Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 16 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 1777/11

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 702/11 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia 26 stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddalił skargę.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że w dniu 4 listopada 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w Białej Podlaskiej poinformował J. K. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zwolnienia ze służby na podstawie art. 105 pkt 10 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323), zwanej dalej "ustawa o służbie Celnej", w związku z upływem 12-miesięcznego okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych.

Decyzją z dnia 18 marca 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 § 1 k.p.a., art. 105 pkt 10, art. 188 ust. 2 i 5 ustawy o Służbie Celnej, Dyrektor Izby Celnej w Białej Podlaskiej zwolnił J. K. ze Służby Celnej z dniem doręczenia decyzji.

W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższej decyzji Szef Służby Celnej, decyzją z dnia 7 lipca 2010 r. nr [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W dniu 16 lipca 2010 r. J. K. zgłosił gotowość do podjęcia obowiązków służbowych, zgodnie z kwalifikacjami, które posiada.

Pismem z dnia 29 lipca 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w Białej Podlaskiej wyznaczył J. K. miejsce pełnienia służby, stopień i stanowisko służbowe oraz poinformował o wysokości przysługującego uposażenia. Ponadto wyjaśnił, że decyzja Szefa Służby Celnej z dnia 7 lipca 2010 r. przywróciła stan prawny sprzed dnia zwolnienia, w związku z tym zgodnie z decyzją z dnia 6 sierpnia 2008 r. J. K. pozostaje zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego.

Następnie, decyzją z dnia 2 listopada 2010 r. nr [...], Dyrektor Izby Celnej w Białej Podlaskiej zwolnił J. K. ze służby w Izbie Celnej w Białej Podlaskiej: Urząd Celny w Zamościu z dniem doręczenia decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na skutek wszczęcia przeciwko J. K. postępowania karnego o popełnienie przestępstwa z art. 228 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., na mocy decyzji Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia 5 maja 2008 r. został on zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych na okres 3 miesięcy, począwszy od dnia 5 maja 2008 r. Okres zawieszenia został przedłużony decyzją Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia 6 sierpnia 2009 r. do czasu zakończenia prowadzonego postępowania karnego.

Ponadto organ podał, że pismem z dnia 1 października 2010 r. Prokuratura Apelacyjna w Lublinie poinformowała, że śledztwo prowadzone przeciwko J. K. nie zostało dotychczas zakończone. Organ stwierdził, że skoro okres zawieszenia J. K. w pełnieniu obowiązków służbowych funkcjonariusza celnego przekroczył 12 miesięcy (od dnia 5 maja 2008 r. upłynęło aż 18 miesięcy), a przyczyna zawieszenia trwa, gdyż śledztwo w stosunku do wymienionego prowadzone jest nadal, to w sprawie wystąpiły przesłanki z art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej do podjęcia decyzji o zwolnieniu wymienionego funkcjonariusza ze Służby Celnej. Organ podał, że w rozpatrzonej sprawie za zwolnieniem ze służby przemawiała waga zarzucanych J. K. czynów, tj. zarzut popełnienia przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych (art. 228 § 1 k.k.), które to przestępstwo jest przestępstwem o charakterze umyślnym, ściganym z oskarżenia publicznego.

Powołując się na art. 7 k.p.a. organ jako okoliczność potwierdzającą zasadność zwolnienia wskazał również na negatywne konsekwencje długotrwałego zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych dla Służby Celnej, podając że prawidłowa i terminowa realizacja nałożonych na Służbę Celną zadań wymaga jak najefektywniejszego wykorzystania przydzielonych etatów.

Od powyższej decyzji J. K. złożył odwołanie do Szefa Służby Celnej, który decyzją z dnia 26 stycznia 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 188 ust. 5 ustawy o Służbie Celnej, utrzymał w mocy decyzję z dnia 2 listopada 2010 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że okres zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych J. K. z powodu prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego na dzień wydania decyzji w przedmiocie zwolnienia go ze służby, liczony od dnia doręczenia decyzji o zawieszeniu w pełnieniu obowiązków – 5 maja 2008 r. – przekroczył 12 miesięcy, a zatem zaistniała przesłanka wymagana przepisem art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej, stanowiąca podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Organ podniósł, że decyzja wydawana w oparciu o wskazany przepis ma charakter uznaniowy, zaskarżona decyzja nie jest dowolna, została zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadniona, rozważony został zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony. Organ odwoławczy uznał za bezpodstawny zarzut dotyczący konieczności zbadania przez organ administracyjny okoliczności faktycznych związanych ze stawianymi J. K. w postępowaniu karnym zarzutami, bowiem do oceny kwestii winy bądź niewinności uprawniony jest sąd karny.

Stwierdził też, że odmowa przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków była uzasadniona, bo sposób pełnienia przez skarżącego służby nie był przedmiotem postępowania. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zwolnienie ze służby nie wyklucza w przyszłości powrotu funkcjonariusza celnego do Służby Celnej zgodnie z art. 109 ustawy o Służbie Celnej.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. K. W skardze zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej poprzez: 1) błędne jego zastosowanie – wydanie zaskarżonej decyzji, mimo iż w obrocie prawnym istniała decyzja Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia 6 sierpnia 2008 r. o przedłużeniu okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego, co naruszyło zasadę zaufania obywatela do państwa, 2) wydanie zaskarżonej decyzji z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, ewentualnie błędną wykładnię - poprzez uznanie, że zwolnienie ze służby w trybie art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej może nastąpić mimo zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego i dalszego istnienia przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku", o którym mowa w przepisie art. 23 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej.

W sytuacji zaś, gdyby Sąd nie uznał naruszenia przepisów prawa materialnego, skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 6, art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80, art. 107 § 3 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Szef Służby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Co do zarzutu naruszenia zasady domniemania niewinności organ podniósł, że kwestia winy przy zastosowaniu art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej ma znaczenie drugorzędne dla ustalenia statusu prawnego funkcjonariusza w prowadzonym w oparciu o ten przepis postępowaniu administracyjnym. W postępowaniu tym organ bierze pod uwagę ciężar i gatunek zarzucanego funkcjonariuszowi przestępstwa, a nie prawdopodobieństwo jego skazania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając skargę za nieuzasadnioną, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.". Sąd wskazał, że podstawę materialnoprawną decyzji Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia 2 listopada 2010 r. o zwolnieniu J. K. ze Służby Celnej stanowił art. 105 pkt 10 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Zgodnie z tym przepisem funkcjonariusza celnego można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, jeżeli nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia.

W niniejszej sprawie przesłanki te zostały spełnione, a orzekające w sprawie organy, prowadząc postępowanie nie uchybiły ani treści art. 6, 7 i 77 § 1, 80, 107 § 1 k.p.a., ani też treści art. 2 Konstytucji RP.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że okres zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych rozpoczął się od dnia 5 maja 2008 r., kiedy to została mu doręczona decyzja Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia 5 maja 2008 r. Kolejną decyzją tego organu z dnia 6 sierpnia 2008 r. okres zawieszenia został przedłużony do czasu zakończenia prowadzonego przeciwko skarżącemu postępowania karnego. W konsekwencji w dacie wszczęcia postępowania w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby, łączny okres zawieszenia wyniósł ponad 18 miesięcy. W dalszym ciągu trwały też przyczyny zawieszenia. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych, organ jeszcze przed podjęciem decyzji o zwolnieniu ustalił, że śledztwo przeciwko J. K. nie zostało zakończone. Zaistnienie powyższych przesłanek pozwalało zatem organowi na zwolnienie funkcjonariusza celnego ze służby na podstawie art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej.

Przepis ten daje możliwość zwolnienia funkcjonariusza w przypadku upływu 12-miesięcznego okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, z tą jednak uwagą, że przywołany przepis nie określa wprost ani daty wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie zwolnienia, ani terminu jego zakończenia. Oczywistym jest natomiast, że postępowanie w tym przedmiocie prowadzi się nie tylko w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego z zachowaniem zasad w nim wymienionych (art. 188 ust. 5 ustawy o Służbie Celnej), ale i w zgodzie z pozostałymi przepisami ustawy o Służbie Celnej, w szczególności w zgodzie z obowiązującym w dniu zawieszenia skarżącego przepisem art. 23 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.), w aktualnie obowiązującym stanie prawnym - art. 103 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. To właśnie w tym przepisie ustawodawca przewidział możliwość przedłużenia zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego, o ile w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek. Z kolei, interpretując pojęcie "szczególnie uzasadnionego przypadku" organy winny przede wszystkim brać pod uwagę charakter zarzucanego funkcjonariuszowi czynu i wartość naruszonego dobra.

Tym samym, ustawodawca, poprzez treść art. 105 pkt 10 w powiązaniu z treścią art. 103 ustawy o Służbie Celnej (art. 23 poprzednio obowiązującej ustawy) dał organom Służby Celnej możliwość zwolnienia tych funkcjonariuszy celnych, którzy, z uwagi na wyjątkowo długi okres zawieszenia (trwający ponad 1 rok) i toczące się w dalszym ciągu postępowanie karne, nie mogą pełnić służby do czasu jego zakończenia. Taka regulacja uwzględnia jednocześnie procesową i ustrojową odrębność postępowania karnego od postępowania w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby.

Sąd pierwszej instancji uznał podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia przepisów postępowania, poprzez nieprowadzenie przez organ własnego postępowania na okoliczność stawianych skarżącemu zarzutów karnych za chybiony, bowiem słusznie organ stwierdził, że nie jest uprawniony do oceny kwestii winy bądź niewinności skarżącego, do czego uprawniony jest jedynie sąd karny. Zasadnie też w ocenie Sądu pierwszej instancji organ odmówił skarżącemu przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków na okoliczność braku nieprawidłowości w wykonywaniu przez J. K. obowiązków służbowych, bo kwestia ta nie była przedmiotem oceny w sprawie.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że organy Służby Celnej prowadząc postępowanie w oparciu o treść art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej ustalają jedynie, czy upłynął 12-miesięczny okres zawieszenia i czy w dalszym ciągu istnieją przyczyny będące podstawą zawieszenia. Z akt sprawy wynika, że istnienie powyższych przesłanek zostało przez organy prawidłowo ustalone. Do czasu wydania kwestionowanej decyzji nie ustąpiła przyczyna będąca podstawą zawieszenia skarżącego w pełnieniu obowiązków (pismo Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie z dnia 1 października 2010 r.). Organy Służby Celnej zwalniając skarżącego ze służby nie naruszyły konstytucyjnej zasady domniemania niewinności, ponieważ to nie wina, czy niewinność skarżącego legła u podstaw wydanej decyzji o zwolnieniu (art. 104 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej), lecz długość okresu zawieszenia zależna od okresu prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego (art. 105 pkt 10 ustawy).

Wbrew zarzutom skargi, Dyrektor Izby Celnej w Białej Podlaskiej, zgodnie z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. podjął wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył istotny dla rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy oraz wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy (art. 11 k.p.a.).

W ocenie Sądu pierwszej instancji, zarówno Dyrektor Izby Celnej w Białej Podlaskiej, jak i Szef Służby Celnej nie przekroczyli też granic uznania administracyjnego, organy w należyty sposób wyważyły interes społeczny i słuszny interes strony (art. 7 k.p.a.). Organ I instancji wyjaśnił, że podejmując decyzję o zwolnieniu uznał przede wszystkim, że w sprawie przeszkodą do uwzględnienia słusznego interesu skarżącego był interes społeczny, tzn. dobro Służby Celnej. Zdaniem organu, w rozpatrzonej sprawie za zwolnieniem ze służby przemawiała waga zarzucanych skarżącemu czynów, tj. zarzut popełnienia przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych (art. 228 § 1 k.k.), które to przestępstwo jest przestępstwem o charakterze umyślnym, ściganym z oskarżenia publicznego. Podał też negatywne konsekwencje dla Służby Celnej długotrwałego zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych, wskazując, że prawidłowa i terminowa realizacja nałożonych na Służbę Celną zadań wymaga jak najefektywniejszego wykorzystania przydzielonych etatów.

Organ przedstawił sytuację kadrową w Urzędzie Celnym w Zamościu, wskazując m.in. na znaczne braki kadrowe związane z zawieszeniem funkcjonariuszy w pełnieniu obowiązków służbowych, co w konsekwencji powoduje blokadę etatów uniemożliwiającą jego obsadzanie przez inne osoby oraz dodatkowe obciążanie pracą innych funkcjonariuszy. Ponadto organ I instancji zwrócił uwagę na aspekt finansowy związany ze sprawą zawieszenia w obowiązkach funkcjonariusza w postaci obowiązku wypłacania mu, w okresie długotrwałego zawieszenia 50% uposażenia funkcjonariusza celnego. Rozpatrywał też indywidualny interes skarżącego, podkreślając wieloletnie doświadczenie zawodowe skarżącego, zdobyte podczas dotychczasowej nienagannej służby, jednakże uznał, że w rozpatrywanej sprawie przewagę ma interes służby.

Ponadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny zaznaczył, że Dyrektor Izby Celnej nie działał w sprawie pochopnie, nie wykorzystał możliwości zwolnienia ze służby funkcjonariusza, jakie dawał mu art. 26 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej. Zwolnienie ze służby na podstawie art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej jest uprawnieniem pracodawcy związanym z przedłużającą się niemożnością świadczenia pracy przez funkcjonariusza celnego. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie zaistniały, wynikające z art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej przesłanki zwolnienia skarżącego ze służby, a organy wykazały, że interes służby, który w rozpoznawanej sprawie jest tożsamy z interesem społecznym, przemawia za koniecznością niezwłocznego rozwiązania stosunku służbowego, to zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa. Organy prawidłowo uznały, że skoro skarżącemu, jako funkcjonariuszowi publicznemu przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowej – w tym konkretnie przypadku Służby Celnej – której jest funkcjonariuszem, to waga i rodzaj zarzuconego mu czynu (przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego) przemawiały za zwolnieniem ze służby.

Również aspekt związany z nieobecnością funkcjonariusza w służbie i konieczność wykonywania jego obowiązków przez innych funkcjonariuszy, a także przedstawiony przez organ aspekt finansowy przemawiały za zwolnieniem ze służby.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że ustawodawca przewidział sytuację, gdy zarzuty stawiane funkcjonariuszowi celnemu w postępowaniu karnym okażą się niezasadne, a postępowanie karne zakończy się wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa, to wówczas - zgodnie z dyspozycją art. 109 ust. 1 i 3 ustawy o Służbie Celnej – funkcjonariusz może być przywrócony do służby na poprzednich warunkach z wypłatą świadczenia pieniężnego odpowiadającego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. K., reprezentowany przez radcę prawnego. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił:

1. I. Naruszenia prawa materialnego:
2. 1) art. 105 pkt 10 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.) w zw. z przepisem art. 23 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.) poprzez błędną wykładnię, to jest:
3. a) uznanie, że zwolnienie ze służby w trybie art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej może nastąpić, mimo zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego i dalszego istnienia przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku", wskazanej w przepisie art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej. Wskutek powyższego wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem praw podmiotowych skarżącego, wynikających z decyzji o zawieszeniu w wykonywaniu obowiązków służbowych;
4. b) uznanie, że możliwe było wydanie decyzji Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia 2 listopada 2010 r., nr [...] w sprawie zwolnienia ze służby, mimo że w obrocie prawnym istniała decyzja Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu z dnia 6 sierpnia 2008 r. o przedłużeniu okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego, co narusza zasadę zaufania obywateli do państwa,
5. c) uznanie, że wydanie zaskarżonej decyzji Szefa Służby Celnej z dnia 26 stycznia 2011 r., nr [...] nastąpiło w granicach uznania administracyjnego, co narusza w szczególności art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak realizacji zasady proporcjonalności. Szef Służby Celnej nie zrealizował uznania administracyjnego w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, podczas gdy organ, działający na podstawie przepisów prawa materialnego przewidujących uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, jest obowiązany załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków.
6. II. Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:
7. 1) art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ tej ustawy, poprzez pominięcie w zakresie kontroli naruszenia przez organ przepisów art. 6, 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a., w tym:
8. a) uznanie, że decyzja organu administracyjnego nie nosiła cech dowolności i że zapadła po zebraniu w sprawie całego materiału dowodowego i dokonaniu wyboru sposobu załatwienia sprawy po wszechstronnym rozważeniu i przeanalizowaniu okoliczności sprawy;
9. b) uznanie, iż organ w przedmiotowej sprawie należycie rozważył i przeanalizował okoliczności sprawy, podczas gdy organ ograniczył się do wykorzystania schematu uzasadnienia z innych podobnych postępowań; stwierdzenie, iż z analizy materiału dowodowego wynika, że Dyrektor Izby Celnej w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, podczas gdy organ administracji publicznej nie wskazał na jakich dowodach oparł swoje rozstrzygnięcie, dlaczego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej przedstawionym przez stronę skarżącą dowodom,
10. c) uznanie, iż organ należycie uzasadnił wydaną decyzję, w szczególności zakresie elementów dotyczących uznania administracyjnego.
11. 2) art. 130 § 1 oraz 108 § 1 i 2 k.p.a. poprzez pominięcie faktu naruszenia przez organ zasady niewykonalności decyzji nieostatecznych, w tym formułowania w treści rozstrzygnięcia skutku, który nastąpił w czasie krótszym od terminu przysługującego stronie do wniesienia odwołania.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, bądź też, o ile w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi kasacyjnej na podstawie art. 188 p.p.s.a. wraz z zasądzeniem na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że organ stosując przepis art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej nie zrealizował swej kompetencji w zakresie obowiązków wynikających z uznania administracyjnego, a tym samym nie zrealizował tego upoważnienia. Zarzucono, że organ instrumentalnie zastosował wskazany przepis, uznając go za uprawnienie do samowolnego i zautomatyzowanego działania, bez zachowania elementarnych warunków formalnych podejmowania decyzji uznaniowej. Tym samym nastąpiło, w ocenie skarżącego, przekroczenie ramy celu i zadań postawionych przed organem w normie upoważniającej. Organ przyjął, iż zwolnienie ze służby w trybie art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej może nastąpić, mimo iż sytuacja skarżącego nadal spełnia przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku", stanowiącej podstawę zawieszenia skarżącego w pełnieniu obowiązków służbowych na podstawie art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej.

Wskutek powyższego, wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem praw podmiotowych skarżącego, wynikających z decyzji o zawieszeniu w wykonywaniu obowiązków służbowych. Tymczasem, przepis art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej stanowi, iż obok przesłanki upływu określonego czasu zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych, konieczne jest również istnienie przyczyn będących podstawą zawieszenia.

Dyrektor Izby Celnej wydał decyzję o przedłużeniu okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. Zatem, postanawiając o zwolnieniu skarżącego ze Służby Celnej, Dyrektor wydał decyzję, która jest w sposób oczywisty sprzeczna z treścią decyzji o przedłużeniu okresu zawieszenia. Toczące się postępowanie karne bowiem nie zostało zakończone. Szef Służby Celnej nie dostrzegając wskazanych uchybień, utrzymał w mocy niezgodną z prawem decyzję.

Sąd dokonując oceny legalności działania organów administracji nie dostrzegł, że w sprawie nie przeprowadzono niezbędnych czynności zmierzających do wyjaśnienia i załatwienia sprawy zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, doszło bowiem do znacznej ilości naruszeń przepisów postępowania, a organ wziął pod uwagę rzekomy interes społeczny, w żadnej mierze nie rozważając słusznego interesu skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania – z przyczyn wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Przesłanki nieważności w niniejszej sprawie nie zaistniały, zatem Sąd rozpoznał wniesioną skargę kasacyjną w granicach podniesionych przez stronę zarzutów, które okazały się nieusprawiedliwione.

Skarga kasacyjna oparta została zarówno na zarzucie naruszenia prawa materialnego, jak i na zarzucie naruszenia przepisów postępowania. W pierwszej więc kolejności podlegał rozpoznaniu ten ostatni zarzut, dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd pierwszej instancji jest prawidłowy, albo że nie został skutecznie podważony, można przejść do kontroli procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 3 § 2 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1c/ p.p.s.a. poprzez pominięcie w zakresie kontroli naruszenia przez organ przepisów art. 6, 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. W ocenie skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji w sposób wadliwy ocenił zgodność z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego sposób zgromadzenia i oceny materiału dowodowego przez organy administracyjne, które powołując się na blokowanie etatów przez zawieszonych w służbie funkcjonariuszy, nie zgłębiły kwestii z tym związanych, nie wyjaśniły należycie sprawy i nie uzasadniły właściwie decyzji.

Na wstępie rozważań dotyczących zarzutów procesowych stwierdzić należy, że nie ma sporu co do stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji. W tym zakresie skarga kasacyjna zastrzeżeń nie zgłasza. Zaskarżeniem objęto natomiast sferę ocen składających się na tzw. uznanie administracyjne, w ramach którego wydana została decyzja o zwolnieniu ze służby. W tym względzie należy przypomnieć, że uznanie administracyjne oznacza przyznanie organowi administracji publicznej przepisem prawa materialnego pewnego luzu decyzyjnego, polegającego na możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. Działanie organu korzystającego z możliwości podjęcia decyzji w ramach uznania administracyjnego musi jednak mieścić się w granicach zakreślonych wynikającymi z art. 7 k.p.a.: dążeniem do wyjaśnienia prawdy obiektywnej i obowiązkiem załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.

Przyznany organowi luz decyzyjny częściowo może być również determinowany już w samej treści przepisu upoważniającego organ do działania na zasadzie uznania administracyjnego. Z taką sytuacją mamy do czynienia, kiedy z brzmienia przepisu materialnego wynika ograniczenie uznania administracyjnego wyrażające się w konstrukcji: "może", "jeżeli". Ma to miejsce w niniejszej sprawie, w której podstawę decyzji o zwolnieniu skarżącego ze Służby Celnej stanowił art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej, zgodnie z którym funkcjonariusza celnego można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, jeżeli nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia. Wydanie przez właściwy organ uznaniowej decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza celnego ze służby jest więc w pierwszej kolejności ograniczone ustawową przesłanką upływu 12 miesięcy okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych i trwania w dalszym ciągu przyczyny zawieszenia (zob. wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 327/11 - zamieszczony na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej CBOSA).

W takim przypadku nie zachodziła potrzeba prowadzenia pogłębionego postępowania osobopoznawczego, o które wnioskował skarżący i wystarczające było oparcie ustaleń faktycznych na treści dokumentów zgromadzonych w aktach personalnych, do których odwołał się organ I instancji. O możliwości zapoznania się z materiałami sprawy skarżący był w postępowaniu administracyjnym informowany i miał możliwość wypowiedzenia się co do tego zebranego materiału.

Podnieść należy, że zebranie w sprawie całego materiału dowodowego, to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie dla sprawy faktów. Określenia takich faktów dokonuje organ w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy, w którym zapisany jest hipotetyczny stan faktyczny. Fakty zapisane w normie prawa materialnego składają się na fakty mające znaczenie prawne dla sprawy i tylko do ustalenia takich faktów bezwzględnie zobligowany jest organ administracyjny rozpoznając konkretną sprawę (zob. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", wyd. C. H. Beck, Warszawa 2011, str. 343). W rozpoznawanej sprawie organy administracyjne prowadziły postępowanie na podstawie przepisu art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej, który nie zawiera żadnych dodatkowych przesłanek poza upływem 12 miesięcy okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych.

Postawiony zarzut dotyczący powierzchowności oceny materiału dowodowego nie został w uzasadnieniu skargi kasacyjnej uzasadniony, a w szczególności nie wskazano jakie dowody nie zostały przeprowadzone, ani też nie wskazano dowodów, których organ nie uwzględnił. Formułowany w takich okolicznościach zarzut procesowy pod adresem Sądu, który zaakceptował ustalenia organów oraz treść i sposób zredagowania uzasadnienia decyzji administracyjnej, nie może być uznany za usprawiedliwiony.

Bezpodstawne są też pozostałe zarzuty procesowe, niezwiązane z ustaleniami stanu faktycznego sprawy.

Pierwszym z nich, błędnie podniesionym w ramach podstawy kasacyjnej naruszenia prawa materialnego, zamiast w podstawie kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania, było domniemane naruszenie zasady mocy wiążącej ostatecznych decyzji administracyjnych oraz zasady zaufania obywateli do państwa, na skutek wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby, w sytuacji gdy pozostawała jeszcze w obiegu prawnym uprzednia decyzja o przedłużeniu okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. W związku z omawianym zarzutem wskazać trzeba, że postępowanie w sprawie zwolnienia ze służby funkcjonariusza służby celnej prowadzone jest wprawdzie na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ale w postępowaniu tym uwzględniane być muszą regulacje procesowe zawarte w ustawie o Służbie Celnej. W orzecznictwie przyjmuje się, że te regulacje procesowe stanowią normy procesowe o charakterze szczególnym (lex specialis) w stosunku do przepisów ogólnego postępowania administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 12 października 2011 r., sygn. I OSK 474/11 - zamieszczony w CBOSA).

Przepisy ustawy o Służbie Celnej (art. 105 pkt 10) dopuszczają możliwość zwolnienia funkcjonariusza ze służby w przypadku upływu okresu 12 miesięcy zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, jeżeli nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia. Z tego unormowania wynika wprost możliwość zwolnienia funkcjonariusza w trakcie obowiązywania decyzji o zawieszeniu w pełnieniu obowiązków. Nie występuje w takim wypadku zarzucana sprzeczność z treścią decyzji o przedłużeniu okresu zawieszenia w pełnieniu czynności służbowych, ani też nie zachodzi wypadek pozostawania w biegu prawnym dwóch wzajemnie wykluczających się decyzji. Decyzja o przedłużeniu okresu zawieszenia wskutek wydania decyzji o zwolnieniu ze służby staje się bezprzedmiotowa, przy czym z woli ustawodawcy nie zachodzi w takim wypadku konieczność uprzedniego eliminowania "decyzji zawieszającej" przed wydaniem decyzji zwalniającej definitywnie.

Gdyby podążyć tokiem rozumowania autora skargi kasacyjnej, to przepis art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej byłby przepisem pustym (niewykonalnym). Uprzednie uchylenie decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza Służby Celnej powodowałoby jego przywrócenie do służby, co pozbawiałoby możliwości zwolnienia takiego funkcjonariusza w trybie omawianego przepisu, który wprost odnosi się tylko do funkcjonariuszy pozostających w okresie zawieszenia w pełnieniu służby. Regulacja ta uwzględnia procesową i ustrojową odrębność postępowania znajdującego zastosowanie do funkcjonariuszy celnych.

Kolejnym zarzutem był zarzut naruszenia przepisu art. 130 § 1 i art. 108 § 1 i 2 k.p.a. na skutek nieuwzględnienia przez organ zasady niewykonalności decyzji niecechujących się przymiotem ostateczności lub wykonalności, co dotyczyło wskazania w przedmiotowej decyzji daty zwolnienia ze służby jako dnia doręczenia decyzji organu I instancji. Również w tej mierze należało odwołać się do omówionej wyżej zasady odrębności procesowych przepisów ustawy o Służbie Celnej w stosunku do ogólnej procedury administracyjnej. Art. 105 pkt 10 tej ustawy reguluje jako jedyną przesłankę zwolnienia funkcjonariusza upływ 12 miesięcy okresu zawieszenia, a zatem po upływie tego okresu, w każdym czasie takie zwolnienie może być dokonane. Niewątpliwie w dacie doręczenia skarżącemu decyzji Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu z dnia 2 czerwca 2010 r. wskazany termin o charakterze materialnoprawnym (a nie procesowym) już upłynął, a wobec tego decyzja taka mogła nie tylko zostać wydana ale i wskazywać datę skutku w postaci daty zwolnienia ze służby, o ile data ta nie naruszała wspomnianej regulacji materialnoprawnej i przypadała po upływie dwunastomiesięcznego okresu zawieszenia.

Należy ponadto podnieść i tę okoliczność, że przepis art. 188 ust 3 w zw. z ust. 2 ustawy o Służbie Celnej wprost stanowi, że złożenie odwołania do Szefa Służby Celnej od decyzji wydanej w przedmiocie zwolnienia ze służby, nie wstrzymuje wykonania decyzji. W takim wypadku zbyteczne jest nadawanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie przepisu art. 108 § 1 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego – przepisu art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej przez niewłaściwe jego zastosowanie i przekroczenie ram uznania administracyjnego stwierdzić należy, że zarzut ten nie jest usprawiedliwiony.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że ocena, czy przy podejmowaniu decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego, wymaga ustalenia właściwych proporcji pomiędzy kryterium interesu społecznego, a słusznym interesem strony. Nie wynika to z prostego odczytania treści art. 7 k.p.a. Ustawodawca w art. 7 k.p.a. nie określił hierarchii tych wartości, ani też zasad rozstrzygania kolizji pomiędzy interesem społecznym i słusznym interesem strony. Decyzje wydawane na zasadzie uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego, jak każde inne, ale zakres ich kontroli jest inaczej ukształtowany.

Sąd administracyjny bada bowiem zgodność z prawem, a nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia w niej zawartego. Z tego też względu kontrola sądowa zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawnych dopuszczalne było wydanie decyzji uznaniowej, czy przy jej wydaniu organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami (zob. B. Adamiak – op. cit. str. 425). Autor skargi kasacyjnej powołuje się w jej uzasadnieniu na poglądy wyrażane w orzecznictwie sądowym, w których uznawano, że w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, iż jest on na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie pogląd ten co do zasady podziela. Nie oznacza to jednak jakiegokolwiek prymatu interesu strony nad interesem organu, który jest w stosunku do skarżącego podmiotem zatrudniającym, mogącym oczekiwać od niego określonych zachowań stricte pracowniczych, a w szczególności gotowości i zdolności do świadczenia pracy.

W wyroku z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 832/11 (zam. w CBOSA) zwrócono trafnie uwagę na to, że oceniając w tych kategoriach rozstrzygnięcie przyjęte przez orzekające w sprawie organy należy wziąć pod uwagę przede wszystkim treść i charakter stosunku prawnego, którego dotyczyła zaskarżona decyzja oraz wynikające z treści tego stosunku prawnego obowiązki i uprawnienia stron. Stosunki służbowe, jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie, nie są stosunkami pracy, lecz mają charakter stosunków administracyjnoprawnych, powstających w drodze powołania, w związku z dobrowolnym zgłoszeniem się do służby. Specyfika statusu pracowniczego funkcjonariuszy tzw. służb mundurowych była niejednokrotnie przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego (zob. np. wyroki z 23 września 1997 r., sygn. K. 25/96, OTK ZU nr 3-4/1997, poz. 36 oraz z 27 stycznia 2003 r., sygn. SK 27/02, OTK ZU nr 1/A/2003, poz. 2).

Jak podkreślał Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniach swoich orzeczeń, kandydat do publicznej służby mundurowej od momentu powołania musi się poddać regułom pełnienia służby nacechowanej istnieniem specjalnych uprawnień, ale też wymagającej spełniania szczególnych cech personalnych, kwalifikacyjnych czy charakterologicznych, pełnej dyspozycyjności i zależności od władzy służbowej, a także bardziej rygorystycznym niż w przypadku stosunków pracy zasadom utraty statusu pracowniczego (np. wyroki TK: z dnia 14 grudnia 1999 r. sygn. SK 14/98, OTK ZU 1999/7/163, z dnia 19 października 2004 r. sygn. K 1/04, OTK-A 2004/9/93), z dnia 13 lutego 2007 r. sygn. K 46/05, OTK-A 2007/2/10).

Sąd zwrócił uwagę też na to, że przepis art. 1 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej stanowi, że Służba Celna jest jednolitą formacją umundurowaną utworzoną w celu zapewnienia ochrony i bezpieczeństwa obszaru celnego Wspólnoty Europejskiej, w tym zgodności z prawem przywozu towarów na ten obszar oraz wywozu towarów z tego obszaru, a także wykonywania obowiązków określonych w przepisach odrębnych, w szczególności w zakresie podatku akcyzowego oraz podatku od gier. Przepis art. 76 ustawy od osoby, która może pełnić służbę w Służbie Celnej wymaga m.in., by posiadała nieposzlakowaną opinię. Ta szczególna cecha stosunku służbowego funkcjonariusza Służby Celnej ma istotne znaczenie przy ocenie zasadności podjęcia uznaniowej decyzji o zwolnieniu ze służby funkcjonariusza, wobec którego zastosowano obligatoryjne zawieszenie w pełnieniu obowiązków służbowych.

W okolicznościach rozpatrywanej sprawy organy orzekające prawidłowo uznały, że interes skarżącego w pozostawieniu go w Służbie Celnej, nie mógł zyskać przewagi nad interesem i dobrem służby. Organy administracyjne w sposób szczegółowy wskazały niekorzystne z punktu widzenia interesów służby uwarunkowania, które występują w związku z długotrwałą absencją skarżącego i innych funkcjonariuszy. Chodzi tu w szczególności o skutki finansowe związane z koniecznością wypłaty części wynagrodzenia nieobecnych funkcjonariuszy oraz o skutki organizacyjne związane z blokadą etatów i niemożnością zapewnienia odpowiedniej obsady poszczególnych zmian na stanowiskach odpraw, powodujące określone skutki w zakresie efektywności wykonywania zadań nałożonych na Służbę Celną. Przedstawione przez organ I instancji konsekwencje długotrwałej absencji funkcjonariuszy celnych na ich stanowiskach pracy są na tyle oczywiste, że prowadzenie dalszego dodatkowego postępowania dowodowego w tym przedmiocie było zbyteczne.

Skarżący nie przedstawiał przy tym jakie dowody mogłyby zweryfikować takie stanowisko organu, co czyni podejmowaną w tej mierze polemikę gołosłowną. Ustaleń tych nie podważano konkretnymi dowodami ani w skardze, ani nie przedstawiono przekonywającej argumentacji w skardze kasacyjnej, a zatem nie ma podstaw, by nie stanowiły one podstawy dokonywanych przez organy i sąd administracyjny ocen.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organy celne orzekające o zwolnieniu ze służby J. K. prawidłowo uznały w świetle okoliczności faktycznych sprawy, że interes skarżącego wyrażający się w pozostawieniu go w Służbie Celnej, nie mógł zyskać przewagi nad interesem i dobrem służby. Sąd I instancji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji nie tracąc z pola widzenia zasad przewidzianych na gruncie art. 7 i art. 10 § 1 k.p.a. oraz reguł wynikających z przepisów art. 77 § 1 i 78 § 1 k.p.a. Biorąc pod uwagę niesporne okoliczności sprawy, Sąd zasadnie uznał, że przy wydaniu decyzji w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby nie doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego, a postępowanie spełniało standardy procesowe wynikające z ogólnego postępowania administracyjnego. Stąd za chybione należy uznać zarzuty naruszenia przywołanych w skardze kasacyjnej przepisów k.p.a. Odnosząc się do uwag uzasadnienia skargi kasacyjnej, dotyczących obejmowania skarżącego w toczącym się postępowaniu karnym zasadą domniemania niewinności, należy podkreślić, że w tego rodzaju sprawach organ nie ma obowiązku utrzymywania stanu zawieszania postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy karnej.

Samo wszczęcie przeciwko funkcjonariuszowi postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego skutkuje wydaniem decyzji w zakresie stosunku służbowego (zawieszeniem w pełnieniu obowiązków służbowych). Dodatkowo ustawodawca, poprzez treść art. 105 pkt 10 w powiązaniu z art. 103 ustawy o Służbie Celnej dał organom Służby Celnej możliwość zwolnienia tych funkcjonariuszy celnych, którzy z uwagi na wyjątkowo długi okres zawieszenia (trwający ponad 1 rok) i toczące się w dalszym ciągu postępowanie karne, nie mogą pełnić służby. Działania podjęte przez organy celne w stosunku do J. K. nie naruszały wynikającej z art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.) zasady domniemania niewinności.

Nie można bowiem nie zauważyć, że to nie wina skarżącego lub jej brak legły u podstaw decyzji dotyczącej zwolnienia go ze służby, co przewiduje art. 104 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, lecz długość okresu zawieszenia zależna od okresu prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego (art. 105 pkt 10 tej ustawy).

Z przedstawionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.