Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2009 r., nr (...) utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Gminy B. z dnia (...) lipca 2009 r. nr (...).
Z akt sprawy wynika, że powyższa decyzja została doręczona W. K. w dniu 1 września 2009 r.
W dniu 14 października 2009 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym w Brwinowie) W. K.i wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., skargę na ww. decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 1891/09 skargę W. K. odrzucił. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że została ona wniesiona po upływie 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", a zatem stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. podlegała odrzuceniu.
Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł W. K., reprezentowany przez radcę prawnego. Postanowienie Sądu pierwszej instancji zaskarżono w całości zarzucając naruszenie prawa procesowego, tj.:
- 1) art. 86 § 1 P.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie, tj. przez odrzucenie skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) sierpnia 2009 r. w przedmiocie zwrotu podania;
- 2) art. 134 § 2 P.p.s.a. przez brak właściwego rozstrzygnięcia sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny;
- 3) art. 7 K.p.a. przez niepodjęcie niezbędnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez Środowiskowy Ośrodek Pomocy Społecznej w B. oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., a w konsekwencji niezbadanie i załatwienie sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w ramach samokontroli;
- 4) art. 10 K.p.a. przez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym; nadto nieumożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem postanowienia, której to sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wziął pod uwagę.
Wskazując na te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ewentualnie rozpoznanie merytoryczne co do istoty sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego z urzędu, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że w niniejszej sprawie bezspornym jest fakt uchybienia przez stronę ustawowego terminu do złożenia skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., kiedy strona odebrała decyzję w dniu 1 września 2009 r., a odwołanie złożyła w dniu 14 października 2009 r. Skarżący podkreślając swoją szczególną sytuację, w której się znalazł wskazał na obowiązek organu w zakresie wszechstronnego wyjaśnienia i rozpatrzenia wniesionego podania, przez właściwe odszukanie i zinterpretowanie zawartych w nim zarzutów i wniosków procesowych.
Natomiast jakiekolwiek wątpliwości dotyczące treści wniesionego pisma winny obligować organ do wezwania strony o sprecyzowanie jego treści, a nie przekazywanie do sądów powszechnych. W tych okolicznościach postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia skargi, jako przedwczesne, należało wyeliminować z obrotu prawnego i ponownie rozpoznać sprawę po uprzednim rozstrzygnięciu kwestii przywrócenia terminu do wniesienia skargi w kontekście podniesionych przez stronę okoliczności pozostawania w trudnej sytuacji materialnej i osobistej oraz braku pomocy innych podmiotów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy bezspornym jest, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) sierpnia 2009 r., nr (...) zostało doręczone W. K. w dniu 1 września 2009 r., a zatem termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upływał w dniu 1 października 2009 r. Skarżący wniósł natomiast skargę na ww. decyzję w dniu 14 października 2009 r.
W związku z powyższym, Sąd pierwszej instancji trafnie wywiódł, że została ona wniesiona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a - jako spóźniona - na zasadzie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., podlegała odrzuceniu.
Oczywistym jest przy tym, że skarga kasacyjna jest niezasadna, kiedy strona nie zaprzecza zaistnieniu zdarzenia, z powodu którego nastąpiło odrzucenie skargi.
Natomiast podnoszona w skardze kasacyjnej szczególna sytuacja życiowa skarżącego, jest bez znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonego orzeczenia. W sytuacji, gdy strona skarżąca nie neguje uchybienia terminowi do wniesienia skargi, podnoszone w skardze kasacyjnej okoliczności usprawiedliwiające uchybienie terminowi nie mogła być brana pod uwagę przy wniosku o przywrócenie terminu.
Z przedstawionego wywodu jednoznacznie wynika niezasadność skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając skargę W. K. za wniesioną po upływie terminu, dokonał prawidłowej oceny prawnej zaistniałej sytuacji.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.