Postanowienie NSA z 21 lutego 2024 r., I OSK 182/24

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 21 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku A.M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia

Sprawa

w sprawie ze skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 413/23 w sprawie ze skargi A. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 20 stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Skład

Sędzia NSA Monika Nowicka przewodniczący, sprawozdawca

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2023 r. oddalił skargę A. M. na postanowienie Samorządowego

Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 20 stycznia 2023 r. nr [...], którym organ uchylił postanowienie Wójta Gminy [...] z 25 listopada 2022 r. nr [...] ustalające koszty postępowania rozgraniczeniowego, w części dotyczącej podziału kosztów tego postępowania oraz terminu ich uiszczenia i orzekając co do istoty sprawy, kosztami postępowania w kwocie [...] zł obciążył jedynie skarżącego, ustalając jednocześnie termin ich uiszczenia.

Od w/w wyroku A. M. wniósł skargę kasacyjną, w której zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku podkreślał, iż wstrzymanie wykonalności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 20 stycznia 2023 r. jest konieczne z uwagi na jego trudną sytuację majątkową. Natychmiastowe wykonie postanowienia spowoduje bowiem, że utraci płynność finansową, gdyż nie jest w stanie wykonać postanowienia. Zostanie wyrządzona szkoda, która spowoduje uszczerbek w mieniu skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie zaś z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika zatem, że sąd może wstrzymać wykonanie aktu, jeżeli stwierdzi zajście chociaż jednej z dwóch przesłanek: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa powstania trudnych do odwrócenia skutków. Należy w tym miejscu jednocześnie podkreślić, że to na stronie skarżącej ciąży obowiązek wykazania, że w sprawie, w której domaga się wstrzymania wykonania danego aktu, występują przesłanki wynikające z powyższego przepisu.

W tym celu strona skarżąca winna zatem tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. Z uwagi na ocenny charakter przesłanek w przedmiocie wstrzymania wykonania danego aktu, sąd może pewne okoliczności, które wynikają z akt sprawy, wziąć pod uwagę z urzędu, co nie oznacza jednak, że jest zobowiązany poszukiwać za stronę argumentów na poparcie zgłoszonego przez nią żądania.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniosek skarżącego kasacyjnie nie zasługiwał na uwzględnienie. Strona nie wykazała bowiem w sposób dostateczny, że przesłanki dla zastosowania ochrony tymczasowej zostały spełnione. Przywołanie jedynie podstawy prawnej wstrzymania wykonania aktu, jak też samo stwierdzenie, że brak jego wstrzymania narazi skarżącego kasacyjnie na szkodę, która spowoduje uszczerbek w jego mieniu, nie jest wystarczającą podstawą do uwzględnienia wniosku. Twierdzenia skarżącego kasacyjnie dotyczące jego trudnej sytuacji materialnej nie zostały zaś poparte żadnymi dowodami umożliwiającymi składowi orzekającemu odniesienie się do tej kwestii. Rolą sądu nie jest natomiast wyręczanie wnioskodawcy i poszukiwanie za niego okoliczności, które przemawiałyby za zasadnością zastosowania ochrony tymczasowej. Skoro więc skarżący kasacyjnie wniosku o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia nie uzasadnił, to nie może oczekiwać, że Sąd udzieli jej ochrony tymczasowej.

Poza tym obowiązek zapłaty świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy, jest odwracalny, zatem w przypadku wyeliminowania przez sąd z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia obciążającego skarżącego kosztami postępowania rozgraniczeniowego, będzie on posiadał określone instrumenty prawne do ubiegania się o zwrot poniesionych kosztów.

Mając więc na uwadze powyższe okoliczności uznać należy, że brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.