Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2018 r., II SA/Bd 1053/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę M. B. na akt Prezydenta Miasta T. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. B., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:
- 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.:
- a) art. 2, art. 7, art. 21 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 2 i 3 oraz art. 64 ust. 1 – 3 w zw. z art. 8 ust. 1 i 2 Konstytucji RP przez ich niezastosowanie i przyjęcie, że ingerencja w prawo własności skarżącej polegająca na daleko idącym ograniczeniu możliwości w rozporządzaniu nieruchomością jest uzasadniona i dopuszczalna, podczas gdy z ww. norm konstytucyjnych jednoznacznie wynika, iż w niniejszej sprawie doszło do faktycznego wywłaszczenia, a ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności mogą być ustanawiane wyłącznie w akcie prawnym o randze ustawowej i tylko wtedy gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia I moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób, a ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, gdzie żadna z przytoczonych przesłanek w niniejszej sprawie nie została spełniona;
- b) art 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.2017.1260 ze zm.), dalej jako "p.r.d.", oraz § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 i § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U.2003.177.1729 ze zm.), dalej jako "rozporządzenie w sprawie organizacji ruchem" a także § 127 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U.1999.43.430 ze zm.), dalej jako "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych" oraz punktu 5.2.6.2. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U.2003.220.2181 ze zm.), dalej jako "rozporządzenie w sprawie znaków i sygnałów drogowych", przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż wydając zaskarżony akt zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu w pasie drogowym ul. P. w T., będącej częścią drogi krajowej nr [...], w związku z wyznaczeniem przejścia dla pieszych "w rejonie posesji nr [...]", Prezydent Miasta T. nie dopuścił się naruszenia ww. przepisów, co doprowadziło do wydania nieprawidłowego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie i oddalenia skargi;
- 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), pkt. 3 oraz art. 145 § 3 p.p.s.a. przez oddalenie skargi w sytuacji gdy organ administracji nie zastosował w niniejszej sprawie art. 2, art. 7, art. 21 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 2 i 3 oraz art. 64 ust. 1-3 w zw. z art. 8 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, co doprowadziło do naruszenia istoty prawa własności skarżącej i niezachowania wymogów jakim powinno odpowiadać prawnie dopuszczalne ograniczenie jej uprawnień;
- b) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), pkt. 3 oraz art. 145 § 3 p.p,s.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, błędnego, dowolnego, wykraczającego poza granice swobodnej oceny dowodów ustalenia przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy, w tym stwierdzenia, że nieruchomość skarżącej posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej i wjazd na posesję, podczas gdy istniejący wjazd stanowiący część nieruchomości sąsiedniej posiada zaledwie szerokość w granicach 1,5 metra, który nie pozwala na zrealizowanie przy jego wykorzystaniu wjazdu dla samochodów osobowych i tym samym prowadzi do konieczności wykonania odpowiedniego wjazdu z ul. P., co zostało uniemożliwione przez wykonania przejścia dla pieszych na wprost wejścia do budynku skarżącej;
- c) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), pkt. 3 oraz art. 145 § 3 p.p.s.a. przez oddalenie skargi w sytuacji niedostrzeżenia przez Sąd I instancji, iż organ administracji zaniechał podjęcia szeregu czynności mających na celu dokładne i prawidłowe wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, pozwalające na jej właściwe rozstrzygnięcie i przygotowanie i zatwierdzenie projektu stałej organizacji ruchu w formie pozwalającej na uniknięcie kolizji przejścia dla pieszych z nieruchomością skarżącej,
- d) naruszeniu art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), pkt. 3 oraz art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 i § 8 ust 2 i 6 rozporządzenia w sprawie organizacji ruchem przez oddalenie skargi i uznanie, iż w sprawie nie zachodzi żadna przesłanka odrzucenia projektu stałej organizacji ruchu, w szczególności, że w sprawie niniejszej nie zachodzi niezgodność z potrzebami społeczności lokalnej, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika aby istniała potrzeba wykonania takiego przejścia dla pieszych czy zlokalizowania go właśnie w tym miejscu, gdyż okoliczności te nie zostały poparte jakąkolwiek analizą warunków drogowych i ruchowych oraz możliwości zapewnienia bezpieczeństwa uczestnikom ruchu, analizą ruchu pieszego w tym miejscu czy konsultacjami z okolicznymi mieszkańcami;
- e) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nie odniesienie się Sądu I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów skargi administracyjnej podniesionych przez skarżącą istotnych w sprawie kwestii, w szczególności braku jakichkolwiek dowodów na to, że na tym odcinku ul. P. w T. istniała potrzeba wykonania przejścia dla pieszych, a tym bardziej "zrealizowania tejże inwestycji w bezpośrednim sąsiedztwie budynku przy ul. P. [...]", a także, czy i z jakiego powodu, w ocenie Sądu I Instancji, inwestycja ta jest zgodna z potrzebami społeczności lokalnej.
Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i "rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej" przez uchylenie w całości aktu Prezydenta Miasta T. z dniu [...] lipca 2017 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu w pasie drogowym ul. P. w T., będącej częścią drogi krajowej nr [...], "w związku z wyznaczeniem przejścia dla pieszych w rejonie posesji nr [...]", lub stwierdzenie nieważności w całości ww. aktu Prezydenta Miasta T., lub też stwierdzenie wydania z naruszeniem prawa ww. aktu Prezydenta Miasta T., a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna okazała się niezasadna.
Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek.
Analizując treść regulacji odnoszących się do zatwierdzenia przez zarządcę drogi projektu stałej organizacji ruchem wypada wskazać, iż przez "organizację ruchu" rozumie się mające wpływ na ruch drogowy: a) geometrię drogi i zakres dostępu do drogi; b) sposób umieszczania znaków pionowych, poziomych, sygnalizatorów i urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego; c) zasady i sposób działania sygnalizacji, znaków świetlnych, znaków o zmiennej treści i innych zmiennych elementów. Natomiast przez "projekt organizacji ruchu" rozumie się dokumentację sporządzoną w celu zatwierdzenia stałej, zmiennej albo czasowej organizacji ruchu przez właściwy organ zarządzający ruchem albo właściwy podmiot zarządzający drogą wewnętrzną (§ 1 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie organizacji ruchem). Do kompetencji organu zarządzającego ruchem należy w szczególności: rozpatrzenie projektów organizacji ruchu oraz wniosków dotyczących zmian organizacji ruchu; opracowanie lub zlecenie do opracowania projektów organizacji ruchu uwzględniających wnioski wynikające z przeprowadzonych analiz organizacji i bezpieczeństwa ruchu; zatwierdzanie organizacji ruchu na podstawie złożonych projektów organizacji ruchu (§ 3 ust. 1 pkt 1-3 oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie organizacji ruchem).
W powyższym zakresie wypada zauważyć, iż po rozpatrzeniu złożonego projektu organizacji ruchu organ zarządzający ruchem może: 1) zatwierdzić organizację ruchu w całości lub w części bez zmian, lub po wprowadzeniu zmian lub wpisaniu uwag dotyczących wdrożenia organizacji ruchu;
- 2) odesłać projekt w celu wprowadzenia poprawek;
- 3) odrzucić projekt (§ 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie organizacji ruchem). Odrzucenie projektu organizacji ruchu obligatoryjnie następuje w przypadku stwierdzenia: 1) że projektowana organizacja ruchu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego;
- 2) niezgodności projektu z przepisami dotyczącymi warunków umieszczania na drogach znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego (§ 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie organizacji ruchem). Organ zarządzający ruchem może także odrzucić projekt organizacji ruchu w przypadku stwierdzenia: 1) niezgodności projektowanej organizacji ruchu z założeniami polityki transportowej lub potrzebami społeczności lokalnej;
- 2) nieefektywności projektowanej organizacji ruchu (§ 8 ust. 6 rozporządzenia w sprawie organizacji ruchem).
Zakwestionowanym w niniejszej sprawie aktem doszło do zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu przygotowanego i opracowanego przez projektantów mających uprawnienia w zakresie audytu bezpieczeństwa ruchu. Po zbadaniu na posiedzeniu zarządcy drogi, przyjętych w toku czynności projektowych warunków bezpieczeństwa, pierwotny projekt organizacji ruchu, zakładający urządzenie przejścia dla pieszych na wysokości posesji nr [...] na ul. P. w T. i przystanku autobusowego na wysokości posesji należącej do skarżącej (nr [...] przy ul. P. w T.), zmieniono w ten sposób, że zlikwidowano przystanek autobusowy, zaś przejście dla pieszych przeniesiono na wysokość posesji nr [...], w bezpośrednią bliskość wejścia na S.C. w T. Ponadto dodatkowo zaprojektowano przejście dla pieszych z wyspą, tzw. azylem, pośrodku ul. P. Wg uzasadnienia projektu osiągnięto w ten sposób uspokojenie ruchu i wyższy poziom bezpieczeństwa dla kierowców i pieszych. Projektowane przejście przewidziano przy tym w porównywalnej odległości od istniejących dotychczas przejść dla pieszych w rejonie skrzyżowań ul. P. z ul. I. i ul P. (po około 250 m).
Zgodnie z tym co zostało powyżej powiedziane, przepis § 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie organizacji ruchem przewiduje odrzucenie projektu organizacji ruchu jedynie w przypadku stwierdzenia, że projektowana organizacja ruchu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub w razie niezgodności projektu z przepisami dotyczącymi warunków umieszczania na drogach znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego. W skardze kasacyjnej nie wskazano aby projektowana organizacja ruchu zagrażała bezpieczeństwu ruchu drogowego. Odnosząc się natomiast do przesłanki odrzucenia projektu, o której mowa w § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia w sprawie organizacji ruchem wypada zauważyć, iż w tym zakresie skarżąca kasacyjnie wskazała na naruszenie § 127 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oraz punktu 5.2.6.2. rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych. Przepisy § 127 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych stanowią, iż jednym z rodzajów przejść dla pieszych jest przejście w poziomie jezdni, bez sygnalizacji świetlnej.
Regulacja ta stanowi nadto, że usytuowanie przejść dla pieszych ustala się w projekcie organizacji ruchu drogi z uwzględnieniem potrzeb pieszych, a przejście dla pieszych umieszcza się: 1) w obrębie skrzyżowania;
- 2) między skrzyżowaniami;
- 3) w miejscu przecięcia samodzielnego ciągu pieszego z drogą. Skoro przejście dla pieszych przewidziane w zakwestionowanej organizacji ruchu jest przejściem w poziomie jezdni, bez sygnalizacji, między skrzyżowaniami, to nie można w okolicznościach badanej sprawy dopatrzeć się naruszenia powyższej regulacji prawnej.
Z kolei zasady lokalizowania przejść dla pieszych przewidziane w punkcie 5.2.6.2. rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych przewidują m.in., iż wyboru miejsca w celu wyznaczenia przejścia dla pieszych należy dokonać po przeprowadzeniu analizy warunków drogowych i ruchowych oraz możliwości zapewnienia bezpieczeństwa uczestnikom ruchu, uwzględniając w szczególności: - źródła i cele ruchu pieszych; - kierunki ruchu pieszych; - rozkład ruchu pieszych w ciągu doby; - natężenie ruchu pieszych; - natężenie ruchu kołowego na drodze, przez którą wyznaczone ma być przejście; - geometrię drogi. Dokonując wyznaczenia przejścia dla pieszych należy także stosować m.in. następujące zasady: - przejścia powinny koncentrować możliwie największą liczbę pieszych przekraczających drogę, przy czym lokalizacja tych przejść powinna uwzględniać najkrótszą drogę między źródłem a celem ruchu pieszych; - przejścia należy lokalizować przede wszystkim przy skrzyżowaniach dróg; - odległości między przejściami poza obszarem zabudowanym nie powinny być mniejsze niż 500 m, a w obszarze zabudowanym: 100 m na drogach jednojezdniowych i 200 m na drogach dwujezdniowych; przejścia między skrzyżowaniami należy lokalizować w miejscach zapewniających wzajemną widoczność pieszych i kierujących pojazdami; nie należy wyznaczać przejść za wzniesieniami, na łukach poziomych i za tymi łukami, w miejscach zasłoniętych przez budynki, zieleń lub inne obiekty znajdujące się przy drodze; - przejścia w miastach należy wyznaczać w zasadzie tylko przez ulice układu podstawowego uznane za trasy z pierwszeństwem; przez pozostałe ulice dopuszcza się wyznaczanie przejść w rejonach szkół i innych obiektów, do których uczęszczają dzieci, lub zakładów przemysłowych, gdzie występuje duża koncentracja ruchu pieszych; - na przejściach wyznaczonych na drogach jednojezdniowych dwukierunkowych należy w miarę możliwości wydzielić w okolicy osi jezdni miejsce dające pieszemu możliwość zatrzymania się, tzw. azyl.
Z dokumentacji opracowanej w toku postępowania zatwierdzającego projekt organizacji ruchu wynika, iż powyższe kwestie były przedmiotem namysłu projektantów z zakresu organizacji i bezpieczeństwa ruchu oraz oceny organu zarządzającego ruchem. Nie jest w szczególności oparte na prawdzie twierdzenie, iż w dokumentacji projektowej brak jest analizy warunków drogowych. Kwestie te omówione zostały w projekcie organizacji, nawiązując do treści § 127 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oraz punktu 5.2.6.2. rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych. Projekt uwzględniała w szczególności źródła, cele i kierunki ruchu pieszych, mając na uwadze wyjście z C. w T., dotychczasowy brak przejść dla pieszych w tym rejonie, natężenie ruchu kołowego na drodze i geometrię drogi. Brak jest zatem powodów do uznawania powyższych regulacji prawnych za naruszone.
Nie można także w okolicznościach badanej sprawy uznać, iż organ zarządzający ruchem miał podstawy do odrzucenia projektu organizacji ruchu z uwagi na niezgodność projektowanej organizacji ruchu z założeniami polityki transportowej lub potrzebami społeczności lokalnej albo też z uwagi na nieefektywności projektowanej organizacji ruchu (§ 8 ust. 6 rozporządzenia w sprawie organizacji ruchem). W skardze kasacyjnej w powyższym zakresie podniesiony został zarzut niezgodności zatwierdzonej organizacji ruchu z potrzebami społeczności lokalnej. W tym zakresie wypada dostrzec, iż inicjatywa urządzenia przejścia dla pieszych w rejonie C. w T. wyszła do radnej miejscowej rady miejskiej, a zatem pochodziła od przedstawiciela lokalnej społeczności.
Ponadto wypada zauważyć, iż realizacja przedmiotowego przejścia dla pieszych nastąpiła w rejonie miejsca wzmożonego ruchu pieszego, jakim przynajmniej okresowo pozostaje c. Brak w tym rejonie ul. P. w T. przejścia dla pieszych z pewnością uzasadniał, z punktu widzenia potrzeb lokalnej społeczności, zmianę organizacji ruchu w rejonie c. Tym bardziej, że odległość między dotychczasowymi przejściami dla pieszych w ciągu ul. P. wynosiła około 500 m. Utworzenia dodatkowego przejścia dla pieszych w obszarze gęstej zabudowy miejskiej zmniejszające tą odległości do około 250 m stanowi dostateczną rekomendację dla zatwierdzenia organizacji ruchu z uwagi na potrzeby społeczności lokalnej.
W konsekwencji powyższych nie można potwierdzić zasadności zarzutów naruszenia art. 151 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 i § 8 ust 2 i 6 rozporządzenia w sprawie organizacji ruchem.
Niezgodnie z okolicznościami sprawy postawione zostały zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), pkt 3 oraz art. 145 § 3 p.p.s.a. W badanej sprawie zaskarżony został do sądu administracyjnego akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. (vide: uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 26 czerwca 2014 r., I OPS 14/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym ww. przepisy wynikowe, statuując w postępowaniu sądowym podstawę prawną rozpoznania przez sąd I instancji skarg na decyzje i postanowienia organów administracji, nie miały zastosowania w niniejszej sprawie.
Ponadto zarzuty kasacyjne naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), pkt 3 oraz art. 145 § 3 p.p.s.a. w zakresie zaniechania podjęcia czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w tym w zakresie posiadania przez skarżącą wjazdu na posesje, zostały wadliwie skonstruowane. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest zapatrywanie, iż ww. przepisy mają charakter wynikowy, bowiem na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego reglamentują możliwe sposoby wyrokowania sądu I instancji. Zastosowanie przepisu art. 151 p.p.s.a. jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie nie zaistniało tego rodzaju naruszenie prawa materialnego bądź regulacji procesowej, które uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu, a z kolei zastosowanie pozostałych ww. przepisów jest wynikiem uznania, że kontrolowany akt narusza prawo w określony sposób.
W konsekwencji zarzut naruszenia powyższych przepisów nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej, chcąc powołać się na zarzut naruszenia powyższych przepisów, jest zobowiązany bezpośrednio powiązać ten zarzut z naruszeniem innych konkretnych przepisów, którym, w jego ocenie, uchybił sąd I instancji (vide: wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., II OSK 2077/10; wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r., I OSK 87/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie autor skargi kasacyjnej nie powiązał natomiast ww. przepisów wynikowych z jakimikolwiek innym przepisem prawa. Tak więc zarzut naruszenia ww. przepisów okazał się niezasadny.
Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia owego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej normy prawnej. O naruszeniu tego przepisu można zatem mówić w przypadku gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera jednego z ww. elementów. Przy czym w doktrynie i judykaturze przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku podniesiona w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (vide: J.P.
Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2011, uwaga 7 do art. 141; uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09; wyrok NSA z dnia 28 listopada 2011 r., I GSK 952/10; wyrok NSA z dnia 5 lipca 2017 r., I OSK 2693/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast okoliczność, iż Sąd I instancji nie podzielił argumentacji skargi, bądź nie odniósł się do wszystkich zarzutów, w sytuacji gdy zaskarżony wyrok poddaje się kontroli kasacyjnej, nie stanowi nie stanowi naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. mogącego wpłynąć na stabilność zaskarżonego wyroku. Ewentualna wadliwość w tym zakresie, będąc skutkiem błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania określonych regulacji prawnych, winna być kwestionowana przez postawienie konkretnych zarzutów kasacyjnych. Co zresztą autor kasacji częściowo uczynił stawiając zarzuty naruszenia art. 151 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 i § 8 ust 2 i 6 rozporządzenia w sprawie organizacji ruchem oraz art 10 ust. 6 p.r.d. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 i § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra rozporządzenie w sprawie organizacji ruchem, oraz § 127 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a także punktu 5.2.6.2. rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych.
Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 2, art. 7, art. 21 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 2 i 3 oraz art. 64 ust. 1 – 3 w zw. z art. 8 ust. 1 i 2 Konstytucji RP przez ich niezastosowanie. W okolicznościach badanej sprawy nie sposób doszukać się jakiejkolwiek ingerencji w prawo własności skarżącej wskutek wydania zaskarżonego aktu zatwierdzającego projekt stałej organizacji ruchu. Projekt ów dotyczył bowiem urządzenia przejścia dla pieszych i odnosił się przestrzennie wyłącznie do tego elementu pasa drogowego, który stanowi jezdnia. Należąca do skarżącej nieruchomość położona przy ul. P. [...] przylega bezpośrednio do pasa drogowego. Od jedni oddziela ją chodnik o kilkumetrowej szerokości z urządzonym pasem zieleni. Zatwierdzony projekt organizacji ruchu nie odnosi się do nieruchomości skarżącej i nie określa sposobu korzystania z niej. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do stawiania tezy o faktycznym wyzuciu skarżącej z prawa własności do przedmiotowej nieruchomości.
Wbrew zarzutom skargi, projekt ten nie oddziałuje także w jakikolwiek sposób na zastany sposób korzystania przez skarżącą z należącej do niej nieruchomości. Nie sposób takiego oddziaływania doszukać się w sposobie urządzenia przejścia dla pieszych w rejonie drzwi wejściowych do budynku skarżącej. Zatwierdzony projekt organizacji ruchu nie ma wpływu na możliwość swobodnego korzystania z tego wejścia. Wejście do domu następuje bowiem z chodnika przylegającego do jezdni. Ten element pasa drogowego ul P. nie uległ zmianie i w żaden sposób nie zakłóca możliwości korzystania z tego wejścia. Nie jest natomiast oparte na prawdzie stanowisko, iż urządzone przejście dla pieszych uniemożliwia w przyszłości budowę zjazdu z ul. P. na teren posesji skarżącej. Aktualny sposób zagospodarowania nieruchomości skarżącej, której zabudowa przylega bezpośrednio do budynku już istniejącego na posesji nr [...], tworząc w tym zakresie zabudowę pierzejową, stanowi barierę architektoniczną dla możliwości urządzenia zjazdu z drogi publicznej w rejonie urządzonego przejścia dla pieszych.
Tym samym to nie przejście dla pieszych stanowi ograniczenie w urządzeniu takiego zjazdu lecz zastany sposób zabudowy nieruchomości skarżącej. Ponadto nieruchomość ta ma już urządzony zjazd od strony nieruchomości oznaczonej nr porządkowym [...]. Na jego szerokość i warunki korzystania z niego nie miała wpływu zatwierdzona organizacja ruchu, a zatem odwoływanie się do tych kwestii dla wykazania bezprawności zaskarżonego aktu nie może być uznane za działanie skuteczne. Bezpodstawne jest zatem teza o faktycznym wywłaszczeniu skarżącej wskutek wydania zaskarżonego aktu.
Z tych względów skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., gdyż strona skarżąca zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia.
Uzasadnienie wyroku sporządzono stosownie do art. 193 zdanie 2 p.p.s.a. z uwagi na oddalenie skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji przepis ten wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie 1 p.p.s.a., zawężając je do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.