Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/Ol 587/10 oddalił skargę A.Z. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania w związku z wydaniem niewłaściwego świadectwa służby.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w O. decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w B. z dnia [...] lutego 2010 r. wydaną na podstawie art. 44 ust 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz.U. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) i § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 stycznia 2003 r. w sprawie świadectw służby funkcjonariuszy Służby Więziennej, którą to decyzją odmówiono A.Z. przyznania odszkodowania w związku z wydaniem niewłaściwego świadectwa służby.
W uzasadnieniu decyzji podał, że w związku ze zwolnieniem A.Z. ze Służby Więziennej z dniem 23 maja 2009 r. w dniu 22 maja 2009 r. wydano mu świadectwo służby. W powyższym świadectwie służby popełniono błąd pisarski, polegający na nieprawidłowym wpisaniu daty rozpoczęcia przez niego pełnienia służby w Służbie Więziennej, gdyż zamiast dnia 1 maja 1998 r., omyłkowo wpisano dzień 16 sierpnia 1978 r. W związku z powyższym zgodnie z § 5 ust. 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 stycznia 2003 r. w sprawie świadectw służby funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz.U. Nr 13, poz. 136) błąd pisarski sprostowano w drodze postanowienia i w dniu 6 lipca 2009 r. wydano mu prawidłowe świadectwo służby.
Wnioskiem z dnia 2 lipca 2009 r. A.Z. wystąpił o przyznanie odszkodowania za wydanie niewłaściwego świadectwa służby, które w jego ocenie skutkowało odmową przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych i pozbawiło go należnych świadczeń pieniężnych. Tymczasem z informacji uzyskanej z Powiatowego Urzędu Pracy w B. wynika, że pomimo przedstawienia nieprawidłowego świadectwa służby został on z dniem zgłoszenia w Urzędzie Pracy, tj. z dniem 25 czerwca 2009 r., zarejestrowany jako osoba bezrobotna. Natomiast podstawą odmowy przyznania mi zasiłku dla bezrobotnych był fakt dyscyplinarnego zwolnienia go ze służby w Służbie Więziennej (art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy).
W związku z powyższym, organ uznał, że omyłka pisarska zawarta w świadectwie służby nie miała negatywnego skutku na zarejestrowanie A. Z. jako osoby bezrobotnej i nie spowodowała żadnej szkody w postaci pozbawienia zasiłku dla bezrobotnych, a tym samym prawa do otrzymania należnych świadczeń pieniężnych.
Ponadto Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w O. stwierdził, że organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie decyzji zgodnie z prawem, w szczególności zapewnił stronie prawo do czynnego udziału w toku postępowania. Podkreślił, że mimo prawidłowego pouczenia, strona nie brała czynnego udziału w postępowaniu, a w wyznaczonym przez organ pierwszej instancji terminie nie zgłosiła żadnych wniosków czy materiałów dowodowych w sprawie. Przed wydaniem przez organ decyzji administracyjnej nie wyraziła również woli zapoznania się z materiałami postępowania i wypowiedzenia się.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A.Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, w której zarzucił, że organy nie ustaliły treści jego żądania zawartego w wniosku z dnia 2 lipca 2009 r., a było to niezbędne, aby podjęte rozstrzygnięcie odpowiadało zgłoszonemu żądaniu. Ponadto organy obu instancji nie wyjaśniły, okoliczności faktycznych i prawnych, które uzasadniały odmowę przyznania odszkodowania. W szczególności nie ustaliły, czy na skutek wydania niewłaściwego świadectwa służby poniósł on szkodę i wszechstronnie nie rozważyły stanu faktycznego sprawy, albowiem ograniczyły się tylko do kwestii jego rejestracji jako osoby bezrobotnej. Zdaniem skarżącego, powyższe wskazuje, że rozstrzygnięcie sprawy dotyczy innego przedmiotu, niż ten, w którym wszczęto postępowanie administracyjne. Skarżący wskazał ponadto, że organy obu instancji powinny były najpierw wykazać, czy poniósł on szkodę wskutek wydania niewłaściwego świadectwa służby, a następnie zająć stanowisko co do podstaw faktycznych i prawnych możliwości wypłaty odszkodowania. Brak takich rozważań w uzasadnieniach decyzji obu organów narusza art. 107 § 3 K.p.a. W ocenie skarżącego, rozważenia wymagała również okoliczność wydania drugiego, prawidłowego świadectwa służby, gdyż oba świadectwa są prawnie wiążące. Ponadto, zdaniem skarżącego, skoro organ odwoławczy zarzucił mu, że nie brał udziału w postępowaniu i nie zgłosił dowodów, to powinien był uchylić decyzję organu pierwszej instancji i zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a. w zw. z art. 61 § 1 K.p.a. umorzyć postępowanie w sprawie, gdyż wobec wskazanych zaniechań strony sprawa stała się bezprzedmiotowa.
Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w O. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W uzasadnieniu wyroku wskazał, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja, którą odmówiono skarżącemu przyznania odszkodowania w związku z wydaniem niewłaściwego świadectwa służby. Odwołując się do treści § 7 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 stycznia 2003 r. w sprawie świadectw służby funkcjonariuszy Służby Więziennej podał, że organy administracji były zobowiązane do zbadania, czy skarżącemu wydano niewłaściwe świadectwo i czy ta okoliczność skutkowała wyrządzeniem mu szkody. Warunkiem niezbędnym do przyznania odszkodowania w tym zakresie jest bowiem istnienie szkody poniesionej z powodu niewydania w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa służby. Podkreślił, że dla uwzględnienia roszczenia odszkodowawczego konieczne jest wykazanie związku przyczynowego pomiędzy powyższymi przesłankami (niewydanie świadectwa w terminie lub wydanie świadectwa niewłaściwego) a powstałą po stronie funkcjonariusza szkodą. Samo bowiem zaistnienie szkody, która nie jest bezpośrednim wynikiem niewydania w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa, nie uzasadnia przyznania odszkodowania.
Sąd pierwszej instancji podał, że w sprawie jest niesporne, że w świadectwie służby z dnia 22 maja 2009 r. błędnie podano dzień, od którego skarżący pełnił służbę w Służbie Więziennej, gdyż wpisano, że pełnił on służbę od dnia 16 sierpnia 1978 r., zamiast od dnia 1 maja 1998 r. Powyższe świadectwo służby zostało sprostowane postanowieniem z dnia 6 lipca 2009 r., wydanym na podstawie § 5 ust. 8 cytowanego rozporządzenia, a skarżącemu wydano prawidłowe świadectwo służby.
We wniosku z dnia 2 lipca 2009 r. zawierającym żądanie wydania decyzji w przedmiocie odszkodowanie za wydanie nieprawidłowego świadectwa służby skarżący podał, że wydanie niewłaściwego świadectwa służby spowodowało, że odmówiono mu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, nie ustalono jego wysokości i okresu pobierania zasiłku. W związku z powyższym, zażądał zrekompensowania poniesionej szkody i wydania decyzji o odszkodowaniu z tego tytułu, gdyż na skutek wydania niewłaściwego świadectwa służby pozbawiony został świadczeń pieniężnych, a zatem tym działaniem wyrządzono mu szkodę.
W ocenie, Sądu pierwszej instancji organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że świadectwo służby z dnia 22 maja 2009 r. w rozumieniu § 7 ust. 1 cytowanego rozporządzenia było świadectwem niewłaściwym. Prawidłowo wywiodły, że skarżący upatrywał istnienia szkody związanej z powyższym faktem w odmowie przyznania mu przez właściwy organ administracji prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia zarejestrowania się w Powiatowym Urzędzie Pracy w B., tj. od dnia 25 czerwca 2009 r. A zatem zarzut skargi dotyczący braku ustaleń co do faktycznej treści wniosku skarżącego jest bezzasadny. Podkreślił, że nie można skutecznie zarzucać organom administracji, że ograniczyły się do rozważań dotyczących szkody rozumianej jako odmowa przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia zarejestrowania się skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy w B., skoro ani w postępowaniu administracyjnym, ani w skardze nie wywiódł on, na czym miałaby polegać szkoda "w szerokim jej rozumieniu", tj. szkoda inna niż ta, która została przez niego określona we wniosku z dnia 2 lipca 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził, że skoro skarżący wskazał jako szkodę wyłącznie odmowę przyznania mu prawa do zasiłku od dnia 25 czerwca 2009 r. (odmowa przyznania, nieustalenie wysokości i okresu pobierania zasiłku), to należało zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy wydaniem niewłaściwego świadectwa służby a tak rozumianą szkodą. Organy administracji nie miały natomiast obowiązku zbadać, czy zaistniała inna szkoda, skoro sam zainteresowany jej nie wskazał ani we wniosku wszczynającym postępowanie, ani w toku postępowania w sprawie.
Sąd pierwszej instancji podał, że z pisma Powiatowego Urzędu Pracy w B. z dnia 13 sierpnia 2009 r. wynika, że skarżący zgłosił się do rejestracji w tym urzędzie w dniu 25 czerwca 2009 r. przedstawiając świadectwo ukończenia szkoły oraz świadectwo pełnienia służby w Areszcie Śledczym w B. Błędna data początku pełnienia służby nie skutkowała odmową rejestracji i po uprzednim sprostowaniu świadectwa pracy, na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), skarżący został uznany za osobę bezrobotną z dniem 25 czerwca 2009 r. Natomiast, na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 3 powołanej wyżej ustawy odmówiono mu, przyznania prawa do zasiłku z uwagi na rozwiązanie stosunku służbowego z jego winy w okresie 6 miesięcy przed dniem zarejestrowania się. Prawo to zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 3 tej ustawy, przysługiwać będzie po upływie 180 dni od dnia zarejestrowania, tj. od dnia 23 grudnia 2009 r., do dnia 25 czerwca 2010 r., o ile nie zajdą okoliczności powodujące jego utratę. Ponadto Powiatowy Urząd Pracy podał, że po upływie okresu oczekiwania zostanie wydania odrębna decyzja w przedmiocie prawa do zasiłku.
W związku z powyższym, Sąd pierwszej instancji zaaprobował stanowisko organów obu instancji, że w stanie faktycznym sprawy nie zaistniał związek przyczynowy pomiędzy wydaniem skarżącemu niewłaściwego świadectwa służby, a odmową przyznania mu prawa do zasiłku od dnia 25 czerwca 2009 r. W konsekwencji uznał, iż skoro skarżący nie wykazał, a przeprowadzone postępowanie dowodowe nie potwierdziło tezy, że w wyniku posiadania niewłaściwego świadectwa, poniósł on szkodę, to zarzut naruszenia § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia nie jest zasadny.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut skarżącego, że organy nie poinformowały go i nie pouczyły o swoim stanowisku w sprawie oraz nie wskazały zebranych materiałów i dowodów. Tymczasem z zawiadomienia z dnia 21 stycznia 2010 r. wynika, że organ pierwszej instancji poinformował skarżącego, iż zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a. może on brać czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów, a w terminie 7 dni od dnia otrzymania tego zawiadomienia może zgłosić wnioski, uwagi i dowody w sprawie oraz zapoznać się z aktami sprawy. W ocenie Sądu pierwszej instancji skoro skarżący z tego uprawnienia nie skorzystał, to nie może skutecznie zarzucać, że nie dysponował on wiedzą o zgromadzonych w sprawie dowodach. Przy czym wyjaśnił, że nie można wywieść obowiązku organu administracji informowania strony, przed wydaniem decyzji w sprawie, o zajmowanym stanowisku i treści przyszłego rozstrzygnięcia. Z treści art. 104 i art. 110 K.p.a. wynika bowiem, że to decyzja administracyjna rozstrzyga o istocie sprawy i wiąże organ administracji, który nie może już zmienić zajętego i zawartego w decyzji stanowiska (za wyjątkiem wszczęcia jednego z trybów nadzwyczajnych zmiany decyzji).
Sąd pierwszej instancji za niezasadny uznał także zarzut niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Wskazał, iż zarzut ten sprowadzał się w zasadzie do ogólnikowych wywodów na temat. art. 7 – art. 9, art. 11 i art. 77 § 1 K.p.a., a skarżący zarzucając brak ustaleń w sprawie nie wyjaśnia, w czym – poza odmową przyznania zasiłku – upatruje powstanie szkody będącej wynikiem wydania nieprawidłowego świadectwa służby, ani jakie okoliczności i dowody w sprawie zostały przez organy administracji pominięte.
Ponadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyjaśnił, że art. 105 § 1 K.p.a. obliguje organ do umorzenia postępowania w przypadku ustalenia, że postępowanie jest bezprzedmiotowe, czyli brak jest przedmiotu postępowania administracyjnego. Przy czym, od bezprzedmiotowości postępowania należy odróżnić bezzasadność żądania strony spowodowaną np. niezgłoszeniem żadnych dowodów potwierdzających stanowisko strony danego postępowania. Brak przesłanek do uwzględnienia żądania strony nie czyni zatem postępowania administracyjnego bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. i nie oznacza, że postępowanie takie nie powinno być prowadzone. Dopiero wynik tego postępowania pozwala na ocenę zasadności wniosku strony, a zatem wbrew stanowisku skarżącego, niezgłoszenie przez niego dowodów w rozpoznawanej sprawie nie mogło skutkować umorzeniem postępowania.
Sąd pierwszej instancji za nietrafne uznał takie stanowisko skarżącego, iż szkoda została wyrządzona wydaniem dwóch świadectw służby wobec czego organy administracji przy rozpoznawaniu wniosku powinny były uwzględnić tę okoliczność. Wskazał, że drugie świadectwo służby zawiera prawidłową treść i jako takie nie mogło spowodować powstania szkody, a skutki wydania niewłaściwego świadectwa służby były badane w sprawie w zakresie wskazanym przez skarżącego we wniosku. Przy czym wyjaśnił, że skoro postanowieniem z dnia 6 lipca 2009 r. świadectwo sprostowano, to w obrocie prawnym nie funkcjonuje już świadectwo z błędną treścią.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził wprawdzie, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie w pełni odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a., to jednak zaskarżona decyzja, pomimo dość zwięzłego uzasadnienia, odpowiada prawu, zaś samo naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. polegające nie tyle na braku uzasadnienia, ile na jego lakoniczności, przy prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego, nie stanowi przesłanki do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej P.p.s.a.).
Ponadto Sąd pierwszej instancji odwołując się do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 61 § 1 i § 4 K.p.a. uznał, że nie było potrzeby zawiadamiania skarżącego przez organ pierwszej instancji, o wszczęciu postępowania z urzędu w sprawie odszkodowania, gdyż postępowanie to zostało zainicjowane wnioskiem strony z dnia 2 lipca 2009 r. Okoliczność ta nie miała jednak wpływu na sposób prowadzenia postępowania i nie skutkowała negatywnymi dla skarżącego konsekwencjami. Zapewniono mu bowiem możliwość czynnego udziału w postępowaniu, informując w zawiadomieniu o przysługujących mu jako stronie uprawnieniach procesowych.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł A.Z. reprezentowany przez adwokata i zaskarżając go w całości zarzucił naruszenie:
- art. 151 w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi, w sytuacji, gdy obowiązkiem Sądu pierwszej instancji było stwierdzenie nieważności decyzji odwoławczej i poprzedzającej decyzji organu pierwszej instancji z powodu naruszenia art. 7, 8, 15, 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 w zw. z art. 104 § 1 i 2 K.p.a. na skutek art. 110 K.p.a., bowiem przed wydaniem zaskarżonych decyzji w postępowaniu administracyjnym nie przeprowadzono dokładnie ustalenia i rozważenia stanu faktycznego sprawy skutkującego wydaniem prawidłowej decyzji, co wynika niezbicie z dowodów aktowych i co powinno stanowić zasadność uwzględnienia skargi poprzez zastosowanie art. 145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W ocenie autora skargi kasacyjnej, skoro w sprawie brak było właściwej procedury postępowania i należytego jej rozstrzygnięcia, to nie sposób ocenić, czy dokonano prawidłowego oszacowania faktów sprawy i użytej podstawy prawa. Wobec tego Sąd pierwszej instancji wadliwie wykonał swój ustrojowy obowiązek kontroli decyzji administracyjnej pod względem zgodności z prawem, wynikający z art. 1 § 2 ustawy – Prawa o ustroju sądów administracyjnych oraz z art. 3 § 2 P.p.s.a., co ma istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem zaskarżone decyzje nie spełniają wymogów prawa. Oznacza to, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 151 P.p.s.a;
- art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. P.p.s.a. w zw. z art. 7, 8,15, 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 K.p.a. w zw. z art. 139 K.p.a. w zw. z art. 104 § 1 i 2 i art. 110 K.p.a. wobec nieuwzględnienia skargi w sytuacji, gdy zaskarżone decyzje nie wyjaśniały – zgodnie ze słusznym interesem strony i prawidłowym uzasadnieniem – dlaczego organ pierwszej instancji wydał zaskarżoną decyzję powtórnie na podstawie dowodów i dokonanej analizy będących podstawą uchylonej decyzji oraz dlaczego nie dostosował się do wymogów stawianych decyzją organu odwoławczego. W zakresie zarzutu naruszenia art. 110 K.p.a. w zw. z art. 104 § 1 i 2 K.p.a., podał, że w zw. z decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. znak: [...] organ był zobligowany do przeprowadzenia z urzędu nowego postępowania i wydania nowego rozstrzygnięcia. W ocenie skarżącego organ nie dokonał nowych właściwych i zgodnych z zakresem żądania strony ustaleń i analiz co jest równoznaczne z naruszeniem art. 15 K.p.a. w zw. z art. 110 K.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 w zw. z art. 139 K.p.a. W tej sytuacji obowiązkiem Sądu pierwszej instancji było zatem uchylenie zaskarżonych decyzji;
- art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., poprzez niewystarczające przedstawienie stanu sprawy i rzetelne dokonania ustaleń faktycznych sprawy i oceny zebranych w sprawie dowodów czym naruszono art. 3 § 1 P.p.s.a. W ocenie skarżącego Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej oceny zasadności zarzutów podnoszonych w jego skardze i w trakcie posiedzenia sądowego, co przyczyniło się do bezzasadnego oddalenia skargi wynikającego z błędnego założenia, że decyzja organu odwoławczego jest zgodna z prawem i odpowiada jego żądaniu. Wskazał, że sprawa została powtórnie zainicjowana już nie z wniosku skarżącego, lecz z urzędu w wyniku decyzji organu odwoławczego. W ocenie skarżącego Sąd pierwszej instancji nie badał legalności i prawidłowości zaskarżonych decyzji, lecz dokonywał ustalenia faktów i ich oceny, co było niedopuszczalne;
- art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 133 §1 tej ustawy oraz w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie przez Sąd pierwszej instancji istotnych dla wyniku sprawy kwestii dotyczących zarzutu naruszenia prawa art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. przez wadliwe przyjęcie, że w świetle faktycznie zaistniałej sytuacji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaś konkretna ocena wszystkich podniesionych zarzutów dałaby wynik odmienny od orzeczonego i mogłaby przyczynić się do właściwego wyjaśnienia sprawy i uchylenia decyzji.
Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania za obie instancje według norm przepisanych.
Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w O. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę kasacyjną podał, że organy zapewniły stronie skarżącej prawo czynnego udziału w postępowania administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzja, lecz z prawa tego skarżący nie skorzystał. Nie było również związku pomiędzy wydaniem nieprawidłowego świadectwa służby, a pozbawianiem skarżącego prawa do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż omyłka pisarska nie miała żadnego wpływu na ustalenie tego prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany podstawami (art. 174 P.p.s.a.) i wnioskami skargi (art. 176 P.p.s.a.). Zasada ta nie dotyczy jedynie nieważności postępowania (art. 183 § 2 P.p.s.a.), której w niniejszej sprawie się nie stwierdza. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej wadliwości zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji. Wprawdzie w przedmiotowej sprawie autor skargi kasacyjnej wskazał na art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., a więc obie podstawy kasacyjne to jednak jej analiza prowadzi do wniosku, że dotyczy ona jedynie zarzutu naruszenia przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Oznacza to, że między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi zachodzić związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego takiego naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie sposób się dopatrzeć.
W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzucanego naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, tj. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 15, 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 w zw. z art. 104 § 1 i 2 i art. 110 K.p.a.
W uzasadnieniu tego zarzutu przytoczono poglądy orzecznictwa i zarzucono, że w postępowaniu administracyjnym nie przeprowadzono dokładnie ustalenia i rozważenia stanu faktycznego sprawy, a więc nie można "ocenić, czy dokonano prawidłowego oszacowania faktów sprawy i użytej podstawy prawa". Zaskarżone decyzje nie wyjawiły zgodnie ze słusznym interesem strony i prawidłowym uzasadnieniem dlaczego nie dokonano nowych i zgodnych z zakresem żądania strony (odszkodowania) ustaleń i analiz, a organ odwoławczy nie dokonał należytej procedury o jakiej mowa w art. 15 K.p.a. w zw. z art. 110 K.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 K.p.a. w zw. z art. 139 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a.
Autor skargi kasacyjnej nie podjął jednak nawet próby wykazania, że powołane przez niego uchybienia w niniejszej sprawie mogły mieć istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla je w całości lub w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. natomiast art. 151 P.p.s.a. stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.
A zatem w przypadku oddalenia skargi – z czym mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie – Sądowi pierwszej instancji można zarzucić naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c tylko w przypadku, gdy Sąd ten stwierdził naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie spełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonej decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że skoro przedmiotem zaskarżenia była decyzja odmawiająca przyznania skarżącemu odszkodowania w związku z wydaniem mu w dniu 22 maja 2009 r. niewłaściwego świadectwa służby, a jako szkodę wskazał on wyłącznie odmowę przyznania mu przez Powiatowy Urząd Pracy w B. zasiłku dla bezrobotnych od dnia 25 marca 2009 r. (odmowa przyznania, nieustalenie wysokości i okresu pobierania tego zasiłku) to obowiązkiem organów było zbadanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy wydaniem niewłaściwego świadectwa służby, a tak określoną szkodą. Oznacza to, że organy administracji wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej nie musiały badać, czy zaistniała inna ewentualnie szkoda, skoro skarżący jej nie wskazał. Zauważyć należy, iż skarżący mimo przedstawienia w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. świadectwa służby z błędną datą początku służby został z dniem 25 czerwca 2009 r. zarejestrowany jako osoba bezrobotna, natomiast podstawą odmowy przyznania mu zasiłku dla bezrobotnych był sposób zwolnienia go ze służby więziennej – z powodu wymierzenia mu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Stosownie do treści art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy spowodował rozwiązanie stosunku służbowego bez wypowiedzenia. A zatem omyłka pisarska w wydanym świadectwie służby, następnie sprostowana, nie spowodowała skarżącemu szkody.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia powołanych przepisów za niezasadny.
Odnosząc się do kolejnego zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 15, 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 K.p.a. w zw. z art. 139 K.p.a. w zw. z art. 104 § 1 i 2 K.p.a. stwierdzić należy, iż jest on nietrafny. Uchylenie decyzji z powodu naruszenia prawa materialnego jako sposób rozstrzygnięcia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a może nastąpić, gdy to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć związek przyczynowy między treścią ukształtowaną w decyzji stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego z naruszeniem norm prawa materialnego.
Stosownie do § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 stycznia 2003 r. w sprawie świadectw służby funkcjonariuszy służby więziennej (Dz.U. Nr 13, poz. 136) funkcjonariuszowi, któremu wyrządzono szkodę wskutek nie wydania w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa służby, odszkodowanie przyznaje się albo odmawia jego przyznania, w drodze decyzji, od której przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo zaaprobował stanowisko organów, które odmawiając skarżącemu przyznania odszkodowania, o którym mowa w tym przepisie stwierdziły, że pomiędzy wydaniem skarżącemu niewłaściwego świadectwa służby, a odmową przyznania mu zasiłku dla bezrobotnych nie istniał związek przyczynowy i nie poniósł on szkody.
Wobec niespełnienia przesłanek warunkujących przyznanie odszkodowania za wydanie niewłaściwego świadectwa służby jego odmowa wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej nie stanowiła naruszenia § 7 cyt. rozporządzenia.
Oceniając kolejny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. i art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. uznać należy, iż jest on nietrafny, gdyż nie znajduje oparcia w aktach sprawy.
Wyjaśnić należy, że zarzut naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas, gdy skarżący wykaże konkretne zdarzenia, których sąd nie uwzględnił – oraz ich wpływ na wynik sprawy.
Z kolei art. 141 § 4 P.p.s.a. określa przedmiotowy zakres uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego. Stosownie do treści tego przepisu uzasadnienie powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu faktycznego sprawy, zarzutów podnoszonych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
W uzasadnieniu wyroku uwzględniającego skargę należy dodatkowo zamieścić także wskazania co do dalszego postępowania.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie nie naruszył art. 141 § 4 P.p.s.a., gdyż pisemne motywy zaskarżonego wyroku odpowiadają konstrukcji prawidłowego uzasadnienia. Zawierają niezbędne elementy określone w powołanych przepisach. Sąd pierwszej instancji szczegółowo przedstawił stan sprawy i przeanalizował zarzuty zawarte w skardze konfrontując je z ustaleniami organu i materiałem dowodowym sprawy. Ocenił treść przepisów stosowanych w niniejszej sprawie oraz dokonał ich właściwej wykładni w powiązaniu z analizowanym stanem faktycznym. Ponadto wskazał i wyjaśnił podstawę swego rozstrzygnięcia o oddaleniu skargi.
Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie jest odmienne od prezentowanego przez autora skargi kasacyjnej nie oznacza, że uzasadnienie nie odpowiada wymogom ustawowym.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.