Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1833/10 uchylił zaskarżony przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 780/10 i oddalił skargę A. H. oraz zasądził od niego na rzecz Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów kwotę 500 (pięciuset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Pismem z 11 lutego 2011 r. A. H. złożył wniosek o sprostowanie zawartego w pkt 2 sentencji opisanego wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego błędu rachunkowego w ten sposób, żeby zamiast kwoty 500 zł wpisać kwotę 280 zł. W uzasadnieniu wskazał, że wpis od skargi kasacyjnej wynosił 100 zł, a opłata za czynności radcy prawnego - 180 zł wynikała z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej jako p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Wskazane nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny, a sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III, komentarz do art. 156, tezy 5, 8).
W niniejszej sprawie uznać należy, że strona w istocie zarzuca Sądowi błąd w orzekaniu, który nie może być utożsamiany z oczywistym błędem rachunkowym podlegającym sprostowaniu. Wniosek o sprostowanie zmierza więc tym samym do - niedopuszczalnej w świetle art. 156 § 1 p.p.s.a. – merytorycznej zmiany wyroku (por. też postanowienie 10 grudnia 2007 r., II FSK 501/06).
Tylko na marginesie rozważań Sąd pragnie dodać, że zawarte w wyroku z 12 stycznia 2011 r., I OSK 1833/10 orzeczenie w kwestii zwrotu kosztów postępowania sądowego nie zawierało pomyłki. Sąd, zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów dokonał jej podwyższenia na zasadzie § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 w związku z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.