Postanowienie NSA z 28 lipca 2015 r., I OSK 1815/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 28 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w Sopocie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 786/14 o odrzuceniu skargi [...] S.A. z siedzibą w Sopocie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania

Sprawa

w sprawie opłaty adiacenckiej postanawia oddalić skargę kasacyjną

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 13 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę spółki [...] S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż zarządzeniami z dnia 5 grudnia 2014 r. skarżąca wezwana została do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez jej podpisanie, ewentualnie nadesłanie podpisanej skargi oraz do złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (KRS), także do uiszczenia wpisu sądowego, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia wniesionego środka zaskarżenia. Zarządzenia powyższe uznane zostały za doręczone Spółce w dniu 30 grudnia 2014 r., zatem termin do ich wykonania upłynął z dniem 7 stycznia 2015 r. (6 stycznia 2015 r., był dniem wolnym od pracy). W zakreślonym terminie Spółka nie uzupełniła żadnego z braków skargi, co powodowało konieczność jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 i art. 57 § 1 oraz art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.".

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła spółka [...] S.A. z siedzibą w Sopocie, prawidłowo reprezentowana, zarzucając Sądowi naruszenie:

1. art. 70 § 1 – 4, art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 i art. 57 § 1 oraz art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a. poprzez błędne uznanie za doręczone zarządzeń dnia 5 grudnia 2014 r., podczas gdy nie było podstaw do uznania zarządzeń za doręczone, jako że nie pozostawiono zawiadomienia o złożenia pisma, wraz z informacją o możliwości jego odbioru, w oddawczej skrzynce pocztowej lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń lub na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe,
2. art. 141 § 4 w zw. z art. 163 § 2 i art. 166 P.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia, na jakiej podstawie zarządzenia uznane zostały za doręczone.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 73 P.p.s.a., który reguluje kwestię tzw. doręczenia zastępczego, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w poprzedzających przepisach ustawy, składa się to pismo na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję lub na drzwiach mieszkania adresata. Po upływie tego terminu wino nastąpić kolejne zawiadomienie, a po bezskutecznym upływie kolejnego siedmiodniowego terminu pismo uważa się za skutecznie doręczone z upływem ostatniego dnia tego okresu. W przedmiotowej sprawie pismo, którym doręczone były Spółce zarządzenia dnia 5 grudnia 2015 r., awizowane było, z powodu nieobecności adresata, w dniu 16 grudnia 2014 r., a w dniu 24 grudnia 2014 r. awizo zostało ponowione. Ponieważ Spółka nie odebrała pisma w zakreślonym terminie, zostało ono zwrócone do Sądu i załączone do akt jako doręczone w dniu 30 grudnia 2014 r. Od tego też dnia rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków skargi, który upływał w dniu 6 stycznia 2015 r., który to dzień był dniem wolnym od pracy, zatem ostatnim dniem terminu był dzień 7 stycznia 2015 r. W terminie tym skarżąca nie wykonała żadnego z wezwań, zatem odrzucenie skargi było zasadne, a wydane w tym zakresie postanowienie odpowiadało prawu.

Jednocześnie podkreślić trzeba, iż Spółka w żaden sposób nie wykazała, aby doręczenie w trybie art. 73 P.p.s.a. w niniejszej sprawie było nieskuteczne. Szczególnie nie zostało przeprowadzone postępowanie reklamacyjne, którego wynik mógłby wskazać na ewentualne niezawiadomienie strony o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej. W tej sytuacji nie można uznać, aby skutecznie podważono prawidłowość doręczenia dokonanego w sprawie.

Nie można zgodzić się także, iż Sąd I instancji nie wyjaśnił w sposób dostateczny podstawy prawnej, na jakiej oparł swoje orzeczenie. Uzasadnienie postanowienia jest wprawdzie niezbyt obszerne, jednakże wskazano w nim najważniejsze okoliczności sprawy oraz normy, które legły u podstaw orzeczenia. Tym samym uznać należało, iż uzasadnienie postanowienia odpowiadało wymogom, jakie stawia art. 141 § 4 P.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.