Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 27 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 71/14 oddalił skargę M. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego.
Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:
Wójt Gminy [...], decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] odmówił przyznania zasiłku celowego w wysokości 6.000 zł. na pokrycie bieżących wydatków związanych z usunięciem strat poniesionych wskutek intensywnych opadów deszczu, które miały miejsce w maju i czerwcu 2010 r. oraz odmówił przyznania zasiłku celowego w wysokości do 100.000 zł wnioskowanego na pokrycie wydatków związanych z remontem domu położonego w miejscowości [...]. Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek skarżącej o przyznanie jej pomocy finansowej zgłoszony podczas przeprowadzania wywiadów środowiskowych. W uzasadnieniu organ wskazał, że gminna komisja do spraw szacowania szkód po dokonanych oględzinach budynku ustaliła, że uszkodzenia budynku nie powstały na skutek intensywnych opadów deszczu w maju i czerwcu 2010 r. Rysy znajdujące się na ścianie fundamentowej budynku w piwnicy, przy schodach wewnętrznych oraz na niektórych ścianach wewnętrznych związane są z wiekiem budynku, nieprawidłowym wykonaniem niektórych elementów budynku oraz niewłaściwym odprowadzeniem wody opadowej z dachu.
Istniejące rysy nie mają żadnego związku z opadami deszczu z przełomu maja i czerwca 2010 r. Stwierdzone pęknięcia budynku nie są "nowymi" uszkodzeniami i z pewnością powstały przed rokiem 2010 r. Ponadto komisja dokonując oględzin pomieszczeń parteru i piwnic nie stwierdziła zniszczeń, o których informowała wnioskodawczyni. Ustalono, że ściany i sufity zostały już pomalowane, odnowione po zdarzeniu. Nie stwierdzono także uszkodzeń dachu, widoczne były jedynie braki obróbki komina. W odległości 300 m od budynku nie stwierdzono także żadnych cech osuwiska. Brak związku przyczynowo-skutkowego, pomiędzy ulewami występującymi w miesiącu maju i czerwcu 2010 r., a stanem technicznym budynku użytkowanego przez skarżącą potwierdziła ekspertyza wykonana na zlecenie Wójta Gminy. Przedłożona przez stronę opinia na zlecenie właściciela budynku K. H. jest niewiarygodna w zakresie wskazanych w niej przyczyn istniejącego stanu technicznego budynku powiązanego z ulewnymi deszczami, które miały miejsce w maju i czerwcu 2010 r.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie wnioskowanego zasiłku. Odwołująca wskazała szereg przepisów procesowych, które jej zdaniem naruszył organ I instancji podejmując kwestionowaną decyzję.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium na wstępie uzasadnienia wskazało na cele pomocy społecznej i zasady jej przyznawania, a następnie wyjaśniło, że z ustaleń organu I instancji wynika, że skarżąca zamieszkuje w budynku jedynie w okresie wiosenno-letnim, gdyż w pozostałym okresie wyjeżdża i przebywa u swoich dzieci. Budynek stanowi własność syna, który nie mieszka w przedmiotowym budynku. W badanej sprawie organ dowiódł, że uszkodzenia budynku na remont którego domaga się zainteresowana pomocy w formie zasiłku celowego w wys. 6 tys. zł, jak i 100 tys. zł nie powstały na skutek klęski żywiołowej czy też ekologicznej, lecz w wyniku zaniedbań ze strony właściciela. W świetle powyższego brak jest podstaw do przyjęcia, że sytuacja życiowa jak i materialna wnioskodawczymi uzasadnia przyznanie wskazanej pomocy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, przy uwzględnieniu kosztów zastępstwa procesowego. Zarzuciła wyrokowi szereg naruszeń.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie wniosło o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę. Sąd wskazał, że stan faktyczny został ustalony prawidłowo. Sąd wskazał na sytuację życiową skarżącej oraz na podstawę prawną przyznania zasiłku celowego i stwierdził, że w sprawie nie zachodzi potrzeba przyznania tego zasiłku. Sąd zauważył, że nie bez znaczenia jest okoliczność, że dom w [...] nie jest jedynym miejscem zamieszkania skarżącej, a to powoduje, że niezbędne potrzeby związane z egzystowaniem we właściwych warunkach zapewniają jej dzieci, co zaznaczyła skarżąca w wywiadzie środowiskowym wskazując, że jest osobą z orzeczonym znacznym stopniem niepełnosprawności i nie może samodzielnie funkcjonować w domu w [...]. Skarżąca nie jest właścicielką ww. budynku. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wprawdzie wynika, że zachodzi potrzeba remontu budynku, jednakże nie jest to potrzeba, bez zaspokojenia której skarżąca nie może egzystować na normalnym poziomie.
Sąd stwierdził, że środki przeznaczone na pomoc osobom poszkodowanym powodzią i rozdysponowane w oparciu o art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej winny być przede wszystkim kierowane do osób które nie posiadają lokalu, gdzie koncentrowało się ich życie i nie posiadają lokalu, w którym mogą mieszkać na czas usuwania skutków powodzi Sprzeczny z treścią art. 40 ustawy byłby pogląd, że zasiłek winien być wypłacany każdemu, kto jest właścicielem, czy też zamieszkuje w budynku dotkniętym powodzią, a z okoliczności sprawy wynika, że zamieszkuje w innych miejscach poza nieruchomością objętą powodzią.
Od tego wyroku skarżąca złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego: art. 39 ust. 1 i 2 oraz art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuzasadnionym dokonaniu kontroli legalności zaskarżonej decyzji i ustalonego stanu faktycznego w oparciu o te przepisy w sytuacji gdy art. 39 ust. 1 i 2 ups. dotyczy zasiłku celowego dla zabezpieczenia niezbędnej potrzeby bytowej, a art. 40 ust. 2 ups zasiłku przyznawanego w wypadkach klęski żywiołowej lub ekologicznej, natomiast z akt sprawy (w szczególności z wywiadu środowiskowego z dnia 9 lipca 2013 r.) wyraźnie wynika, że skarżąca wyrażała wolę ubiegania się o zasiłek celowy w związku ze zdarzeniem losowym, a więc w oparciu o przepis art. 40 ust. 1 ups, regulujący odrębny od określonego w art. 39 ups, rodzaj zasiłku celowego, którego przyznanie nie jest zależne od wykazania niezaspokojonej niezbędnej potrzeby bytowej, czy też spełnienia kryterium dochodowego.
Zarzuciła też naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy:
art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) ppsa w zw. art. 107 § 1 kpa i art. 156 § 1 pkt. 1 kpa poprzez zaakceptowanie przez sąd oznaczenia "[...]" jako prawidłowego oznaczenia organu który wydał zaskarżoną decyzję w I instancji, w sytuacji gdy podpisana ona została przez Kierownika GOPS w [...] "z upoważnienia Wójta", co rodzi wątpliwość jaki organ wydał zaskarżoną decyzję i w konsekwencji powoduje, że zaskarżona decyzja jako wydana z rażącym naruszeniem prawa powinna była zostać wyeliminowana z obrotu prawnego;
art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 7 kpa i 77 § 1 kpa poprzez zaniechanie wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organu drugiej instancji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji w sytuacji nieustalenia istoty sprawy, ponieważ zgromadzony materiał dowodowy nie dawał jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy poniesione przez skarżącą straty materialne były skutkiem zdarzenia losowego, która to okoliczność powinna zostać ustalona w sposób bezsporny ze względu na brzmienie przepisu art. 40 ust. 1 ups;
art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) ppsa oraz art. 3 § 1 ppsa i art. 151 ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 kpa a także art. 141 § 4 ppsa poprzez:
uwzględnienie jedynie części zebranego materiału dowodowego w wyniku błędnego ustalenia, że tylko opinie sporządzone na zlecenie Wójta Gminy wskazują na przyczyny powstania uszkodzeń budynku, a dowodu na tą okoliczność nie stanowi opinia rzeczoznawcy i z dokumentacją badań podłoża gruntowego i w konsekwencji jej pominięcie podczas oceny istotnych okoliczności sprawy;
nieprawidłowe ustalenie przez sąd, że ekspertyza stanu technicznego nie zawiera informacji, że przyczyną uszkodzeń budynku były ulewne deszcze w 2010 r. w sytuacji gdy została ona uzupełniona pismem biegłego z dnia [...] listopada 2012 r., w którym biegły jednoznacznie stwierdził, że powstałe uszkodzenia budynku strony mają bezpośredni związek z burzą z dnia [...] czerwca 2010 r. oraz licznymi opadami w okresie od maja - czerwca 2010 r., o czym organ pierwszej instancji został poinformowany w piśmie stron z dnia [...] marca 2013 r., zawierającym zarzuty do opinii biegłego;
błędne uznanie, że należycie uzasadniony i udokumentowany został pogląd o tym, że pęknięcia i rysy na ścianach oraz inne zniszczenia budynku nie były efektem zdarzeń z 2010 r.; bowiem ich charakter wskazuje, że powstały przed 2010 r., czyli są starsze, w sytuacji gdy biegły w swojej opinii odnosi się jedynie do stanu elewacji i w ogóle nie wskazuje co jest źródłem poważnych uszkodzeń pozostałych elementów budynku wymienionych w opinii (dach, komin, stolarka okienna, ganek wejściowy, rury spustowe, fundamenty, itp.).
d) błędne uznanie, że należycie uzasadniony i udokumentowany został pogląd o tym, że pęknięcia i rysy na ścianach oraz inne zniszczenia budynku nie były efektem zdarzeń z 2010 r., bowiem ich charakter wskazuje, że powstały przed 2010 r., czyli są starsze w sytuacji gdy w zakresie oceny "rys i pęknięć" (str. 8 opinii) biegły stwierdził, że "brak jest śladów rys i pęknięć, których cechy pozwalałyby stwierdzić, że powstały w okresie maksimum dwóch lat" co czyni wniosek ten całkowicie nieprzydatnym do prawidłowej oceny stanu faktycznego, ponieważ oględziny zostały przeprowadzone w grudniu 2012 r. natomiast opady będące przyczyną powstania szkód miały miejsce na przełomie maja i czerwca 2010 r. (a więc w okresie dłuższym niż 2 lata);
e) zupełne pominięcie przez sąd decyzji PINB w Rzeszowie z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], z której wyraźnie wynika, że "przedmiotowy budynek mieszkalny nadaje się do dalszego użytkowania pod warunkiem wykonania prac zabezpieczających i wzmacniających budynek oraz prac zabezpieczających budynek przed oddziaływaniem spływających wód powierzchniowych", które to prace do dnia dzisiejszego z powodu braku środków finansowych nie zostały wykonane (poza prowizorycznymi pracami zabezpieczającymi) i w konsekwencji nieuprawnione przyjęcie, że potrzeba remontu budynku nie jest potrzebą, bez zaspokojenia której skarżąca nie może egzystować na normalnym poziomie,
f) nieuprawnione przyjęcie, że dom w [...] nie jest jedynym miejscem zamieszkania skarżącej, co powoduje że niezbędne potrzeby związane z egzystowaniem we właściwych warunkach zapewniają jej dzieci w sytuacji gdy do spędzania okresu zimowego u swoich synów, skarżąca jest zmuszona ze względu na stan techniczny budynku i brak pieniędzy na niezbędny remont, a ponadto to [...], a nie inne miejsce, stanowi jej centrum życiowe, które to uchybienia skutkowały dowolną oceną materiału dowodowego zgromadzanego w sprawie, a w konsekwencji oddaleniem skargi zamiast uchyleniem zaskarżonej decyzji.
4. art. 141 § 4 ppsa polegające na stworzeniu stanu sprzeczności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z ustalonym stanem faktycznym, ponieważ sąd z jednej strony stwierdził, że: "w ocenie sądu ustalenie, czy zły stan budynku był skutkiem ulewnych deszczy w 2010 r. jest powinnością organu ze względu na przesłanki warunkujące przyznanie zasiłku celowego na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy", a z drugiej zaakceptował działania organów w tym zakresie, pomimo tego, że nie ustaliły one czy uszkodzenia budynku mieszkalnego były skutkiem ulewnych deszczy w maju i czerwcu 2010 r.,
5. art. 3 § 1 ppsa i art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 133 § 1 ppsa poprzez nie ustosunkowanie się przez sąd do wszystkich zarzutów skarżącej podniesionych w skardze, a także do podniesionego na posiedzeniu w dniu [...] marca 2014 r. zarzutu nie odniesienia się przez organ II instancji w zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów odwołania (dowód: protokół posiedzenia z [...] marca 2014 r.) co powoduje, że sąd I instancji nie był w stanie prawidłowo ocenić czy ustalenia faktyczne dokonane przez skarżony organ administracji publicznej odpowiadają prawu, a więc nie dopełnił prawidłowo swojego obowiązku kontroli działalności administracji publicznej.
6. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 3 § 1 ppsa i 133 § 1 ppsa poprzez dokonanie przez sąd ustaleń faktycznych nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, w przedmiocie zamieszkiwania przez skarżącą poza domem w [...] i dysponowania innym lokalem mieszkalnym na zaspokojenie potrzeb życiowych, w sytuacji gdy organy obu instancji zaniechały zgromadzenia materiału dowodowego w tym zakresie, a sąd nie skorzystał w tym względnie z możliwości przewidzianej w art. 106 § 3 ppsa.
W uzasadnieniu wskazała, że biegli nie zostali przez organ zobowiązani do ustalenia przyczyn powstałych uszkodzeń w związku ze zdarzeniami z 2010 r. Opinie biegłych w przedstawionej treści są bowiem nieprzydatne. Decyzje wydano z naruszeniem prawa. Sąd nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi. Skarżąca nie posiada tytułu do żadnego lokalu, w którym mogłaby zaspokoić swoje potrzeby życiowe, a mimo to odmówiono jej przyznania zasiłku celowego. Ekspertyzy wykonane zostały w taki sposób, że nie mogły ustalić prawidłowo przyczyn uszkodzeń.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.), rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów, sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. Związanie NSA granicami skargi kasacyjnej oznacza, że konieczne jest prawidłowe sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej, uwzględniające jej dopuszczalne podstawy wymienione w art. 174 p.p.s.a.
Rozpoznając zarzuty sformułowane przez skarżącą sąd doszedł do przekonania, że są one bezpodstawne. Przede wszystkim zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej (Dz. U. 2013, poz. 182) zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Zgodnie natomiast z art. 40 ust. 1 i 2 ww. ustawy zasiłek celowy może być przyznany również osobie, która poniosła straty w wyniku zdarzenia losowego lub klęski żywiołowej czy ekologicznej. Oznacza to, że zasiłek celowy można przyznać podmiotom, które poniosły straty spowodowane wymienionymi w ustawie okolicznościami, a jego celem ma być zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej. Nie ulega wątpliwości, że przepis art. 40 ustawy należy rozumieć w kontekście art. 39 ww. ustawy, gdyż są one ze sobą połączone, uzupełniają się, tworząc jedną normę prawną. Art. 40 ww. ustawy nie jest zatem zupełnie odrębną podstawą przyznania zasiłku celowego.
Do jego otrzymania niezbędne jest spełnienie wszystkich przesłanek wynikających z ustawy. Przyznanie zasiłku możliwe jest zatem określonym podmiotom cierpiącym w wyniku wymienionych zdarzeń, które spowodowały powstanie niezbędnej potrzeby bytowej po ich stronie. Takie rozumienie tej normy prawnej zgodne jest z celem ustawy o pomocy społecznej oraz orzecznictwem sądowym. Zgodnie bowiem z wyrokiem NSA z 8 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2801/12 środki przeznaczone na pomoc osobom poszkodowanym powodzią i rozdysponowane w oparciu o art. 40 ust. 2 wskazanej ustawy winny być przede wszystkim kierowane do osób, które zostały pozbawione lokalu, gdzie koncentrowało się ich życie i nie posiadają innego lokalu, w którym mogą mieszkać na czas usuwania skutków powodzi. Przeznaczenie zasiłków dla tych osób odpowiada ustawowemu celowi polityki społecznej, polegającemu na pomocy osobom i rodzinom w przezwyciężaniu trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (por. też wyrok NSA z: 15.6.2012 r., I OSK 491/12; 1.2.2012 r., I OSK 2176/11; 2.8.2011 r., I OSK 866/11; 14.7.2011 r., I OSK 570/11; 25.10.2011 r., I OSK 1265/11).
Zasiłek taki nie musi być zatem wypłacony każdemu, kto jest właścicielem nieruchomości dotkniętej powodzią. W przypadku, gdy osoba ubiegająca się o zasiłek celowy na pokrycie skutków powodzi ma zapewnione warunki bytowe we własnym zakresie w innym miejscu, czy w innej miejscowości lub kraju, niż dotknięte żywiołem, uznać należy, że ma zapewnione minimum egzystencji, co wskazuje i świadczy zarazem o tym, że pomoc socjalna ze strony państwa na podstawie ustawy z 2010 r. nie jest niezbędna. Taka sytuacja z kolei wyklucza możliwość udzielenia jej przedmiotowej pomocy socjalnej (por. wyrok NSA z 28.11.2012 r., sygn. akt I OSK 2120/12). Zasiłek ten – jak wskazuje jego nazwa – jest świadczeniem celowym, a zatem ma spełniać określoną rolę – wspierać osoby dotknięte trudną sytuacją, aby pomóc im zaspokoić niezbędne potrzeby bytowe.
Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać trzeba, że bezspornym jest, iż skarżąca posiada inne, niż przedmiotowa nieruchomość, miejsce zamieszkania – u swoich dzieci. Zatem nie występuje po jej stronie konieczność zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, o jakiej mowa powyżej. Nie ma zatem znaczenia, czy straty materialne dotyczące nieruchomości były spowodowane wystąpieniem zdarzenia z 2010 r. Nie ma też znaczenia to, czy za podstawę prawną przyjęto art. 40 ust. 1 czy ust. 2 ww. ustawy. Sytuacja skarżącej nie spełnia bowiem innej podstawowej przesłanki przyznania zasiłku celowego – zaistnienia niezbędnej potrzeby życiowej.
W związku z tym, zarzut naruszenia prawa materialnego oraz zarzut 2, 3 a-e i 4 naruszenia przepisów postępowania nie mógł zostać uwzględniony. Stanowisko to potwierdza pogląd wyrażony w wyroku z 14 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 227/13, mogący mieć również odpowiednie zastosowanie w rozpoznawanej obecnie sprawie, zgodnie z którym osoby, które starają się o przyznanie zasiłku celowego w trybie art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, winny zdawać sobie sprawę, że nie może w gospodarowaniu środkami finansowymi przez organy pomocowe dochodzić do takiej sytuacji, że osoby, które w wyniku różnych zdarzeń losowych nie mają zabezpieczonych podstawowych potrzeb bytowych, w tym mieszkaniowych, spotkają się z odmową przyznania świadczenia z uwagi na rozdysponowanie środków finansowych na rzecz osób, które takie podstawowe potrzeby mieszkaniowe mają już zabezpieczone. Oznacza to, że samo powstanie na skutek powodzi straty w nieruchomości budynkowej stanowiącej własność osoby ubiegającej się o pomoc społeczną w sytuacji, gdy osoba ta ma już zabezpieczone podstawowe potrzeby życiowe, a przede wszystkim mieszkaniowe, nie może stanowić wyłącznej przesłanki udzielenia takiej osobie dalszej pomocy w postaci zasiłku celowego. Nie jest bowiem rolą pomocy społecznej rekompensowanie ze środków budżetowych Państwa wszelkich strat poniesionych przez wnioskodawcę w jego mieniu w wyniku powodzi.
Odnośnie do pierwszego zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskazać należy natomiast, że jest on wadliwie sformułowany. Przede wszystkim zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. aby skutecznie zarzucić naruszenie przepisów postępowania, uchybienie to musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie nie ma wątpliwości co do organu wydającego decyzję organu pierwszej instancji. Był nim kierownik GOPS, który został upoważniony do wydawania tego typu decyzji przez wójta gminy. Jest to zgodne z art. 110 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym wójt udziela upoważnienia kierownikowi ośrodka pomocy społecznej do wydawania decyzji w sprawach właściwych dla gminy. W aktach sprawy znajduje się stosowne pełnomocnictwo udzielone przez wójta kierownikowi GOPS.
Ponadto, niezasadne jest konstruowanie tego zarzutu w powiązaniu z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., który to przepis dotyczy naruszenia przepisów o właściwości organów. Zarzucane przez skarżącą naruszenie nie dotyczy natomiast kwestii właściwości, a raczej błędnego oznaczenia organu. Nawet gdyby zarzut dotyczył właściwości, zgodnie z art. 110 ww. ustawy kierownik GOPS był organem właściwym w sprawie. Dodatkowo, uchybienie to, gdyby rzeczywiście miało miejsce, nie miałoby istotnego wpływu na wynik tej konkretnej sprawy. Zarzut ten jest zatem niezasadny.
Odnosząc się zaś do piątego zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, że sąd pierwszej instancji nie jest związany zarzutami skargi, dlatego też nie ma obowiązku odnosić się do wszystkich podnoszonych przez skarżącą twierdzeń. Musi on natomiast rozpoznać kwestie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Jak jednak wynika z powyższych rozważań, nierozpoznanie zarzutów odwołania i skargi nie miało w sprawie znaczenia, gdyż zasiłek celowy nie mógł zostać przyznany z innych powodów, niż podnoszone przez skarżącą.
Odnośnie natomiast do zarzutu 3f oraz 6 zauważyć trzeba, że dla zastosowania normy prawnej dotyczącej możliwości przyznania zasiłku celowego nie ma znaczenia, czy nieruchomość w [...] jest centrum życiowym skarżącej, bowiem celem przyznania tego zasiłku jest zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej – w tym przypadku mieszkaniowej. Tymczasem skarżąca zamieszkuje u swoich dzieci, a więc nie występuje po jej stronie konieczność zaspokojenia niezbędnej potrzeby mieszkaniowej. Co istotne, skarżąca nie dysponuje tytułem prawnym do nieruchomości, w związku z remontem której ubiega się o przyznanie zasiłku celowego. Nie jest bowiem jej właścicielem. Nie poniosła zatem strat w wyniku zdarzeń z 2010 r., gdyż mógł je ewentualnie ponieść tylko właściciel nieruchomości, nie zaś osoba, która nie jest właścicielem (co jest niezbędną przesłanką przyznania zasiłku celowego).
Sąd nie musiał ponadto przeprowadzać postępowania dowodowego w przedmiocie ustalenia miejsca zamieszkania skarżącej i przyjęcia, że dom w [...] nie jest jej jedynym miejscem zamieszkania, gdyż bezspornie wynika to z akt sprawy.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.