Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 września 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 330/12 oddalił skargę S. W. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 6 grudnia 2011 r. nr DPS.I.4153/19/6890/MS/11, utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 7 października 2011 r., nr PS.II.-3.13.7061-1/11, którą wymierzono skarżącemu karę pieniężną w wysokości 10 000 złotych za prowadzenie bez zezwolenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym.
Od powyższego wyroku S. W. wniósł skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 6 grudnia 2011 r. nr DPS.I.4153/19/6890/MS/11, poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 330/12.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako "P.p.s.a." stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, za wyjątkiem wskazanym w tym przepisie.
Z przyjętej w orzecznictwie wykładni powołanego przepisu wynika, że w postępowaniu kasacyjnym wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a. (uchwała Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r. sygn. akt I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007 Nr 4, poz. 77). Zauważyć jednak należy, że przepis ten odnosi się wyłącznie do aktów lub czynności wydanych przez organy administracji publicznej i w żadnym razie nie dotyczy wyroków sądów administracyjnych. Celem instytucji prawnej uregulowanej w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest zapewnienie skarżącemu ochrony tymczasowej w toku postępowania sądowego przed następstwami wykonania przed prawomocnym zakończeniem tego postępowania wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, gdy wykonanie to mogłoby doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie można dochodzić wstrzymania wykonania wyroku sądu pierwszej instancji, gdyż również w postępowaniu kasacyjnym przepis ten może mieć zastosowanie wyłącznie do aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a. Dodać należy, że skoro od wyroku sądu pierwszej instancji wniesiono skargę kasacyjną, to wyrok ten jest nieprawomocny, a tym samym nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia. Z przedstawionych względów wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 330/12 zgłoszony w skardze kasacyjnej podlegał odrzuceniu, jako niedopuszczalny.
Odnosząc się zaś do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 6 grudnia 2011 r. nr DPS.I.4153/19/6890/MS/11 i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej należy wskazać, że z konstrukcji art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że jak przyjęto w judykaturze, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce m. in. w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.
Wobec tego, że zawarty w skardze kasacyjnej wniosek nie zawiera żadnego uzasadnienia, to brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r. II FZ 460/10, publ. https://cbois.nsa.gov.pl/). Dodać trzeba, że niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku należności pieniężnych oznacza taką sytuację, gdy należność uiszczona w wyniku wykonania decyzji nie będzie mogła zostać naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia. Nie można natomiast mówić o możliwości spowodowania nieodwracalnych skutków, jeśli istnieje możliwość dochodzenia zwrotu uiszczonych świadczeń. Ciążący na skarżącym obowiązek uiszczenia kary pieniężnej z natury rzeczy ma charakter odwracalny.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skoro skarżący nie uprawdopodobnił istnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji, określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., to wniosek złożony w tej sprawie nie mógł być uwzględniony.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w punkcie 1 na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 i 193 P.p.s.a., zaś w pkt 2 orzekł na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 P.p.s.a.