Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 6 marca 2018 r., sygn. akt: II SAB/Rz 7/18 po rozpoznaniu sprawy ze skargi J.B. na bezczynność [..] S.A. w R.Z. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, w punkcie pierwszym zobowiązał [..] S.A. w R.Z. do rozpoznania wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej, w punkcie drugim stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w punkcie trzecim oddalił wniosek o wymierzenie grzywny, w punkcie czwartym zasądził od [..] S.A. w R.Z. na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Pismem z dnia 25 października 2017 r. J.B., powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej, zwrócił się do [..] S.A. w R.Z. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wszelkich kosztów sądowych, kosztów zastępstwa procesowego, kosztów odszkodowania oraz kosztów odsetek z tytułu zwłoki w wypłacie zaległych wynagrodzeń dotyczących spraw sądowych z powództwa M.J. przeciwko spółce [..] S.A. w okresie od dnia 2 stycznia 2015 r. do dnia 30 września 2017 r.
Skarżący w odpowiedzi uzyskał dwa pisma – z dnia 7 listopada 2017 r. oraz na jego ponowny wniosek o udzielenie żądanej informacji - z dnia 27 listopada 2017 r., w których Spółka poinformowała, że we wnioskowanym okresie toczyły się trzy postępowania sądowe z powództwa M.J. przed Sądami Pracy, a wyroki można uzyskać w sądzie orzekającym w tych sprawach, zaś dane o wynagrodzeniu podlegają ochronie.
J.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność w zakresie rozpoznania jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej pismem z dnia 12 grudnia 2017 r., wyjaśniając, że do dnia złożenia skargi nie uzyskał żądanej informacji, nie została również wydana decyzja odmowna, w związku z czym domagał się zobowiązania [..] S.A. w R.Z. do rozpatrzenia jego wniosku, stwierdzenia, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenia spółce grzywny oraz zasądzenia od Spółki kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyjaśnił, że [..] S.A. w R.Z., którego jedynym akcjonariuszem jest Województwo Podkarpackie, jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w związku z czym w sprawie bezsporne było, że [..] S.A. jest, co do zasady, podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia było natomiast, czy żądana informacja stanowiła informację publiczną. Uznając, że w ostatecznie sprecyzowanym wniosku skarżący zwrócił się o zestawienia wszelkich kosztów sądowych, kosztów zastępstwa procesowego, kosztów odszkodowania oraz kosztów odsetek z tytułu zwłoki w zapłacie zaległych wynagrodzeń dotyczących spraw sądowych z powództwa M.J. przeciwko Spółce [..] S.A., Sąd uznał, że stanowisko zajęte przez Spółkę było nieprawidłowe.
Sąd wyjaśnił, że o ile Spółka chciała oprzeć się na twierdzeniu o ochronie danych osobowych, to właściwą formą załatwienia wniosku o wydanie informacji publicznej byłaby decyzja odmowna, wydana na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, której w sprawie nie wydano.
Niemniej jednak, w ocenie Sądu, żądane informacje nie stanowią informacji, których udostępnienie podlegałoby ograniczeniu. Wniosek nie dotyczył bowiem wynagrodzenia pracownika lecz kosztów procesowych, odszkodowania i odsetek z tytułu zwłoki w wypłacie zaległych wynagrodzeń, zasądzonych od Spółki wyrokami sądowymi. Ani zasądzone w wyroku koszty postępowania, ani też przyznane odszkodowania nie stanowią wynagrodzenia korzystającego z ochrony danych osobowych, na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 111 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy. Koszty postępowania to koszty poniesione w związku z opłatami sądowymi i wynagrodzeniem pełnomocnika reprezentującego powoda. Ich wysokość wynika bezpośrednio z przepisów. Wskazują, jakie środki zostały przez spółkę poniesione w związku z toczącymi się postępowaniami sądowymi, a więc informację o wydatkach poniesionych z funduszy publicznych.
Również informacje dotyczące wypłaconego przez spółkę odszkodowania oraz odsetek z tytułu zwłoki w zapłacie zaległych wynagrodzeń nie stanowią informacji o wynagrodzeniu, a jedynie o rekompensacie przyznanej w związku ze stwierdzoną w tym zakresie szkodą.
Nadto Sąd zauważył, że niewyjaśniona pozostała kwestia, czy podmiot, którego dotyczyły postępowania, pełnił funkcję publiczną, o czym była mowa w powołanym art. 5 ust. 2 in fine ustawy o dostępie do informacji publicznej, w którym to przypadku ochrona danych osobowych jest wyłączona. Z informacji uzyskanych drogą elektroniczną wynika, że M.J. pełnił funkcję Dyrektora [..] S.A.
Bezzasadne zdaniem Sądu było twierdzenie Spółki, że skarżący powinien zwrócić się o udzielenie informacji do sądów, przed którymi zapadły wyroki. Zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmioty, na które ustawa nakłada obowiązek udzielenia informacji publicznej zobowiązane są do udostępnienia informacji, które znajdują się w ich posiadaniu. Z akt sprawy wynika, że Spółka jest w posiadaniu wyroków, z których wynikają żądane informacje.
Powyższe doprowadziło Sąd I instancji do wniosku, że organ nie udzielając do dnia rozpoznania skargi żądanych informacji pozostawał w bezczynności, jednak nie miała ona charakteru rażącego naruszenia prawa, Spółka reagowała bowiem niezwłocznie na kierowane do niej pisma, a przyczynę bezczynności stanowiła nieprawidłowa interpretacja przepisów, które w sprawie nie były oczywiste.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło [..] S.A. z siedzibą w R.Z., zaskarżając wyrok w części dotyczącej punktu I i IV, zrzekając się rozprawy, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego oraz zarzucając:
- 1) naruszenie przepisów prawa materialnego:
- - art. 5 ust. 2 ustawy o odstępie do informacji publicznej w związku z art. 47 Kodeksu pracy poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że wniosek strony przeciwnej w toku sprawy dotyczył odszkodowania, w sytuacji, gdy w rzeczywistości wniosek ten dotyczył wynagrodzenia, a co za tym idzie był nieuprawniony z uwagi na fakt, że wynagrodzenie podlega ochronie i nie jest ujawniane w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej z uwagi na prywatność osoby fizycznej;
- - art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 11¹ Kodeksu pracy poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że żądane w przedmiotowej sprawie informacje jako niestanowiące informacji o wynagrodzeniu nie korzystają z ograniczenia w dostępie do tychże informacji oraz ochrony danych osobowych, w sytuacji gdy informacje te stanowiły informację podlegającą ochronie jako dobra osobiste pracownika, który jednocześnie nie sprawował funkcji publicznej;
- 2) naruszenie przepisów postępowania:
- - art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieuzasadnione zobowiązanie skarżącej do dokonania czynności i w związku z tym przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie skarżąca była zobowiązana do wydania decyzji odmownej w sprawie udostępnienia żądanej informacji publicznej, w sytuacji gdy informacja ta nie miała charakteru informacji publicznej, a w związku z tym odmowa jej udzielenia nie wymagała od skarżącego wydania takiej decyzji;
- - art. 141 § 1 p.p.s.a. wyrażającym się w zaniechaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia wyroku, tj. braku ustalenia czy M.J. pełniący w [..] S.A. funkcję dyrektora jednocześnie pełnił funkcję publiczną w myśl art. 5 ust. 2 in fine u.d.i.p.,
- - art. 200 p.p.s.a. poprzez nieuprawnione przyznanie stronie przeciwnej zwrotu kosztów postępowania w sytuacji, gdy koszty te się stronie tej nie należały, gdyby Sąd wydał orzeczenie zgodne z wnioskiem skarżącej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd pracy w wyrokach przywracał finalnie M.J. do pracy, a w związku z tym zasądzona na jego rzecz kwota pieniężna w świetle art. 47 Kodeksu pracy nie miała charakteru kwoty z tytułu odszkodowania, ale była kwotą należnego wynagrodzenia pracownika za czas pozostawania bez pracy. W zasadzie więc wniosek J.B. dotyczył wynagrodzenia pracownika strony skarżącej, był wnioskiem ad personam i jako taki nie winien był być rozpatrzony poprzez podanie tych żądanych informacji, gdyż pracownik został przywrócony do pracy, a nie zasądzono na jego rzecz odszkodowania. Po kosztach sądowych oraz po samych odsetkach w zasadzie da się określić ponadto dość precyzyjnie np. samą wysokość wynagrodzenia pracownika.
Zdaniem skarżącej kasacyjnie doszło także do naruszenia art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 11¹ Kodeksu pracy w sytuacji, gdy informacje te stanowiły informację podlegającą ochronie jako dobra osobiste pracownika, który jednocześnie nie sprawował funkcji publicznej. M.J. nie wyrażał zgody na udostępnienie wysokości wynagrodzenia. Natomiast tylko wynagrodzenie osób sprawujących funkcję publiczną podlega ujawnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, tymczasem takiego stanowiska w przedsiębiorstwie skarżącej nie pełnił M.J. i z uwagi na ten fakt przysługiwały mu środki ochrony prawnej tych informacji, w tym danych o jego wynagrodzeniu.
W zakresie zarzucanych naruszeń przepisów postępowania wskazano, że w sposób nieuzasadniony przyjęto, że w sprawie skarżąca była zobowiązana do wydania decyzji odmownej w sprawie udostępnienia żądanej informacji publicznej, w sytuacji gdy informacja ta nie miała charakteru informacji publicznej. W ocenie skarżącej kasacyjnie wniosek dotyczył udostępnienia informacji o kwocie wydatkowanej przez stronę skarżącą na wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy (a nie odszkodowania) konkretnej, wskazanej z imienia i nazwiska osoby. Wnioskodawca nie wskazał przy tym zajmowanego przez tę osobę stanowiska, ani osoba ta nie była podczas swojego zatrudnienia u skarżącej osobą pełniącą funkcję publiczną. Nie ma żadnych podstaw, aby informację o wynagrodzeniu przyznanym konkretnemu, wymienionemu we wniosku z imienia i nazwiska pracownikowi, traktować jako informację o sprawie publicznej, organ nie miał więc obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji.
Odnośnie do naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a. zarzucono brak wyjaśnienia przez Sąd podstaw do uznania, że M.J. pełniący w [..] S.A. funkcję dyrektora jednocześnie pełnił funkcję publiczną w myśl art. 5 ust. 2 in fine ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd orzekający meriti w niniejszej sprawie nie wypowiedział się w sposób wiążący i wyraźny za zakwalifikowaniem pracownika do którejś z grup, pomimo że winien był i tę kwestię wyjaśnić, gdyż miała ona dla danej sprawy w ocenie skarżącej znaczenie.
Zdaniem skarżącej kasacyjnie skoro skarga nie powinna być uwzględniona, to również błędnym było przyznanie stronie przeciwnej zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, w sprawie niniejszej ziściły się przesłanki do uwzględnienia wniosku skarżącego kasacyjnie o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).
W skardze kasacyjnej zawarto zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz naruszenia prawa materialnego. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego.
W ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania w pierwszej kolejności zarzucono Sądowi nieuzasadnione przyjęcie, że skarżąca była zobowiązana do wydania decyzji odmownej w sprawie udostępnienia informacji publicznej, w sytuacji, gdy żądana informacja nie miała publicznego charakteru, przez co - w ocenie skarżącej kasacyjnie - Sąd naruszył przepis art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1764) – dalej u.d.i.p.
Zarzut powyższy należy ocenić jako niezasadny.
Treść zarzutu i uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazuje, że błędne działanie Sądu orzekającego o bezczynności Spółki w rozpoznaniu wniosku o udzielenie informacji publicznej wynikało z przyjęcia przez Sąd, że wniosek dotyczył informacji publicznej – nadto informacji, której udostępnienie podlegało ograniczeniu z uwagi na prywatność osoby fizycznej, i wobec tego uznaniu, że prawidłowym działaniem organu w sprawie winno być wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, podczas gdy w ocenie skarżącej kasacyjnie wniosek nie był wnioskiem o informację publiczną. W istocie więc skarżąca kasacyjnie kwestionuje uznanie skierowanego do niej wniosku za wniosek dotyczący informacji publicznej podlegającej ograniczeniu, a więc usiłuje podważyć okoliczności faktyczne sprawy, w której Sąd oceniając treść wniosku uznał, że żądana w nim informacja stanowi informację publiczną. Błędnie jednak skarżąca kasacyjnie uznaje, że w ten sposób doszło do naruszenia powołanych przepisów art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.
Przepis art. 16 ust. 1 u.d.i.p. określa m.in. formę odmowy udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej wskazując na formę decyzji, a przepis art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przesłanki ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej, a zatem odmowy jej udostępnienia w zakresie określonym tym przepisem. W świetle argumentacji strony skarżącej kasacyjnie do naruszenia tych przepisów w realiach niniejszej sprawy mogłoby dojść, gdyby Sąd wyraził jednoznaczne stanowisko w kwestii konieczności odmowy lub braku podstaw do odmowy udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej i na podstawie tego stanowiska uznając za zasadną skargę na bezczynność zrealizował kompetencję wynikającą z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Tymczasem Sąd rozpoznający sprawę ze skargi na bezczynność nie zobowiązał Spółki do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na jakiekolwiek przyczyny wyłączenia wymienione w art. 5 u.d.i.p.
Przedmiotem rozstrzygnięcia była ocena stanu bezczynności Spółki w załatwieniu wniosku o dostęp do informacji publicznej w zgodzie z przepisami u.d.i.p., a więc ocena, czy Spółka prawidłowo zareagowała na złożony wniosek i nie naruszyła prawa nieudostępniając żądanej informacji. Sąd w żadnym miejscu uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie stwierdził, aby Spółka była zobowiązana do wydania decyzji w trybie u.d.i.p. Przeciwnie, stanowisko Spółki o konieczności poddania ochronie żądanych informacji z uwagi na ochronę danych osobowych uznał za błędne, wskazując jedynie na marginesie, że gdyby Spółka zajęła takie stanowisko, to winna była wydać decyzję odmowną, a brak decyzji – w świetle argumentacji prezentowanej przez Spółkę – powoduje stan bezczynności po stronie organu.
Sąd jednoznacznie natomiast wskazał, że wniosek nie dotyczył wynagrodzenia pracownika lecz kosztów procesowych, odszkodowania i odsetek z tytułu zwłoki w wypłacie zaległych wynagrodzeń zasądzonych od Spółki wyrokami sądowymi, a ani koszty postępowania ani przyznane odszkodowania nie stanowią wynagrodzenia korzystającego z ochrony danych osobowych na podstawie u.d.i.p. i Kodeksu pracy, nadto wskazał wyraźnie, że wyroki oraz postanowienia sądowe co do zasady są jawne, a jak wynika z akt sprawy Spółka jest w posiadaniu wyroków. Sąd uznał, że Spółka nie udzielając do dnia rozpoznania skargi żądanych informacji pozostawała zatem w bezczynności. Taka kwalifikacja wniosku nie mogła być skutecznie podważana zarzutem naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. zważywszy na przytoczoną wyżej treść tych przepisów. W ramach omawianego zarzutu w żadnej mierze nie zakwestionowano prawidłowości oceny treści wniosku jako wniosku dotyczącego informacji publicznej, co wymagałoby odniesienia do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, a tym samym nie zakwestionowano skutecznie uznania przez Sąd bezczynności organu w przedstawionym przez Sąd stanie faktycznym sprawy.
Nie mógł być także uwzględniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak ustalenia przez Sąd czy M.J. pełnił funkcję publiczną w Spółce. Jak bowiem wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego.
Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz rozpoznał sprawę sądowoadministracyjną zgodnie z jego kontrolnymi kompetencjami, a więc konstrukcja uzasadnienia sprawie, że zaskarżony wyrok poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej.
Należy bowiem wskazać, że podnoszone w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez Sąd I instancji tylko wówczas może zostać uwzględnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, jeśli zawarta w uzasadnieniu relacja jest niepełna, niejasna, niespójna lub zawierająca innego rodzaju wadę, która nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej (por. wyroki NSA z dnia 13 stycznia 2012 r., I FSK 1696/11; z dnia 16 sierpnia 2012 r., II GSK 285/12; z dnia 19 grudnia 2013 r., II GSK 2321/13). Funkcja uzasadnienia orzeczenia wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli.
Okoliczność, że strona skarżąca kasacyjnie kwestionuje prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji nie oznacza, że uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wskazanych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a zatem takie stanowisko Sądu nie mogło być skutecznie zwalczane przez podniesienie zarzutu naruszenia powyższego przepisu. Sąd stwierdził, że "z informacji uzyskanych drogą elektroniczną wynika, że M.J. pełnił funkcję Dyrektora [..] S.A.". Uznanie przez Sąd, że z tej przyczyny zaszła okoliczność, o której mowa w art. 5 ust. 2 in fine u.d.i.p. nie może być uznane za uchybienie przepisowi art. 141 § 4 p.p.s.a., szczególnie wobec faktu, że Sąd przejrzyście wyraził swoje stanowisko, że żądana informacja nie dotyczyła wynagrodzenia wskazanej osoby, a wydatków poniesionych z funduszy publicznych.
Z oczywistych przyczyn nie mógł być uwzględniony zarzut naruszenia art. 200 p.p.s.a., skoro Sąd uwzględnił wniesioną skargę na bezczynność. Przeświadczenie strony o wadliwości podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia nie świadczy o naruszeniu przepisów zobowiązujących do zawarcia w wyroku orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania.
Nie mogły być również uwzględnione zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego.
Kwestionując wyrok Sądu i formułując zarzut naruszenia art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 47 Kodeksu pracy oraz zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 i 2 w związku z art. 11¹ Kodeksu pracy podniesiono w skardze kasacyjnej, że błędnie Sąd uznał, iż wniosek dotyczył odszkodowania, w sytuacji, gdy w rzeczywistości wniosek ten dotyczył wynagrodzenia, a informacje tego rodzaju podlegają ochronie jako dobra osobiste pracownika. Poprzez powyższe zarzuty - zarówno dotyczące błędnej wykładni art. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 47 Kodeksu pracy, jak i błędnego zastosowania art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w związku z art. 11¹ Kodeksu pracy strona skarżąca kasacyjnie usiłuje zakwestionować ustalony i przyjęty przez Sąd I instancji stan faktyczny sprawy, a więc uznanie przez Sąd, że wniosek nie zawierał w swojej treści zapytania o wynagrodzenie określonego pracownika. Błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania prawa materialnego strona skarżąca kasacyjnie upatruje w istocie w wadliwej ocenie treści wniosku z dnia 25 października 2017 r. z punktu widzenia podpadania treści tego wniosku pod zakres pojęcia informacji publicznej. W ramach omawianego zarzutu zakwestionowano zatem prawidłowość oceny stanu faktycznego sprawy, a nie przyjęte przez Sąd I instancji rozumienie wskazanych w zarzucie przepisów u.d.i.p.
W związku z powyższym należy przypomnieć, że próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może następować przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, ponieważ wadliwie oceniono treść złożonego wniosku, to zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię nie mógł osiągnąć skutku, a zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny.
Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051), a wniosek inicjujący postępowanie o udostępnienie informacji publicznej i podlegający ocenie w tym postępowaniu wchodzi właśnie w zakres stanu faktycznego sprawy. Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych (również jako następstwo ich błędnej wykładni) zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy – jak to miało miejsce w realiach niniejszej sprawy - zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami zasadniczo bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, LEX nr 745674; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09).
Skoro w skardze kasacyjnej nie podważono stanowiska Sądu w zakresie ustaleń faktycznych ani w zakresie przyjętej wykładni pojęcia informacji publicznej, to nie mogły być skuteczne wskazane zarzuty w sytuacji, gdy Sąd I instancji uznał, że informacje objęte wnioskiem spełniają przesłanki materialne do uznania ich za informację publiczną dotyczącą wiedzy o wydatkach publicznych. Nadto stanowisko skarżącej kasacyjnie wskazujące na podstawy do zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie mogło zmienić dokonanej przez Sąd I instancji oceny bezczynności organu w zakresie rozpoznania wniosku o dostęp do informacji publicznej, skoro skarżąca kasacyjnie nie zastosowała prawidłowo przepisów u.d.i.p. Również zatem i z tego względu niezasadny musiał być zarzut naruszenia przepisów Kodeksu pracy stawiany w powiązaniu z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
Tym samym skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu w oparciu o art. 184 p.p.s.a.