Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 614/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M.B.. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [..] marca 2011 r., nr [..], w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu powołanego wyroku wskazano, że w dniu 12 sierpnia 2010 r. wpłynął do Burmistrza Gminy K. wniosek A.B., D.B., K.B., M.B., S.M., E.M. i A.K. o wszczęcie na podstawie art. 61 § 1 kpa, postępowania w przedmiocie likwidacji działalności gospodarczej prowadzonej przez osobę fizyczną, ze względu na negatywne oddziaływanie na środowisko. Wnioskodawcy podali, że B.C. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą [..] z siedzibą w S. Zakład ten funkcjonuje od 1995 r., a przedmiotem jego działalności jest transport ciężarowy. Baza transportowa tego Zakładu została zlokalizowana w miejscowości S. nr [..]. Tam też znajduje się miejsce parkowania dwóch samochodów ciężarowych marki T., dwóch koparek, a także jednego samochodu marki Ż. Pojazdy te są uruchamiane na przedmiotowej nieruchomości, z której wyjeżdżają do otrzymanych zleceń. Baza transportowa funkcjonuje przez cały dzień, od wczesnych godzin rannych do późnych wieczornych, kiedy to pojazdy te zjeżdżają do bazy.
Ponadto, na przedmiotowej nieruchomości prowadzone są bieżące naprawy wskazanych wyżej pojazdów i wszystko to, zdaniem wnioskodawców, powoduje nadmierne wydzielanie spalin do powietrza atmosferycznego, skażenie gleby w miejscu parkowania oraz przekraczanie dopuszczalnego poziomu hałasu.
W dniu 1 września 2010 r. Burmistrz Miasta K. wszczął postępowanie w przedmiocie likwidacji działalności gospodarczej B.C. z powodu jej negatywnego oddziaływania na środowisko. W dniu 28 września 2010 r. jeden z wnioskodawców, M.B., zapoznał się ze zgromadzonymi dokumentami i wyjaśnił, że jego intencją nie była likwidacja działalności gospodarczej lecz usunięcie ciężkiego sprzętu budowlanego ze strefy zamieszkania, gdyż każdorazowe uruchamianie silników powoduje, że spaliny przenoszą się na działkę sąsiednią i jest to uciążliwe dla jej mieszkańców. W piśmie z dnia 4 października 2010 r. pozostali wnioskodawcy sprecyzowali swój wniosek z dnia 9 sierpnia 2010 r. wnosząc o wydanie decyzji zakazującej garażowania ciężkiego sprzętu budowlanego zarejestrowanego do działalności gospodarczej na działce nr [..] w S. Ich zdaniem, prowadzenie działalności gospodarczej poza obiektami budowlanymi jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a każde uruchomienie silnika powoduje nadmierne zadymienie terenu, co przenosi się na sąsiednie działki i stwarza realne zagrożenie życia i zdrowia dla mieszkańców w bezpośrednim sąsiedztwie.
Decyzją z dnia [..] października 2010 r., Nr [..], Burmistrz Gminy K. umorzył postępowanie administracyjnej w sprawie wydania decyzji dotyczącej zakazu parkowania ciężkiego sprzętu budowlanego w strefie zamieszkania w zakresie działalności gospodarczej prowadzonej przez B.C. Uzasadniając powyższe, na gruncie ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej, w postępowaniu dotyczącym wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, za stronę może być uznany tylko ten, kto posiada chronione w płaszczyźnie prawnej uprawnienie do żądania dokonania wpisu, kwestionowania jego poprawności lub wykreślenia. Jedynie zatem osoba fizyczna zamierzająca podjąć działalność gospodarczą ma interes prawny w przedmiocie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej lub jego wykreślenia, czyli posiada status strony w takim postępowaniu administracyjnym.
Natomiast inne osoby nie mają prawnie zagwarantowanego interesu podważania czynności organu w przedmiocie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Z kolei według art. 28 kpa, stroną postępowania administracyjnego jest ten, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Tym samym - zdaniem organu pierwszej instancji - nie wystarczy wnieść podanie, aby uruchomić postępowanie administracyjne albo brać udział w postępowaniu już prowadzonym, czyli aby być stroną tego postępowania, ale musi jeszcze obiektywnie istnieć, regulowany przepisami powszechnie obowiązującymi, interes prawny lub obowiązek żądającego udziału w postępowaniu. Burmistrz Miasta K. uznał zatem, że M.B. oraz pozostali wnioskodawcy nie są stronami w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym i nie są umocowani do skutecznego wnioskowania o wszczęcie postępowania w tej sprawie.
Burmistrz Gminy K. podał również, że przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dają możliwość gminie kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej (tzw. władztwo planistyczne gminy), jednak przepisy tej ustawy nie przewidują możliwości władczej ingerencji Burmistrza Gminy w sposób wykonywania prawa własności przez właścicieli. Nie ma on zatem umocowania prawnego do wydania władczego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, czyli wydania decyzji administracyjnej: negatywnej lub pozytywnej. Organ pierwszej instancji podkreślił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sporządzony i uchwalony na zasadach i w trybie określonym w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w zgodzie z powszechnie obowiązującymi przepisami, mimo niosących w swej treści ograniczeń w wykonywaniu prawa własności nieruchomości, nie narusza zasady ochrony własności, przewidzianej w art. 21 Konstytucji RP.
Każde ograniczenie prawa własności, w tym także to uzasadnione ochroną praw osób trzecich bądź interesem publicznym, powinno zostać wyrażone w sposób maksymalnie precyzyjny, albowiem jest rozwiązaniem wyjątkowym w stosunku do zasady ochrony prawa własności. W razie wątpliwości dotyczących zakresu jego ograniczenia należy więc dokonywać wykładni na korzyść zasady. Ponadto M.B.. w postępowaniu podnosił również negatywne oddziaływanie na środowisko związane z parkowaniem samochodów wykorzystywanych do działalności gospodarczej w miejscowości S. nr [..]. W zakresie tym organ wyjaśnił, że w postępowaniu prowadzonym w 2009 r. - w sprawie wykreślenia wpisu do ewidencji B.C. - powziął wiadomość o możliwości zanieczyszczenia środowiska, o czym pismem z dnia 26 listopada 2009 r. zawiadomił Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska w Krakowie i otrzymał pismo zwrotne, w którym stwierdzono, że przedmiotowa działalność gospodarcza nie została zaliczona do działalności stwarzającej szkodę w środowisku.
Materiał ten włączono do akt sprawy i wnioskodawca M.B.. miał możliwość zapoznania się z jego treścią. Burmistrz Gminy K. zwrócił również uwagę na to, że żądania M.B.. odnoszą się do kwestii regulowanych przez prawo cywilne, albowiem odnoszą się do pojęcia "immisji", które jest instytucją prawa cywilnego i w tym zakresie prawo cywilne przewiduje szereg instrumentów w ramach prawa sąsiedzkiego, z których dana osoba może skorzystać, aby chronić swoją nieruchomość przed skutkami działalności prowadzonej na sąsiedniej nieruchomości. Kwestie te rozstrzygane są przez sądy powszechne, a nie organy administracyjne. Burmistrz Gminy K. stwierdził, że niniejsza sprawa jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 kpa, ponieważ nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej (w formie decyzji administracyjnej) ingerencji organu administracyjnego, a to oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu – pozytywne, czy negatywne – staje się prawnie niedopuszczalne, a poza tym wnioskodawcy nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu.
Decyzją z dnia [..] marca 2011 r., Nr [..], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy K. z dnia [..] października 2010 r. wyjaśniając, że postępowanie administracyjne może być prowadzone zarówno z urzędu, tj. z inicjatywy organu administracji publicznej, jak też na wniosek strony. Każdorazowo dla możliwości prowadzenia postępowania administracyjnego musi jednak istnieć przepis prawa materialnego stwarzający po stronie organu kompetencje do załatwienia danej sprawy, tj. zarówno do prowadzenia postępowania, jak i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, ze zm.), podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach, z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa.
Natomiast właściwy organ nie może żądać ani uzależniać swojej decyzji w sprawie podjęcia, wykonywania i zakończenia działalności gospodarczej przez zainteresowaną osobę, od spełnienia przez nią dodatkowych warunków, nieprzewidzianych przepisami prawa. W myśl art. 18 tej ustawy, przedsiębiorca jest obowiązany spełniać określone przepisami prawa warunki wykonywania działalności gospodarczej, w szczególności dotyczące ochrony przed zagrożeniem życia, zdrowia ludzkiego i moralności publicznej, a także ochrony środowiska. W ocenie Kolegium, zarzuty i argumentacja wnioskodawców, wskazują na uciążliwości, jakie dla nieruchomości sąsiednich powoduje działalność gospodarcza prowadzona na działce nr [..] w miejscowości S. Uciążliwościami tymi są nadmierny hałas powodowany ruchem ciężkich pojazdów, spaliny, trudności z poruszaniem się po drodze dojazdowej, jak też bezpieczeństwo na drodze z tym związane, na okoliczność czego dołączono w toku postępowania pismem z dnia 9 września 2010 r. opinię "C.E." dotyczącą bezpieczeństwa w miejscu drogi wewnętrznej na działce nr [..] w S. Zdaniem Kolegium, wymienione okoliczności dotyczą sposobu wykonywania działalności gospodarczej na działce nr [..], jednakże nie należą do spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej przez organ administracji publicznej poprzez zakazanie prowadzenia takiej działalności, czy – jak o to zwrócono się w sprostowaniu wniosku – wydanie decyzji zakazującej garażowania ciężkiego sprzętu budowlanego.
Organ pierwszej instancji słusznie przyjął brak przymiotu stron postępowania w rozumieniu art. 28 kpa w odniesieniu do wnioskodawców, albowiem w oparciu o regulacje ustawy o swobodzie działalności gospodarczej brak jest podstaw do przyjęcia, że z wnioskiem, czy to o zarejestrowanie, czy tak samo o wykreślenie określonej działalności gospodarczej mogą skutecznie wystąpić osoby trzecie, których wpis lub wykreślenie działalności bezpośrednio nie dotyczy. Powołane we wniosku immisje należą do kwestii regulowanych przez Kodeks cywilny, jako związane z wykonywaniem prawa własności nieruchomości, a zatem właściwymi do prowadzenia tego typu spraw są sądy powszechne. W przedmiocie zanieczyszczenia środowiska organ odwoławczy zwrócił uwagę, że organ pierwszej instancji podjął działania celem wyjaśnienia sprawy pod kątem naruszenia przepisów ochrony środowiska, powiadamiając Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie.
Brak jest zatem podstaw do rozstrzygnięcia żądania wnioskodawców w formie decyzji administracyjnej, a wobec okoliczności, że postępowanie było przez organ pierwszej instancji prowadzone poprzez podejmowanie określonych czynności wyjaśniających, zasadnie je umorzono.
Oddalając skargę M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [..] marca 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że rację mają organy administracyjne wskazując, że stroną w sprawie o wpis do ewidencji działalności gospodarczej i wykreślenie z ewidencji gospodarczej konkretnego podmiotu gospodarczego jest sam podmiot gospodarczy i prawa strony nie przysługują ani skarżącemu ani wnioskodawcom w niniejszej sprawie. Profesjonalny pełnomocnik strony skarżącej twierdząc, że skarżący ma interes prawny w prowadzeniu tego rodzaju postępowania, nie wskazał konkretnego przepisu prawa, z którego interes ten miałby wynikać. W szczególności, nie stanowi takiej podstawy prawnej wskazany w skardze art. 78 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Z treści tego przepisu nie wynikają kompetencje wójta, burmistrza lub prezydenta miasta do wydania decyzji zakazującej prowadzenia działalności wpisanej do ewidencji gospodarczej, czy decyzji o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej lub do wydania decyzji "zakazującej parkowania ciężkiego sprzętu budowlanego" na działce będącej własnością osoby trzeciej, jak chce tego skarżący.
Z treści przepisu wynikają jedynie uprawnienia wójta, burmistrza lub prezydenta miasta do zawiadomienia właściwych organów w przypadku powzięcia wiadomości, o wykonywaniu działalności gospodarczej niezgodnie z przepisami ustawy o swobodzie działalność gospodarczej, a także w razie stwierdzenia: zagrożenia życia lub zdrowia, niebezpieczeństwa powstania szkód majątkowych w znacznych rozmiarach lub naruszenia środowiska w wyniku wykonywania tej działalności. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się odpowiedź Zastępcy Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z dnia [..] sierpnia 2010 r., skierowana do Urzędu Miejskiego w K., informująca, że działalność gospodarcza prowadzona przez B.C. – właściciela [..] z siedzibą w S. - na działce położonej w miejscowości S. nr [..] nie została zaliczona do działalności stwarzającej ryzyko szkody w środowisku. Burmistrz Gminy K. wypełnił zatem obowiązek wynikający z art. 78 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.
W aktach sprawy znajduje się informacja Burmistrza Gminy K. z dnia 30 lipca 2010 r. skierowana do wnioskodawców, w tym do strony skarżącej, z której wynika, że zgodnie z zapisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego miedzy innymi miejscowości S. w Gminie K. – działalność gospodarcza prowadzona w S. nr [..] ma miejsce na terenie M1 – tereny mieszkalnictwa zagrodowego i jednorodzinnego – na którym dopuszcza się możliwość prowadzenia działalności gospodarczej przy zachowaniu zasady braku uciążliwości prowadzonego programu usługowego dla mieszkańców, przez który rozumie się taki rodzaj działalności, który nie pogarsza standardów jakości ustalonych dla środowiska, a zwłaszcza hałasu, wibracji czy zanieczyszczenia środowiska, w tym substancji zapachowych. Z protokołów kontroli Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Krakowie nr [..] z dnia [..] września 2007 r. oraz nr [..] z dnia [..] sierpnia 2008 r. wynika, że nie stwierdzono naruszenia przez B.C. w wyniku prowadzonej działalności przepisów ustawy o ochronie środowiska w zakresie ochrony wód, ochrony powietrza, gospodarki odpadami i w zakresie ochrony przed hałasem.
Na terenie M1 obowiązuje zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wynika, że opisywana przez skarżącego działalność B.C., w tym parkowanie sprzętu budowlanego na jego działce, nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W szczególności nie można zaliczyć opisywanej działalności B.C. do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 56 tego rozporządzenia. Wskazane w skardze rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.), wydane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, nie może mieć zastosowania, ponieważ według jego treści, przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych.
Mają rację organy administracyjne wskazując, że przedmiotem wniosku i skargi jest naruszanie prawa własności - w wyniku prowadzenia działalności gospodarczej przez B.C. powodującej hałas, wydzielanie spalin czy trudności w poruszaniu się po drodze wewnętrznej - które nie należy do drogi postępowania administracyjnego, gdyż w sprawach związanych z wykonywaniem prawa własności właściwe są sądy powszechne. Potwierdza to treść samej skargi wskazująca, że "przedmiotowa działalność w postaci prowadzenia bazy transportowej z samej swej istoty wykracza poza granicę działki, na której jest prowadzona".
Skarżący - działający przez profesjonalnego pełnomocnika - nie wskazał żadnego przepisu prawa, z którego wynikałaby kompetencja Burmistrza Gminy K. do wydania decyzji zakazującej B.C. "parkowania ciężkiego sprzętu budowlanego" w siedzibie prowadzonej przez niego firmy pod nazwą [..], dlatego organy administracyjne prawidłowo wskazały na art. 105 § 1 kpa, jako podstawę prawną wydanej decyzji o umorzeniu postępowania.
W skardze kasacyjnej od omawianego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M.B. zarzucił naruszenie art. 28 kpa przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że Sąd błędnie przyjął, iż skarżącemu nie przysługuje status strony postępowania w sprawie zakazu garażowania ciężkiego sprzętu budowlanego na terenie bazy [..] prowadzonej przez B.C., podczas gdy skarżący jest właścicielem działki sąsiedniej. Jako właściciel działki bezpośrednio sąsiadującej z działką, gdzie jest prowadzona uciążliwa i szkodliwa dla życia i zdrowia działalność gospodarcza, niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, skarżący ma przymiot strony. Każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych (art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Ograniczenie pojęcia "interesu prawnego" tylko do interesu chronionego przez normy prawa materialnego nie znajduje oparcia w doktrynie prawa materialnego. Organ nie odniósł się do sformułowanych przez skarżącego zarzutów - prowadzenia działalności gospodarczej niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Obszar, na którym prowadzona jest przedmiotowa działalność gospodarcza, oznaczony został jako M1 - obszar mieszkalnictwa zagrodowego i jednorodzinnego. Na podstawie planu, w obiektach mieszkalnych dopuszcza się możliwość prowadzenia działalności gospodarczej przy zachowaniu zasady braku uciążliwości dla mieszkalnictwa. Zgodnie z § 4 pkt 15 planu, działalność nieuciążliwa to taki rodzaj usług, który nie wywołuje uciążliwości dla otoczenia tj. ewentualna uciążliwość zamyka się w obrębie działki. Przedmiotowa działalność w postaci prowadzenia bazy transportowej z samej swojej istoty wykracza poza granicę działki na której jest prowadzona. Działalność ta narusza też inne przepisy planu, w szczególności Rozdziału II § 8, w którym przewidziano możliwość tworzenia małych parkingów (do 8 stanowisk), co odnosi się - zdaniem skarżącego - jedynie do samochodów osobowych. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zezwala, więc w ogóle na urządzanie na przedmiotowym obszarze parkingu dla ciężkiego sprzętu budowlanego.
Działalność narusza również § 6 pkt 4 planu - wprowadzenie do wód powierzchniowych ścieków z kanalizacji opadowej - możliwość taka jest bowiem uwarunkowana wcześniejszym oczyszczeniem ścieków - dotyczy to zwłaszcza terenów parkingów i dróg. Tymczasem, miejsca parkingowe nie są zabezpieczone w sposób uniemożliwiający przedostawanie się substancji szkodliwych do gruntu (brak separatorów). Kwestie te regulowane są przepisami prawa administracyjnego, przy czym realizacja przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy do organów gminy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna, nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm. – dalej ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutu zgłoszonego w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał ten zarzut za niezasadny.
Prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał brak podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia decyzją administracyjną zakazu wykonywania przez B.C. prawa własności nieruchomości poprzez garażowanie określonych pojazdów budowlanych. Skoro bowiem organ administracji właściwy w zakresie ochrony środowiska ustalił, że garażowanie tych pojazdów na nieruchomości nie stanowi działalności uznanej za uciążliwą dla środowiska, to w konsekwencji tych ustaleń Burmistrz Gminy K. nie miał podstaw prawnych do wydania decyzji o zakazie garażowania tych pojazdów.
Skarżący kasacyjnie upatruje przysługiwanie przymiotu strony w byciu właścicielem nieruchomości sąsiedniej i dopuszczalności prowadzenia postępowania administracyjnego w zakresie oceny korzystania z nieruchomości przez B.C. w ramach ustaleń planu miejscowego. Nie wynika jednak z akt, aby toczyło się postępowanie administracyjne z zakresu planowania przestrzennego, w którym należałoby poddać ocenie ustalenie warunków zabudowy nieruchomości przez pryzmat wskazanego w skardze kasacyjnej art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określającego zakres ochrony interesu prawnego osób przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Brak jest natomiast w powołanej ustawie podstaw prawnych do prowadzenia przez organ gminy postępowania służącego ocenie przestrzegania art. 6 tej ustawy w sytuacji objęcia danego terenu planem miejscowym.
Jakkolwiek więc skarżący kasacyjnie domaga się uznania go za stronę postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 kpa, to brak jest podstaw, w ustalonym przez organy administracyjne stanie faktycznym, do prowadzenia postępowania administracyjnego przez organ gminy. Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący kasacyjnie nie jest stroną postępowania z zakresu wpisu innych podmiotów do ewidencji działalności gospodarczej. Natomiast zarzuty skarżącego nie dotyczą samego wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, lecz sposobu korzystania z nieruchomości przez B.C., co w braku podstaw do wydania przez Burmistrza Gminy K. stosownej decyzji administracyjnej powoduje bezprzedmiotowość rozpatrzenia w trybie administracyjnym sprawy zgłoszonej przez skarżącego kasacyjnie.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak sentencji wyroku.