Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt: VII SA/Wa 2675/16 oddalił skargę J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [..] września 2016 r., znak: [..] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego, z uwagi na stwierdzenie braku właściwości organu do rozpoznania sprawy.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji, bowiem przeprowadzenie postępowania administracyjnego po uprawomocnieniu się decyzji objętych wyrokiem może skutkować podjęciem czynności przez niewłaściwy organ, z naruszeniem bezwzględnie obowiązujących przepisów o właściwości miejscowej, co będzie skutkować nieważnością postępowania administracyjnego i spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) zwanej dalej p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z kolei z art. 193 p.p.s.a. wynika, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności możliwe jest także przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w razie wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę (zob. uchwała NSA z dnia16 kwietnia 2007 r., sygn. akt: I GPS 1/07).
Z konstrukcji przytoczonego przepisu wynika podstawowa cecha, którą powinien posiadać akt lub czynność, aby można było udzielić stronie skarżącej ochrony tymczasowej, tj. musi on być "wykonalny". Decyzja o umorzeniu postępowania administracyjnego nie mieści się w katalogu aktów nadających się do wykonania. Akt ten ze względu na jego naturę nie nadaje się do wykonania ani nie wymaga takiego wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt: II FZ 882/05). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.).
W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku stała się decyzja o umorzeniu postępowania administracyjnego. Decyzja taka nie obliguje skarżącego do jakiegokolwiek działania, nie nadaje również uprawnień, ale przede wszystkim jest aktem, który nie podlega wykonaniu. Jest to zatem rodzaj aktu indywidualnego - co należy podkreślić - nienoszącego znamion wykonalności, a więc nie może rodzić skutków, o których mowa w art. 61 § 3 w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy zaś wiązać wyłącznie z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.