Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 marca 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 1128/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę R. S. na decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [..] września 2018 r. nr [..] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że skarga z dnia 13 października 2018 r. dotyczy decyzji Prezydenta Miasta L.z dnia [..] września 2018 r. odmawiającej R. S. przyznania dofinansowania do pobytu na turnusie rehabilitacyjnym w 2018 r. Rozstrzygnięcie to zostało wydane przez organ I instancji. Zgodnie z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm. – dalej k.p.a.), od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji.
Tym samym w rozpatrywanej sprawie skarżącemu przysługiwał środek zaskarżenia w postaci odwołania. R. S. nie skorzystał jednak z tego środka prawnego, co wyraźnie zaznaczył w skardze. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie pozwala zarazem przyjąć, że skarga z dnia 13 października 2018 r. dotyczyła innego rozstrzygnięcia niż decyzja z dnia [..] września 2018 r. Wobec tego, skarga okazała się niedopuszczalna.
Skargę kasacyjną od tego postanowienia wniósł R.S., zarzucając mu naruszenie art. 52 § 1 i 2, art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej p.p.s.a.). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skarżący wyczerpał środki zaskarżenia przed wniesieniem skargi, zaś organ II instancji powinien potraktować przesłaną mu przez WSA skargę na decyzję z [..] września 2018 r. jako odwołanie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada, że postępowanie to nie powinno zastępować postępowania administracyjnego. Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać wszczęte, dopóki toczy się postępowanie administracyjne lub nie zostały wykorzystane środki weryfikacji w postępowaniu administracyjnym aktów, czynności, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji dostępne podmiotowi, który chce zainicjować postępowanie sądowoadministracyjne. Przez "wyczerpanie środków zaskarżenia" należy rozumieć sytuację, kiedy strona postępowania administracyjnego lub podmiot na prawach strony złoży przysługujący od danego aktu lub czynności środek zaskarżenia (H. Knysiak – Sudyka, Skarga i skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Komentarz i orzecznictwo, wyd. IV, opublikowano: WKP 2018).
Wyczerpanie środków zaskarżenia przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego stanowią podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności oraz bezczynności (przewlekłego prowadzenia postępowania) w węższym rozumieniu (sensu stricto) (T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, opublikowano: WK 2016). Samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest jednak równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. O spełnieniu tego warunku można bowiem mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej. Brak wyczerpania środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.) ma miejsce również w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia przysługującego w postępowaniu administracyjnym, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ (post.
WSA w 9 marca 2004 r., sygn. akt I SA 2813/03). Nie wystarczy samo złożenie środka zaskarżenia od kwestionowanej decyzji organu I instancji, lecz wymagane jest, aby skarga została wniesiona na stosowne działanie organu podjęte po rozpatrzeniu takiego środka prawnego. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w danej sprawie, otwiera tej stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego (post. NSA z 6 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 116/13).
W niniejszej sprawie, skargę na decyzję z [...] września 2018 r. Skarżący wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Pismem z dnia 17 października 2018 r. WSA w Poznaniu przesłało skargę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. jako mylnie zaadresowaną do Sądu. Zawiadomieniem z dnia 31 października 2018 r. SKO wszczęło postępowanie odwoławcze, informując o tym skarżącego.
Skarga z 13 października 2018 r. nie dotyczy zatem decyzji administracyjnej wydanej po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, lecz decyzji organu I instancji. Słusznie zatem Sąd Wojewódzki, w oparciu o art. 52 § 1 i 2, art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3, odrzucił skargę jako niedopuszczalną.
Odnosząc się do argumentacji Skarżącego o nierozdzieleniu przez Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargi na decyzję z dnia [...] września 2018 r. oraz na Zarządzenie w sprawie ustalenia wysokości dofinansowania i zasad rozpatrywania wniosków do pobytu na turnusie rehabilitacyjnym, wskazać należy, że jest to bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Kwestionowane zarządzenie jest aktem wewnętrznie obowiązującym i nie podlega kognicji sądu administracyjnego.
Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.