Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1593/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. H. na wyrok Sądu Rejonowego w Nakle n. Notecią, sygn. akt [...].
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji przytoczył art. 3 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), który zawiera katalog spraw, w jakich sądy administracyjne orzekają sprawując kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Nie należą do nich wyroki sądów powszechnych, jak w niniejszej sprawie. Właściwość sądów administracyjnych nie jest określona klauzulą generalną, tak jak właściwość sądów powszechnych.
W skardze kasacyjnej z 30 listopada 2009 r., zarzucając wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, "poprzez brak pouczenia, na jakie orzeczenia przysługuje skarga, a tym samym, co podlega kontroli sądu administracyjnego", wniesiono o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Pełnomocnik w uzasadnieniu wskazywała na nieporadność prawną K. H., powołując się na pismo matki skarżącego, którego nie ma w aktach sprawy. Ze skargi kasacyjnej zdaje się wynikać, iż obok postępowania toczącego się w wyniku popełnienia przestępstwa, wszczęte zostało postępowanie administracyjne i wydano decyzję, którą cofnięto pozwolenie na broń.
Skarżący pomylił się i zaskarżył niewłaściwe orzeczenie – tj. wyrok sądu powszechnego a nie decyzję administracyjną.
Naruszenie art. 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i brak "zwrócenia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z zapytaniem (...) czy nie doszło do pomyłki co do zaskarżanych orzeczeń (...) niewątpliwie spowodowałoby skontrolowanie przez skarżącego tej kwestii, lub w przypadku niezrozumienia różnicy, dałoby szansę skarżącemu albo na złożenie wniosku o przyznanie pełnomocnika z urzędu, lub udanie się do pełnomocnika z wyboru celem wyjaśnienia zawiłych dla skarżącego procedur i przepisów."
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, iż powołując się na art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), nie można przerzucać na sądy administracyjne wszelkich obowiązków informacyjnych (por. wyrok NSA z 1 grudnia 2004 r., sygn. akt OSK 830/04).
Ponadto zauważyć należy, iż obowiązek umieszczenia pouczenia o prawie do wniesienia skargi spoczywa na organie administracji. Takie pouczenie jest elementem wydawanych decyzji administracyjnych, a ze skargi kasacyjnej można wywnioskować, że to właśnie decyzję administracyjną chciał skarżyć K. H. W uzasadnieniu podniesiono, iż w razie niezrozumienia pouczenia sądu, K. H. mógłby złożyć wniosek o przyznanie pełnomocnika lub samodzielnie się do niego zwrócić. Jednakże skarżący nie zrobił tego po otrzymaniu decyzji, czy wyroku sądu powszechnego.
Sąd administracyjny nie może domniemywać woli skarżących w przypadku jasnego sformułowania żądań. W piśmie z 1 września 2009 r. jednoznacznie wskazane zostało orzeczenie sądu powszechnego, jako przedmiot zaskarżenia.
Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. W konsekwencji sądy administracyjne nie są uprawnione do kontroli działalności niezawisłych sądów powszechnych.
Reasumując, zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę K. H. Ze względu na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.