Uzasadnienie
Wyrokiem z 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 59/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. G. na decyzję Rektora Uniwersytetu Technologiczno-Humanistycznego im. Kazimierza Pułaskiego w Radomiu z [...] grudnia 2012 r. nr [...]. Decyzją tą utrzymana została w mocy decyzja tegoż organu z [...] października 2012 r. nr [...], którą stwierdzono, że decyzja Komisji Egzaminacyjnej Wydziału [...] im. Kazimierza Pułaskiego – obecna nazwa Uniwersytet Technologiczno-Humanistyczny im. Kazimierza Pułaskiego – z [...] października 2001 r., nadająca M. G. tytuł zawodowy inżyniera, została wydana z naruszeniem prawa, ale nie może nastąpić jej uchylenie z uwagi na upływ 10 lat od jej ogłoszenia.
Wyżej wymienione decyzje Rektora zostały wydane w wyniku wznowienia postępowania przez ten organ, postanowieniem z [...] marca 2011 r. nr [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 8 k.p.a., z uwagi na to, że prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Kielcach z [...] listopada 2009 r. sygn. akt [...] ustalono, iż M. G. posługiwał się podrobionym świadectwem dojrzałości przy rekrutacji na studia inżynierskie.
Rektor stwierdził, iż właściwą podstawą wznowienia postępowania jest art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. a nie pkt 8, bowiem w wyniku również wznowienia postępowania w związku z ww. wyrokiem Sądu Okręgowego, decyzją z [...] listopada 2010 r. nr [...], Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna Wydziału [...] Politechniki Radomskiej stwierdziła, że decyzja Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej Wydziału [...] z [...] września 1997 r. o przyjęciu M. G. na I rok studiów wydana została z naruszeniem prawa, ale jej uchylenie nie może nastąpić z uwagi na upływ 10 lat od jej ogłoszenia. Organ wyjaśnił, że niemożliwe jest studiowanie bez posiadania świadectwa dojrzałości, gdyż jest to warunek przyjęcia na studia, należy więc uznać, że M. G. odbył studia nielegalnie, zatem wyłudził zaliczenia i egzaminy, natomiast zdanie egzaminu dojrzałości po ukończeniu studiów (świadectwo M. G. otrzymał 6 czerwca 2007 r.) nie ma wpływu na ocenę co do legalności odbytych studiów.
Natomiast co do zarzutów M. G., Rektor podkreślił, iż miał on możliwość zapoznania się z dokumentami sprawy, składał wnioski, był pouczony o prawach, a termin wydania decyzji był na jego wniosek kilkakrotnie przesuwany, nadto nie było podstaw do umorzenia postępowania z powodu przedawnienia, gdyby doszło do kasacji wyroku sądu karnego, gdyż z treści skargi kasacyjnej wynika, że zarzut dotyczył przedawnienia karalności, ale nie popełnienia czynu, natomiast kwestia odmowy zawieszenia postępowania wznowieniowego o nadanie tytułu zawodowego została rozstrzygnięta przez Naczelny Sąd Administracyjny, który uznał odmowę za zgodną z prawem.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu, M. G. podniósł zarzuty takie jak w postępowaniu administracyjnym, a oddalając ją, Sąd podzielił argumentację Rektora, stwierdzając, że w stanie sprawy zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., a decyzja odpowiada art. 151 § 2 w związku z art. 146 k.p.a., natomiast zarzuty skargi co do naruszenia art. 10 k.p.a. są nieuzasadnione, bowiem z akt wynika, że prawa skarżącego w postępowaniu administracyjnym nie zostały naruszone, także nietrafny jest zarzut naruszenia art. 105 § 1 k.p.a., gdyż skarżący nie wykazał, aby kasacja została wywiedziona, nadto prośba o jej wniesienie wskazuje, iż chodzi o przedawnienie karalności, a nie popełnienia czynu.
Reprezentowany przez radcę prawnego, M. G. wniósł skargę kasacyjną od wyroku domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania i zarzucając:
- I. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2012 r., poz. 572) poprzez przyjęcie, że strona skarżąca nie spełnia warunków rekrutacji na uczelnię, podczas gdyby postępowanie administracyjne zakończone decyzją nr [...] było prowadzone prawidłowo to naruszenia tych warunków by nie było,
- II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- – naruszenie przepisów prawa procesowego, art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż w sprawie zaistniały "fałszywe" dowody, w oparciu o które została wydana decyzja Komisji Egzaminacyjnej Wydziału [...] z dnia [...] października 2001 r., podczas gdy dowodów takich nie byłoby, gdyby doszło do kasacji wyroku Sadu Okręgowego IX Wydziału Karnego Odwoławczego w Kielcach, sygn. akt [...],
- – naruszenie prawa procesowego art. 10 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ wydając decyzję bez zawiadomienia strony o możliwości zapoznania się z materiałami zebranymi w sprawie i bez wyznaczenia terminu tego zapoznania, nie naruszył zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania,
- – naruszenie prawa procesowego art. 8, 9 k.p.a. poprzez narażenie władzy publicznej na brak zaufania ze strony obywateli.
Odpowiadając na skargę, Rektor Uniwersytetu Technologiczno-Humanistycznego wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, jako nieposiadająca usprawiedliwionych podstaw. Postawiono w niej zarzuty zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego, przy czym w istocie są one takie same jak stawiane w całym postępowaniu, tak administracyjnym, jak i sądowoadministracyjnym.
Jako pierwszy postawiony został zarzut naruszenia art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2012 r., poz. 572), dalej "Prawo o szkolnictwie". Zdaniem skarżącego naruszenie tego przepisu przez Wojewódzki Sąd polegało na jego błędnej wykładni. Błędnej wykładni Sąd dokonał, jak podkreśla skarżący, na skutek przyjęcia, że postępowanie administracyjne wykazało, że nie spełnił on warunków rekrutacji, podczas gdy było ono przeprowadzone nieprawidłowo. Zarzut zatem w istocie dotyczy nie tyle błędu Sądu w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 Prawa o szkolnictwie, ile niewłaściwej oceny postępowania administracyjnego, gdyż to ono miało być przeprowadzone niewłaściwie.
Zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 1 Prawo o szkolnictwie do odbywania studiów może być dopuszczona osoba, która ma świadectwo dojrzałości, zatem spełnienie tego warunku, tj. posiadania świadectwa dojrzałości pozwala ubiegać się o przyjęcie na studia. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, iż Wojewódzki Sąd przepis ten wyłożył właśnie w ten sposób, nadto uznał, że warunku tego przy przyjęciu na studia skarżący nie spełniał, bowiem przedstawione przez niego świadectwo dojrzałości było fałszywe. Takiemu rozumieniu tego przepisu przez Sąd nie można zarzucić błędnej wykładni. Nadto wniosek co do fałszywości świadectwa dojrzałości Sąd wyprowadził z materiału dowodowego sprawy, a nie budzi on żadnych wątpliwości, bowiem fałszerstwo zostało udowodnione w postępowaniu przed sądem powszechnym, co dokumentują wyroki wydane w postępowaniu karnym.
Zarzut naruszenia art. 169 ust. 1 pkt 1 Prawa o szkolnictwie jest w istocie tożsamy, a przynajmniej ściśle związany z zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., co sprowadza się do tego, że gdyby doszło do kasacji wyroku karnego nie byłoby dowodu, mającego świadczyć o niespełnieniu warunku, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 Prawa o szkolnictwie, a co za tym idzie podstawy do wznowienia postępowania w sprawie nadania tytułu zawodowego inżyniera, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodzić można się ze skarżącym, że gdyby zostały uchylone wyroki karne to mogłoby się okazać, że nie było fałszerstwa, jednak podkreślić należy, że taka sytuacja nie miała miejsca w sprawie. Przecież skarżący w ogóle nie wykazał, iżby skarga kasacyjna od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z [...] listopada 2009 r. sygn. akt [...] została wniesiona, zatem aby wyroki w sprawie karnej zostały uchylone.
W stanie, jaki miał miejsce w sprawie wykazane zostało, że świadectwo dojrzałości zostało sfałszowane, co z prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego wynikało, zaś stosownie do art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", ustalenia takiego wyroku wiążą sąd administracyjny co do popełnienia przestępstwa. W takiej sytuacji Wojewódzki Sąd miał pełne podstawy do stwierdzenia, że zaistniała przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., a we wznowionym postępowaniu wykazano, że skarżący nie spełnił warunku niezbędnego do ubiegania się o przyjęcie na studia, przewidzianego art. 169 ust. 1 pkt 1 Prawa o szkolnictwie.
Zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. był podnoszony przez skarżącego w całym postępowaniu administracyjnym, sądowoadministracyjnym i w skardze kasacyjnej. O ile nie można odmówić skarżącemu konsekwencji w stawianiu tego zarzutu, o tyle nie można go podzielić. Akta sprawy przeczą temu, bowiem wynika z nich, że prawa skarżącego w postępowaniu, o których mowa w tym przepisie, były zachowane i miał zapewnioną możliwość brania czynnego udziału w postępowaniu, z czego korzystał.
Trudno też zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 8 i 9 k.p.a., gdyż, jak powiedziano wyżej, postępowanie Rektora Uniwersytetu Technologiczno-Humanistycznego w Radomiu było zgodne z zasadami w tych przepisach wyrażonymi, co potwierdzają akta sprawy. Z akt tych, jak wskazano wyżej, wynika, że skarżący z praw swoich w pełni korzystał.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a.