Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 2142/15, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] i orzekł o zwrocie kosztów postępowania.
W jego uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że wnioskiem z dnia 25 czerwca 2015r. A. S. zwróciła się do Wojewody Śląskiego o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. K. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w miejscowości Z., w dawnym woj. t. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], Wojewoda Ś. odmówił A. S. potwierdzenia prawa do rekompensaty z ww. tytułu. W jej uzasadnieniu organ wskazał, że A. S. nie złożyła stosowanego wniosku w terminie określonym w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2014 r., poz. 1090), powoływanej dalej jako "ustawa zabużańska". Organ stwierdził, że A. S. utraciła z dniem 31 grudnia 2008 r. prawną możliwość ubiegania się o potwierdzenie prawa do rekompensaty, ponieważ termin zawarty w art. 5 powołanej ustawy jest terminem prawa materialnego i ma charakter nieprzywracalny.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2015 r. Minister Skarbu Państwa nie uwzględnił odwołania A. S. i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu wskazał, że wniosek o przyznanie rekompensaty za mienie zabużańskie pozostawione przez M. K. poza obecnymi granicami państwa polskiego został skutecznie złożony w dniu 30 grudnia 2008 r. jedynie przez H. I., M. S. oraz E. K. (z domu S.). Z treści tych wniosków wynika jednoznacznie, że składający je działali wyłącznie w imieniu własnym i na własną rzecz. Ponadto, w aktach sprawy brak jest pełnomocnictw upoważniających ww. osoby do działania w imieniu A. S. Organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie o potwierdzenie prawa do rekompensaty jest postępowaniem wszczynanym na wniosek osoby uprawnionej i to tylko w zakresie przysługujących wnioskodawcy uprawnień. W ustawie zabużańskiej brak jest przepisów wskazujących, iż złożenie wniosku przez jednego spadkobiercę powoduje automatyczne wszczęcie postępowania administracyjnego względem pozostałych uprawnionych.
Na poparcie swojego stanowiska przytoczył orzecznictwo sądów administracyjnych. Organ zaznaczył, iż istnieją wyroki sądów administracyjnych, w których wprawdzie wskazano, iż z literalnej wykładni przepisu art. 5 ust. 2 ustawy zabużańskiej nie wynika, że stosowne wnioski o potwierdzenie prawa do rekompensaty, muszą zostać złożone od razu przez wszystkich uprawnionych we wskazanym w ustawie terminie, ponadto złożenie wniosku w terminie przez jednego spadkobiercę odnosi skutek wobec pozostałych, jednakże wyroki te nie mają w jego ocenie zastosowania w przedmiotowej sprawie. Organ wskazał, że z dotychczasowego ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych wynika, iż osobom, które złożyły wnioski po terminie określonym w art. 5 ust. 1 ustawy zabużańskiej nie przysługuje prawo do rekompensaty, ponieważ uprawnienie to wygasa wraz z upływem wskazanego terminu.
Skargę na powyższą decyzję ostateczną złożyła A. S., nie zgadzając się ze stanowiskiem organu. Skarżąca wskazała przede wszystkim, iż prawidłowa wykładnia przepisu art. 5 ust. 2 ustawy zabużańskiej prowadzi do konkluzji, iż złożenie wniosku o potwierdzenie przyznania prawa do rekompensaty w terminie do 31 grudnia 2008 r. przez jednego ze spadkobierców jest wystarczające do prowadzenia postępowania wobec wszystkich spadkobierców, nawet tych, którzy takiego wniosku nie złożyli lub złożyli go z uchybieniem terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił tę argumentację, wskazując że w obecnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zdecydowanie przeważa pogląd wskazujący, że złożenie w terminie wniosku przez jednego z uprawnionych powoduje, iż przechodząc z wykładni językowej na wykładnię funkcjonalną, wniosek tego uprawnionego jest traktowany jak wniosek pozostałych współuprawnionych. Okoliczność zaś jedności stosunku materialnoprawnego przesądza o tym, że toczy się jedno postępowanie administracyjne o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia określonego mienia nieruchomego poza obecnymi granicami państwa polskiego i przez określonego jego właściciela. Przyjmuje się, iż w postępowaniu tym konieczne jest dokonanie szeregu ustaleń faktycznych, takich jak np. skład majątku pozostawionego, jego wartość, okoliczności w jakich doszło do pozostawienia mienia, miejsce zamieszkania (i to w określonym czasie) byłego właściciela majątku, ewentualna data jego zgonu i ustalenie spadkobierców.
Nie sposób zaś twierdzić, że czynienie tego rodzaju ustaleń nie dotyczy tej samej sprawy pod względem materialnoprawnym, chociaż wnioskodawcami są osoby różne. Ponadto z konstrukcji art. 3 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 wynika, że złożenie w terminie wniosku przez jednego z legitymowanych podmiotów wszczyna postępowanie administracyjne co do wszystkich uprawnionych. Wystarczy zatem, że jeden ze spadkobierców złożył wniosek przed 31 grudnia 2008 r. aby pozostali uprawnieni, którzy takich wniosków nie złożyli zachowali swoje roszczenia, stosownie do posiadanych udziałów w spadku. Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu I instancji, skarga zasługiwała na uwzględnienie. Powodem uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji organów obu instancji było naruszenie przez organy przepisów prawa materialnego, to jest art. 5 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 2 ustawy zabużańskiej, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.
Powołane naruszenie polegało na uznaniu przez organy, iż każdy ze spadkobierców powinien złożyć w terminie określonym w art. 5 ust. 1 powołanej ustawy oddzielny wniosek o przyznanie prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami RP. Z uwagi na powyższe Sąd meriti uznał za konieczne uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody Śląskiego. Wskazał, iż ponownie rozpoznając sprawę, obowiązkiem organów będzie prowadzenie jednego postępowania z udziałem wszystkich spadkobierców M. K., a mianowicie H. I., M. S., J. B. oraz skarżącej A. S. (postępowanie w stosunku do E. K. zostało umorzone na mocy decyzji Wojewody Ś. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...]), a następnie przeprowadzenie dalszych czynności w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy zabużańskiej. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania zawartych w punkcie 2 sentencji wyroku orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Minister Skarbu Państwa, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie:
- 1) prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy zabużańskiej, poprzez niewłaściwą wykładnię powyższych przepisów polegającą na interpretacji zakładającej, iż złożenie wniosku przez jednego ze spadkobierców odnosi skutek względem pozostałych;
- 2) przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uchyleniu decyzji Ministra Skarbu Państwa (błędnie określając ją jako decyzję z dnia [...] lipca 2014 r. i poprzedzającej ją decyzji błędnie określając ją jako decyzję Wojewody Ł. z dnia [...] maja 2014 r.) w sytuacji, gdy zostały one wydane prawidłowo i zgodnie z ustalonym stanem faktycznym i prawnym.
W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca kasacyjnie wniosła o:
- - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ewentualnie w przypadku stwierdzenia, iż nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a zachodzi wyłącznie naruszenie prawa materialnego, na podstawie art. 188 P.p.s.a., o rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz oddalenie skargi na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2015 r.,
- - zasądzenie na rzecz Ministra Skarbu Państwa zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Ponadto, na podstawie art. 178 § 2 P.p.s.a., pełnomocnik organu zrzekł się w jego imieniu przeprowadzania rozprawy oraz, na podstawie art. 187 § 1 P.p.s.a., wniósł o odroczenie rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny i przedstawienie do rozstrzygnięcia składowi 7 sędziów tego Sądu zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości w sprawie - czy z interpretacji art. 5 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy zabużańskiej należy wywodzić, iż złożenie wniosku przez jednego ze spadkobierców właścicieli nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej odnosi również skutek wobec pozostałych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano przede wszystkim, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 powołanej ustawy każdy z uprawnionych może złożyć wniosek w ustawowym terminie we własnym imieniu. Twierdzenie, iż dokonanie tej czynności przez jednego z uprawnionych spadkobierców jest skuteczne względem pozostałych, jest sprzeczne z zasadą skargowości wyrażoną w art. 61 K.p.a. Nie sposób zatem uznać, iż złożenie wniosku przez jedną z osób uprawnionych do rekompensaty, skutkuje wszczęciem postępowania także względem pozostałych. W ocenie autora skargi kasacyjnej dopiero złożenie wniosku o przyznanie prawa do rekompensaty przez konkretną osobę, skutkuje przyznaniem jej statusu strony w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty.
W związku z tym, Minister Skarbu Państwa rozpatrując odwołanie skarżącej na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] sierpnia 2015 r. słusznie utrzymał ją w mocy, jako że została wydana zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym. Argumentując wniosek o przedstawienie zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia składowi 7 sędziów NSA wskazano na liczne przykłady rozbieżności w orzecznictwie sądowoadministracyjnym w tej kwestii.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy.
Na wstępie godzi się przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Przed odniesieniem się do jej zarzutów zauważyć nadto należy, że w myśl art. 176 § 2 P.p.s.a., poza wymaganiami, o których mowa w § 1, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W niniejszej sprawie ziściły się warunki odstępstwa od zasady jawności i bezpośredniości postępowania, bowiem pełnomocnik skarżącego kasacyjnie zrzekł się w jego imieniu rozprawy, a pozostałe strony w terminie 14 dni od doręczenia skargi kasacyjnej nie zażądały przeprowadzenia rozprawy (art. 182 § 2 P.p.s.a.).
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 P.p.s.a., a są to: naruszenie prawa materialnego i naruszenie przepisów postępowania. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć wadliwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie dokonanie nieprawidłowej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Rozpoznawana w sprawie skarga kasacyjna powołała się na obie podstawy, co wymusza w pierwszej kolejności dokonanie oceny zasadności podstawy naruszenia przepisów postępowania. Jest ona nietrafna. Nieprawidłowy jest pogląd autora skargi kasacyjnej, jakoby Sąd meriti dopuścił się naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Przepis ten reguluje sposób i formę rozstrzygnięcia w wypadku zajścia określonych tam sytuacji. Zatem jego zastosowanie jest wynikiem wnioskowania dokonanego na bazie ustalonego stanu faktycznego i rozważań prawnych, przeto naruszenie go może mieć miejsce wówczas, gdyby Sąd bądź zastosował inną formę rozstrzygnięcia, do czego w sprawie nie doszło, albo gdyby mimo legalności decyzji czy postanowienia, je uchylił.
Tym samym naruszenie wskazanego przepisu będzie miało miejsce wówczas, gdy kontrolując legalność zaskarżonego aktu nie dostrzeże, że narusza on przepisy, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie oceni ich wpływ na rozstrzygnięcie, przy czym w obu wypadkach ta wadliwość w rozumowaniu musi skutkować możliwością` istotnego wpływu na wynik sprawy. Oznacza to, że gdyby organ nie naruszył prawa, to (najprawdopodobniej) zapadłaby decyzja (postanowienie) o innej treści. W przeciwnym wypadku dochodzi do oddalenia skargi na mocy art. 151 P.p.s.a. Zatem uznanie tego zarzutu za zasadny wymaga zawsze wykazania naruszenia prawa skutkującego bądź odmiennym wynikiem, bądź zastosowaniem niewłaściwej formy orzeczenia (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 2812/13, publ. CBOSA), czego w skardze kasacyjnej nie uczyniono. Jest to bowiem przepis tzw. wynikowy, wymagający powiązania go z innym przepisem, tu należącym do kategorii przepisów procesowych. Podniesienie w skardze samego zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. nie mogło zatem odnieść skutku.
Przechodząc do zarzutu naruszenia prawa materialnego wskazać należy, że jest on nietrafny. W myśl art. 2 pkt 1 i 2 ustawy zabużańskiej prawo do rekompensaty przysługuje właścicielowi nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli spełnia on łącznie następujące wymogi - był w dniu 1 września 1939 r. obywatelem polskim, zamieszkiwał w tym dniu na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz opuścił je z przyczyn, o których mowa w art. 1 ustawy oraz posiada obywatelstwo polskie. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 powołanej ustawy, w przypadku śmierci właściciela nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, prawo do rekompensaty przysługuje wszystkim spadkobiercom albo niektórym z nich, wskazanym przez pozostałych spadkobierców, jeżeli spełniają wymóg określony w art. 2 pkt 2 ustawy (posiadają obywatelstwo polskie). Wskazanie osoby uprawnionej do rekompensaty następuje przez złożenie oświadczenia z podpisem poświadczonym notarialnie lub przed organem administracji publicznej albo przez złożenie oświadczenia w polskiej placówce konsularnej.
Stosownie natomiast do treści art. 5 ust. 1 i 2 ustawy zabużańskiej, potwierdzenie prawa do rekompensaty następuje na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzenie tego prawa, złożony nie później niż do dnia 31 grudnia 2008 r. Wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty w przypadkach, o których mowa w art. 3, składa współwłaściciel lub spadkobierca lub wskazana osoba uprawniona do rekompensaty.
Wykładnia przytoczonych przepisów prowadzi do następujących wniosków:
- - po pierwsze: przepis art. 3 ust. 2 ustawy wyraźnie stanowi, że w przypadku śmierci właściciela nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, prawo do rekompensaty przysługuje wszystkim spadkobiercom albo niektórym wskazanym przez pozostałych spadkobierców, jeżeli posiadają obywatelstwo polskie.
- - po drugie: z przepisu art. 5 ust. 2 wynika, że kiedy uprawnienie do realizacji prawa do rekompensaty przysługuje wszystkim spadkobiercom (lub niektórym wskazanym przez pozostałych uprawnionych), wniosek składa spadkobierca lub wskazana osoba uprawniona do rekompensaty. To, że ustawodawca użył liczby pojedynczej określając podmiot uprawniony do wystąpienia z wnioskiem – "spadkobierca lub wskazana osoba uprawniona do rekompensaty" - nie oznacza, że dla zachowania prawa do potwierdzenia prawa do rekompensaty każda z tych osób musi złożyć stosowny wniosek w terminie wskazanym w ustępie 1 art.
- 5. Z konstrukcji powołanych przepisów wynika, że złożenie w terminie wniosku przez jednego z legitymowanych podmiotów wszczyna postępowanie administracyjne co do wszystkich uprawnionych. Wystarczy zatem, że jeden ze spadkobierców złożył wniosek przed 31 grudnia 2008 r., aby pozostali uprawnieni, którzy takich wniosków nie złożyli zachowali swoje roszczenia, stosownie do posiadanych udziałów w spadku.
- - po trzecie: od zasady, że w przypadku śmierci właściciela, prawo do rekompensaty przysługuje wszystkim spadkobiercom posiadającym polskie obywatelstwo, ustawodawca wprowadził tylko jedno odstępstwo. Mianowicie w art. 3 ust. 2 ustawy przewidział możliwość zrzeczenia się przez spadkobierców swoich roszczeń na rzecz pozostałych spadkobierców. Następuje to poprzez złożenie oświadczenia z podpisem poświadczonym notarialnie lub przed organem administracji publicznej albo oświadczenia w polskiej placówce konsularnej. Należy w tym miejscu zauważyć, że termin, o którym mowa w art. 5 ust. 1 określa jedynie datę końcową na złożenie wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty. Nie odnosi się zaś do wskazania osób uprawnionych do rekompensaty. Zatem oświadczenie o przeniesieniu swoich praw na pozostałych spadkobierców w tym zakresie nie jest ograniczone datą 31 grudnia 2008 r. Osoby uprawnione do rekompensaty, które chcą zrzec się swoich uprawnień na rzecz pozostałych mogą więc tego dokonać po wszczęciu postępowania na wniosek jednego ze spadkobierców złożony do 31 grudnia 2008 r. Natomiast w przypadku braku takich oświadczeń, wszyscy współuprawnieni spadkobiercy powinni brać udział w postępowaniu w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty. W takiej sytuacji obowiązkiem organu administracji jest w pierwszej kolejności prawidłowe ustalenie wszystkich stron postępowania, a następnie, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 10 K.p.a., zapewnienie stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wskazać w tym miejscu trzeba ponadto na treść art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy zabużańskiej, który przewiduje, że w przypadku śmierci właściciela nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami RP do wniosku należy dołączyć: postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku albo o dziale spadku oraz oświadczenie o wskazaniu osoby uprawnionej w przypadku, o którym mowa w art. 3 ust. 2 tej ustawy. Niedołączenie wskazanego oświadczenia stanowi natomiast brak formalny wniosku, który podlega usunięciu na stosowane wezwanie organu w trybie art. 6 ust. 6 cytowanej ustawy. Z powołanego przepisu wynika, że co do zasady już od momentu złożenia wniosku przez jedną z uprawnionych osób, znani są organowi pozostali spadkobiercy, którzy również posiadają uprawnienie do żądania potwierdzenia prawa do rekompensaty. Zaprezentowana wykładnia znajduje swoje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (p. m.in. wyroki NSA z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1770/12, z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2993/12, dostępne na https://cbois.nsa.gov.pl).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, stwierdzić należy, że zasadnie Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody Ś. dostrzegając naruszenie przez organy administracji przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy zabużańskiej, a także przepisów postępowania, przede wszystkim art. 10 K.p.a. Skoro bowiem spadkobiercy byłej właścicielki nieruchomości pozostawionej poza granicami RP nie zrzekli się swoich roszczeń, to Wojewoda Ś., po złożeniu w terminie wniosku o wszczęcie postępowania przez część spadkobierców M. K., obowiązany był powiadomić również pozostałych spadkobierców o toczącym się postępowaniu. Ze wskazanych wyżej przyczyn podnoszone przez skarżący kasacyjnie organ zarzuty naruszenia prawa materialnego nie mogły zostać uwzględnione.
Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku autora skargi kasacyjnej o przedstawienie składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sąd Administracyjnego do rozstrzygnięcia wątpliwości prawnych wskazanych w kasacji. Przepis art. 187 P.p.s.a. daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu taką możliwość w sytuacji, gdy przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej wyłoni się zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości. Jednakże decyzja w tym zakresie pozostawiona jest Sądowi orzekającemu. W rozpoznawanej sprawie skład Naczelnego Sądu Administracyjnego takich wątpliwości nie miał, a zatem wniosek ten nie mógł zostać uwzględniony. Trzeba w tym miejscu podkreślić, iż podzielić wypada obecną linię orzeczniczą sądów administracyjnych w spornej materii, którą zdaje się być utrwalona.
Mając powyższe okoliczności na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 P.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.
- - ---------------------- 9