1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji mimo naruszenia wskazanych przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.);
- b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. - błędne ustalenia faktyczne – przez przyjęcie błędnej daty śmierci J. O. (2 listopada 2011 r., zamiast 2 listopada 1994 r.);
- c) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) poprzez ogólnikowość uzasadnienia wyroku, pominięcie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności podniesionych w skardze, dokonanie własnych ustaleń;
- 2) przepisów prawa materialnego, tj.:
- a) art. 85 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w brzmieniu z dnia 22 czerwca 1995 r. przez błędną interpretację polegającą na pominięciu części przepisu dotyczącej osób nieuprawnionych;
- b) art. 8 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 105, poz. 509 ze zm.) przez niezastosowanie;
- c) art. 85 w zw. z art. 37a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w brzmieniu z dnia 22 czerwca 1995 r. przez błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że zaistniały przesłanki do uiszczania przez skarżącego opłaty, o której mowa w ostatnio powołanym przepisie.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, podzielając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie rozważań wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (zwanej dalej p.p.s.a.) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują.
Zwrócić uwagę należy, że skarga kasacyjna jest środkiem wysoce sformalizowanym i winna odpowiadać standardom przewidzianym przepisami p.p.s.a. Zwłaszcza, że jest sporządzana przez profesjonalnego pełnomocnika, stosownie do wymogu art. 175 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji skarżącego i formułować za niego zarzutów pod adresem zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 22 lipca 2004 r. sygn. akt GSK 356/04, ONSA i WSA 2004, Nr 3, poz. 72, s. 142 oraz z dnia 10 maja 2011 r., II OSK 2520/10, dostępne w bazie danych NSA. Skarga kasacyjna w przedmiotowej sprawie, stawiając zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. wskazuje na ustawę o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej bez wskazania konkretnego przepisu tej ustawy. Tak sformułowany zarzut uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu jednoznaczne określenie, jaki przepis prawa wnoszący skargę kasacyjną chciał powołać w zarzutach skargi kasacyjnej. Skoro zarzut skargi kasacyjnej został skonstruowany w taki sposób, że niemożliwa jest jego ocena, to tym samym zarzut ten nie może odnieść zamierzonego skutku.
Skarżący kasacyjnie zarzuca błąd w ustaleniach faktycznych powołując 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Kwestie dotyczące ustalenia stanu faktycznego podważać można za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustawa nie wymaga w tym wypadku, aby naruszenie przepisów postępowania miało wpływ na wynik sprawy. Wystarczy uznanie, że uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowi I instancji można zarzucić naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wówczas, gdy kontrolując legalność zaskarżonej decyzji nie dostrzega, że rozstrzygnięcie to narusza przepisy postępowania, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie ocenia ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej, przy czym w obu wypadkach ta wadliwość w rozumowaniu sądu musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wpływanie istotne na wynik sprawy, to prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia.
Skarżący kasacyjnie upatruje się tej kategorii naruszeń w niewłaściwie podanej dacie śmierci J. O. W badanej sprawie nie można zarzucić Sądowi I instancji błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy z uwagi na podanie błędnej daty śmierci J. O., gdyż ta pomyłka nie miała żadnego wpływu na wynik sprawy. Należy zauważyć, że w uzasadnieniu wyroku w części ustalającej stan faktyczny sprawy (k-1) wskazano datę zgonu prawidłowo dopiero w dalszej części uzasadnienia w części zawierającej uzasadnienie prawne omyłkowo zapewne wskazano inną datę.
Zamierzonego skutku nie mogły odnieść również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 tej ostatnio powołanej ustawy jest przepisem ustrojowym i wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 p.p.s.a. nie został przez autora skargi kasacyjnej uzasadniony, a to powoduje, że dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny jego zasadności nie było możliwe. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego art. 141 § 4 p.p.s.a. stwierdzić należy, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w tym przepisie.
Sąd pierwszej instancji obszernie i wielowątkowo przedstawił stan sprawy, a zwłaszcza stanowisko skarżącego i organów na poszczególnych etapach postępowania, dokonał wnikliwej oceny ustaleń faktycznych i ustosunkował się do tych zarzutów skargi, które przy kontroli legalności zaskarżonej decyzji miały charakter istotny. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera także wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując zarzut naruszenia tego przepisu dokonuje jedynie kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami, wynikającymi z powyższej normy prawnej.
Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego stwierdzić należy, że są one także niezasadne.
Przepis art. 37a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej znajdował zastosowanie w dniu wydania kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji. Postępowanie w przedmiocie opróżnienia lokalu zostało wszczęte w dniu 18 lutego 2010 r. zaś przepis ten stracił moc z dniem 1 lipca 2010 r. w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmiana ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z art. 18 ustawy zmieniającej do spraw wszczętych a nie zakończonych ostateczną decyzją stosuje się przepisy ustawy zmienianej w brzmieniu dotychczasowym. Oznacza to, że organy prawidłowo wskazały ten przepis jako podstawę materianoprawną wydanej przez siebie decyzji.
Odnośnie naruszenia art. 85 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej zauważyć należy, że art. 85 został uchylony z dniem 1 lipca 2004r. co oznacza, że nie obowiązywał w dacie rozpoznawania sprawy.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.