Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 października 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 422/13, zobowiązał [...] S.A. z siedzibą w [...] do rozpoznania wniosku S. G. z dnia 18 grudnia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie informacji dotyczącej gazociągów oznaczonych symbolami [...] i [...], w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz oddalił skargę w zakresie wniosku z dnia 18 grudnia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie informacji dotyczącej gazociągu oznaczonego symbolem [...] i zasądził od [...] S.A. z siedzibą w [...] na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.
Od powyższego wyroku [...] S.A. z siedzibą w [...], reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego, złożył skargę kasacyjną, w której zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1) art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez niezastosowanie tego przepisu, podczas gdy pisma Spółki z dnia 18 lutego 2013 r. i 11 lipca 2013 r. informowały o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazywały, w jaki sposób i formie informacja może zostać udostępniona, co powoduje, że brak jest podstaw do zarzucania Spółce bezczynności;
2) art. 4 ust. 1 i ust. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędne przyjęcie, że podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji może być jednostka organizacyjna osoby prawnej, do której skierowano wniosek, podczas gdy z treści tego przepisu wynika, że podmiotem takim może być osoba prawna;
3) art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy Spółka nie pozostaje w bezczynności, bowiem udzieliła S. G. odpowiedzi w prawidłowej formie.
W związku z powyższymi zarzutami skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie pkt 1 zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi w całości, ewentualnie o uchylenie pkt 1 wyroku i przekazanie w tej części sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd I instancji oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych.
Pismem procesowym z dnia 7 listopada 2014 r. [...] S.A. z siedzibą w [...] cofnął wniesioną skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "P.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Cofnięcie skargi sąd uznaje za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten ma również odpowiednie zastosowanie do skarg kasacyjnych na mocy art. 193 P.p.s.a.
Skarżący kasacyjnie może więc rozporządzać skargą kasacyjną po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu. Natomiast odpowiednie stosowanie w postępowaniu kasacyjnym art. 60 P.p.s.a. oznacza, że należy odmówić uwzględnienia żądania skarżącego w sytuacji, gdy cofnięcie spowodowałoby uprawomocnienie się zaskarżonego orzeczenia wydanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotkniętym wadą nieważności, którą stosownie do art. 183 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu, niezależnie od zarzutów skargi kasacyjnej.
W niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że zachodzą jakiekolwiek z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania, jak również że cofnięcie skargi kasacyjnej zmierza do obejścia prawa. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie 1 postanowienia.
O zwrocie wpisu od skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.