Uzasadnienie
Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, skarżący - Wójt Gminy w [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Głównego Geodety Kraju w przedmiocie wpisu do ewidencji gruntów.
Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej: P.p.s.a.) Sąd wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot, którym według § 1 wyżej wspomnianego przepisu jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawowo przyznano takie uprawnienie (art. 50 § 2 powołanej ustawy).
Zgodnie z zasadą ukształtowaną w orzecznictwie, organ administracji publicznej - który z mocy przepisów prawa został powołany do rozstrzygania w sprawie w I instancji - nie ma uprawnienia do kwestionowania, w trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, rozstrzygnięcia wydanego przez organ II instancji (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r. - OSP 1/03 oraz wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r. - sygn. akt: OSK 1017/04).
W sprawie niniejszej skarga została wniesiona przez Wójta Gminy w [...], który wydał decyzję jako organ I instancji w dniu [...], którym to odmówił dokonania w ewidencji gruntów i budynków obrębu ewidencyjnego [...] wpisu Zarządu Spółki dla Zagospodarowania Wspólnoty Gruntowej i Leśnej w [...]. Należy zatem uznać, iż gmina, której organ wydał decyzję w sprawie w I instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a skarga taka podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2006 r. złożył Wójt Gminy [...], wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 50 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm./ poprzez przyjęcie że skarżący -jako organ administracji publicznej, który wydał decyzję w sprawie w I instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego - co wynika z błędu w ustaleniach faktycznych - tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Jak podniesiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w rozpoznawanej sprawie Wójt Gminy [...] nie występuje w roli organu administracji publicznej powołanego do rozstrzygania w sprawie w I instancji. Organem takim jest Starosta [...] który wydał w I instancji w dniu [...] decyzję znak: [...] odmawiającą dokonania wpisu do ewidencji gruntów i budynków członków zarządu Spółki dla zagospodarowania wspólnoty gruntowej i leśnej w [...]. Wójt Gminy [...] występuje natomiast w sprawie w charakterze strony, bowiem z mocy art. 23 ustawy z dnia 23.06.1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych / Dz. U. z 1963 r. Nr 28 poz. 169 ze zm./ jest organem sprawującym nadzór nad działaniem Spółki dla zagospodarowania wspólnoty gruntowej i leśnej w [...], która zarządza Wspólnotą gruntową i leśną w [...].
Wójt Gminy [...] posiada interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie wpisu do ewidencji gruntów i budynków składu osobowego zarządu Spółki dla zagospodarowaniu wspólnoty gruntowej i leśnej w [...]. Wynika to zarówno z faktu wykonywania przez niego nadzoru nad działalnością Spółki, a także tego, że Wójt jest organem, który na mocy art. 25 ust.2 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych i leśnych wyznaczył zarząd przymusowy Spółki spośród osób nie będących jej członkami, czym pozbawił dotychczasowych członków zarządu prawa wykonywania ich funkcji oraz mandatu do reprezentacji Spółki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 -3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika Wójta Gminy [...] powyższe wymogi przewidziane dla tego rodzaju środka zaskarżenia spełnia. Skarga ta oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia przepisów postępowania - art. 50 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.
Skarga kasacyjna jest uzasadniona.
Jak wynika z akt sprawy, Wójt Gminy [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] odmówił dokonania w ewidencji gruntów i budynków obrębu ewidencyjnego [...] wpisu Zarządu Spółki dla Zagospodarowania Wspólnoty Gruntowej i Leśnej w [...]. Nieważność powyższej decyzji stwierdził Główny Geodeta Kraju decyzją z dnia [...] Nr [...].
Przy ponownym rozpoznaniu tej sprawy Wójt Gminy [...] - który prowadził sprawy z zakresu ewidencji gruntów i budynków w oparciu o porozumienie z 1 grudnia 1994 r. zawarte między Kierownikiem Urzędu Rejonowego w [...] a Zarządem Gminy [...] - nie orzekał już w niej jako organ I instancji. Organem tym był Starosta [...] wyznaczony postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] do załatwienia przedmiotowej sprawy. Starosta [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] odmówił dokonania wpisu w ewidencji gruntów i budynków Zarządu Spółki dla Zagospodarowania Wspólnoty Gruntowej i Leśnej w [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] Nr [...]. Główny Geodeta Kraju decyzją z [...] Nr [...] stwierdził nieważność wyżej wymienionych decyzji organów obu instancji. Następnie organ ten postanowieniem z [...] Nr [...] stwierdził niedopuszczalność wniosku Wójta Gminy [...] o ponowne rozpoznanie sprawy.
Jak wynika z powyższego skróconego przebiegu niniejszej sprawy w pierwszej instancji w tej sprawie orzekał Starosta [...]. Nie można zatem podzielić poglądu wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż z uwagi na to, że Wójt Gminy [...] wydawał decyzję jako organ I instancji nie ma on legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność Głównego Geodety Kraju. Zaskarżone postanowienie Sądu I instancji podlega więc uchyleniu jako oparte o błędne ustalenia faktyczne. Winien natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny poczynić ustalenia czy Wójt Gminy [...] w świetle przedstawionej przezeń w skardze do WSA argumentacji posiada interes prawny w rozumieniu art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie.
Z tego względu na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.